Fotoreeks Lesbos

De hoop vervliegt op Lesbos

Meer dan 7.500 vluchtelingen uit Syrië, Afghanistan, en Irak zijn gestrand in Moria op Lesbos. Fotograaf Robin Hammond legde hun verhalen vast aan zee, ver van de ruzies in het overvolle kamp.

Kassim Hajem (14) en zijn moeder Ablam Saleh (47). Beeld Robin Hammond

Ze verlieten hun thuisland op de vlucht voor oorlog, geweld of dienstplicht onder een misdadig regime. In Europa hoopten de vluchtelingen bescherming te vinden, maar sinds de deal die de EU in 2016 met Turkije sloot, komen ze niet verder dan de Griekse eilanden. Op Lesbos is de nood het hoogst, waar bijna 8.000 mensen moeten leven in en rond het kamp Moria dat toegerust is op maximaal 3.000 mensen. Fotograaf Robin Hammond reisde mee met Artsen zonder Grenzen en zag hoe vluchtelingen wegkwijnen op Lesbos en hun dromen over een toekomst zien vervliegen. Vrijwel iedereen in Moria lijdt wel aan een trauma dat verergert wordt door de stress en ruzies in het overvolle kamp. Mensen hebben nachtmerries, paniekaanvallen of slaapstoornissen. Kinderen gaan al jaren niet naar school, vrouwen zijn bang voor seksueel geweld en jonge mannen proberen zichzelf van het leven te beroven. Velen vrezen dat ze nooit meer van het eiland afkomen om hun leven te kunnen oppakken.

Bilal al Fadoos (14): ‘Ik was 7 toen de oorlog begon, sindsdien ben ik niet naar school geweest. Vroeger was alles goed, We hadden geld, ik kon spelen. Als het brood oud werd, gooiden we het weg. Maar toen ineens was alles weg.’ Beeld Robin Hammond
Hind (30): ‘We kwamen naar Lesbos om veiligheid te zoeken. In Irak werden we bedreigd en onze geestelijke gehandicapte zoon heeft zorg nodig.’ Beeld Robin Hammond
Abeer (23) ontvluchtte Irak met haar zusje om te ontkomen aan eerwraak door haar vader na de verkrachting van haar zus. ‘Hier verdampt al onze hoop, wat rest is frustratie en het einde van onze waardigheid.’ Beeld Robin Hammond
Adham Lambo (17): ‘Er is zoveel stress; discriminatie, mensen die vechten en stelen. Ik durf niet meer te slapen. Ik ga de hele dag naar de zee om weg te zijn van het kamp.’ Beeld Robin Hammond
Abdul Rahman al Hamad (37): ‘Ik wilde niet doden voor Assad, Als straf werd ik opgesloten en gemarteld. Ik heb geen hoop meer voor de toekomst, alles is verwoest, zelfs mijn dromen’. Beeld Robin Hammond
Riham Saad (12): ‘Ik ben boos. Alle kinderen zijn ziek of ze lijden. De rijen voor het eten zijn het ergst; iedereen krijgt ruzie en als je je beurt mist heb je geen water of eten.’ Beeld Robin Hammond
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.