Take Five

De inspiratie van DJ Joris Voorn

Techno-dj en producer Joris Voorn verklaart zijn inspiratiebronnen aan de hand van vijf favoriete cd's.

Beeld Daniel Cohen

Halverwege het gesprek gaat zijn vinger omhoog en zegt Joris Voorn (38): 'Hé, dat ben ik.' Door de geluidsinstallatie van de koffietent klinkt Voorns laatste single Ringo. Krijg je als je als techno-dj en producer die mate van beroemdheid hebt bereikt dat Amsterdamse barista's je herkennen.

Liefhebbers in Nederland verkeren in goed gezelschap, want techno-aartsvaders als Carl Craig, Derrick May en Laurent Garnier hadden zich in 2002 al positief uitgelaten over Voorns eerste ep. Hij mag ze tot zijn fans rekenen.

'Ik heb nu met bijna al mijn helden samen gedraaid. Het zijn kennissen en soms zelfs goede vrienden geworden.' Een onwerkelijk gevoel noemt hij het. 'In deze business kun je redelijk snel groot worden en dan is iedereen bereikbaar.' Nu mag hij als leidende techno-dj de paasspecial van techno-organisatie Awakenings afsluiten.

Terwijl beroemd worden in muziek niet eens de bedoeling was. Ja, zijn vader mag dan wel componist zijn, hij heeft zelf viool en gitaar gestudeerd en zijn twee broers en enige zus zijn allen in de muziek terechtgekomen. Voorn was meer dan happy met zijn studie binnenhuisarchitectuur. 'Die viool- en gitaarlessen volgde ik omdat het nu eenmaal moest.' En plaatjes draaien in de prehistorie, als resident-dj in het Enschedese Atak, was gewoon een hobby. 'Zo rond 2000 heb ik wat geld geïnvesteerd in een computer en wat apparatuur om zelf iets te maken. Ik raakte er zo door geobsedeerd dat ik er meer tijd in stak dan in mijn architectuurstudie.' De op een eigen label uitgebrachte ep's bereikten beroemde oren en Voorns naam zoemde vanaf die tijd rond. 'Ik ben er uiteindelijk mee doorgegaan omdat die reacties me het vertrouwen gaven dat ik op de goede weg was.'

Voorn draait 3/4 's ochtends op de Awakenings Easter Special in de Gashouder (Amsterdam) en staat 4/4 op Paaspop (Schijndel).

The Pixies - Bossanova (1990)

'Ik zal zo'n 15 zijn geweest toen ik The Pixies voor het eerst hoorde. Het was hard, hysterisch en toch consequent melodieus en catchy. Wat het voorstelde wist ik niet, maar ik werd er totaal in gezogen. Het was in die tijd dat je met een cassettebandje krakkemikkige opnamen maakte van de radio en alles achter elkaar beluisterde om het te doorgronden. Frank Black is in al zijn simpelheid een geniaal songschrijver die met variaties in volume alleen al een nummer reliëf kan geven. De opener Cecilia Ann met dat klassieke surfgitaartje, veel spacy reverb terwijl die drums erin komen: het draaft en draaft maar door. Die vaart, die spanning, ze weten die er altijd in te houden.'

Orbital - Snivilisation (1994)

'Waar Bossanova een van de eerste serieuze poprockalbums was waar ik naar luisterde, was Snivilisation een van de eerste serieuze elektronische albums. Het paste niet in het dancegenre zoals ik dat toen kende; redelijk eenvoudige top-40-do-it-yourself-house en -techno. Snivilisation was heel eclectisch en overschreed genres. Dit waren geen jongens die met de eerste de beste sample die ze uit hun aparatuur haalden een dancehitje wilden scoren. Altijd ritmisch ja, maar ook percusief abstract. Snivilisation bekent zich niet tot een gemakzuchtige four on the floor. Eerder hoor je invloeden van minimal music en sixties psychedelica, waarmee een indrukwekkend bouwwerk is gemaakt.'

Dave Clarke - Archive One (1996)

'Ik werd subiet uit mijn comfortzone gegooid toen ik dit hoorde. Ik kende nog niets van Detroit techno, dus dit diende als een soort blauwdruk voor techno. Bij de opener Rhapsody in Red lopen de rillingen nog over mijn rug. Het is kaal, mechanisch en minimalistisch op het intimiderende af. Hard ook. Maar niet plat zoals de top-40-dance destijds. Dit was hard, maar liet een muzikale ruimte zodat elke kick impact heeft. Ik ben hierdoor niet zelf gaan draaien. Op dat moment was de afstand tussen wat je bewondert en wat je zelf wilt doen nog te groot.'

Scientist - Heavy Weight Dub Champion (1980)

'Reggae roept bij mij een allergische reactie op, maar als je er dub van maakt, gebruik je je mengpaneel als instrument. Je laat hier wat weg, voegt daar wat delay of reverb toe en zo kom je tot veel spannender ritmes en een interessantere dynamiek. Dat proces heeft dub gemeen met techno. Sterker nog, ik had een aha-erlebnis toen ik dit voor het eerst hoorde. Je hoort op Heavy Weight namelijk duidelijk waar een act als Maurizio uit Berlijn de mosterd voor de dubtechno vandaan haalde. Ik ben ook ooit met een bestaande track als basis begonnen. Met een drumcomputer, wat effectapparatuur en een synthesizer bouw je zo iets nieuws op bestaande fundamenten.'

Arvo Pärt -Tabula Rasa (door o.a. Lithuanian Chamber Orchestra, 1984)

'Het minimalistische en de herhaling van Tabula Rasa vind ik spannend. Waar die bij een componist als Steve Reich een bepaalde afstandelijkheid tot gevolg kan hebben, levert het bij Pärt een diepgang op die haast dramatisch is. Hij speelt mooi met tijd en lege ruimte en laat noten weg die jij als luisteraar zelf kunt invullen.

Op Cantus in Memoriam Benjamin Britten dat deel uitmaakt van dezelfde opname, dalen strijkers telkens weer af in de diepte tot ze in het allerdonkerste duister belanden. Bij een dramatische muzikale opbouw denk je juist aan de hoogte in gaan, terwijl Pärt hier het tegenovergestelde doet - met aangrijpend effect.'

Joris VoornBeeld Daniel Cohen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden