De Jehova's getuigen van de Sportzomer

Sommige media zijn van journalistieke organisaties een evenementenbureau geworden.

Beeld anp

ik heb hem zien ontluiken, afgelopen vrijdagmorgen om 10.23 uur: de sportzomer, een hedendaags klimaateffect dat in alarmerend tempo toeneemt. Ik was op het Mediapark, op de vloer van Radio 1. Er waren posters aan de muur gehangen: grote zwart-witfoto's van sportmomenten, daardoorheen in grote letters: NPO Sportzomer. Gasten kunnen er plaatsnemen op plastic kuipstoeltjes uit een denkbeeldig stadion: overblijfsel van een vorige sportzomer. Alle redacteuren kregen keycords (halsbandjes om je sleutelbos of toegangspasje aan op te hangen) uitgereikt. 'Demarrage!', stond erop, en nog een paar sporttermen.

Op de burelen was het zonnetje van de sportzomer doorgebroken. Ik voelde een frontje naderen.

Hier werd geen journalistiek meer bedreven, maar een geloof beleden. De Strijdkreet was net uitgereikt aan Jehova's getuigen, klaargestoomd om hun voet tussen de deur te zetten.

Zaterdagmorgen blokkeerden ze met hun horrelvoet zomaar mijn geliefde entree tot het weekend: de TROS Nieuwsshow. Om half 10, anderhalf uur vroeger dan normaal, was het afgelopen, want er werd gevoetbald - om half 3 's middags. Zondagmorgen: Vroege Vogels gekortwiekt, OVT opgevreten door het sportmonster.

Sportzomer. De term bestaat al langer, in 2004 begon de NOS met programmering onder die naam. Nu weten we niet beter meer. Twee maanden (drie, vier?) lang zal alles wijken voor opgewonden verslagen over een bal. Dat Oranje ontbreekt, zal de voorgefabriceerde pret niet drukken. Uit arren moede jutten ze de meute op te juichen voor de Rode Duivels. Miljoenen houden ervan, mij ergert het gemak waarmee mijn allergie (en die van velen) wordt afgedaan als afwijking. Wegkijken lukt niet: het virus is onontkoombaar.

Ik heb niets tegen sport. Ik heb veel tegen de vanzelfsprekende dominantie van het oeverloze geoudezever over een bal of een fiets. Alles vind ik er lelijk aan. Het geluid, het getetter, het holle gewauwel. De toeters en bellen van de polonaisejournalistiek, waarin verslaggeving is vervangen door een viering. Hoe voller ze die sportzomer proppen, hoe schokkender mij de leegte in de oren klinkt.

Sommige media zijn in plaats van een journalistieke organisatie een evenementenbureau geworden. Van Songfestival tot Max Verstappen, fietsen, ballen: alle dagen feest. Hele bataljons van het vrijwilliggersleger sturen ze eropaf, meer dan ooit naar een hongersnood in Afrika of oorlog in Syrië.

Waarom geen apart sportkanaal? Op de ware nieuwszender kunnen dan die 'magische momenten' (zie die bal de hoek in zeilen!) worden afgedaan met vijf minuten per dag. En doorrr.

Sporters zijn onze helden (vooral wanneer NL in hun paspoort staat). Sport is 'het leven zelf', peperen intellectuele hobbyisten me al jaren in. Net als postzegels verzamelen of de vaatwas doen. Het hele leven is het leven zelf. Ik verlang naar een NOS Vaatwaszomer die de gekte wegspoelt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden