De iPad

De komst van de iPad op de Amerikaanse markt heb ik meegemaakt en ik heb die stapels dozen gezien die de Applewinkels werden binnengebracht....

Van de vrouw des huizes ontving ik een innovatieve bedreiging: ‘Zonder er eentje mee te nemen kom je niet terug!’

Dus kocht ik er een en maakte me meteen zorgen over de douane-inspectie op Schiphol. Ze zouden mijn Amerikaanse geschenk in beslag nemen en zeggen: ‘We zijn nog niet zover in Nederland. U moet tot november wachten!’

Ik verstopte het apparaat onder mijn kleding in mijn koffer, maar mijn zorgen waren niet nodig geweest want eenmaal op Schiphol aangekomen, was het Koninginnedag. Iedereen kreeg een oranje elastieken armband en een vlaggetje in zijn hand gedrukt.

Het nieuwe toestel veranderde meteen enkele patronen in mijn dagelijkse gedrag.

Vroeger dacht ik altijd dat de geur van inkt en papier onlosmakelijk met het plezier van het lezen verbonden was. Maar dat bleek direct een vals denkbeeld. Voorheen werd ik elke ochtend om 7 uur wakker, daalde ik de trappen af, sloeg mijn jas over mijn schouders, zette mijn pet op, pakte de sleutel, liep naar de brievenbus en haalde de Volkskrant. Deze tijd is nu voorbij. Met een vingerbeweging lees ik de krant online. Het is zo plezierig, ik had het niet verwacht. Ik las voorheen de krant ook online als ik op reis was, maar het lezen op de iPad is een andere belevenis, ach wat waren we ouderwets. Mijn Volkskrant is nu mooier, chiquer en uitdagender dan ooit.

De tijd van een leesbril is ook voorbij, als ik een boek lees vergroot ik de alinea met twee vingers. En in één beweging haal ik het woordenboek. We leven in een bijzonder tijdperk, de techniek kan elk moment als een ploegijzer onze vastgeroeste gewoontes doorploegen. Er is een magisch realisme aan het ontstaan. Ik wacht bijvoorbeeld niet meer op de uitzending van Pauw & Witteman, en ik kijk niet gedwongen naar de zeven minuten reclame, ik roep ze met een gebaar op in bed.

Afgelopen week heb ik tijdens het journaal meer dan tien keer naar het incident op 4 mei op de Dam gekeken. Een tv­toestel is een ouderwets apparaat van de vorige eeuw geworden. Daarop kun je de angst niet voelen. Ik zoomde in op het gezicht van Balkenende op de iPad, daar zag ik de angst. Een televisietoestel is niet in staat om de bange ogen van Maxime Verhagen in de massa te laten zien. Ik zag de koningin. Ze was niet bang, daar heb ik bewijs van. Maar de koningin moet zich niet meteen weg laten voeren door de bange mensen om haar heen. Zo kan de vorstin de angst niet bezweren onder haar volk.

Majesteit! Ik heb u van dichtbij gezien. Blijf staan waar u staat! Het past bij u.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden