De Hollandse School

Maandagavond, na de wedstrijd tegen Italië, liep ik in de perszaal van het Wankdorf Stadion in Bern Simon Kuper tegen het lijf....

Kuper is geboren in Oeganda, zijn ouders waren Zuid-Afrikaans, hij groeide op in Leiden en hij schreef een geweldig boek over de verstrengeling van voetbal met politiek en cultuur, Football against the enemy. Momenteel woont hij in Parijs, maar hij maakt de indruk dat hij zich overal ter wereld thuis voelt, behalve in Japan waar ik hem in 2002 tijdens het WK zag lijden.

Zelfs Paul Onkenhout van de Volkskrant is blij met deze overwinning, zei Kuper toen hij mij maandag rond middernacht zag grijnzen. Geduldig legde ik uit dat ook Paul Onkenhout veel van voetbal houdt en dat de Volkskrant een iets andere krant is dan 15 of 25 jaar geleden, waarmee ik overigens geen waardeoordeel geef. Ik wil alleen maar zeggen dat ik er niet trots op ben als ik een azijnpisser zou worden genoemd.

Kuper raakte mij op die gevoelige plek. Ik vertelde hem dat niet de overwinning op Italië mij in zo’n goede stemming had gebracht, maar de manier waarop het Nederlands elftal had gespeeld. Dat weet ik ook wel, zei hij vergoelijkend.

We waagden ons aan een korte analyse van het sensationele succes, want zo mag je een 3-0-zege op Italië van een land dat leek te zijn afgegleden naar de tweede rij, toch wel noemen. We kwamen uit bij de speelwijze.

Over tactiek schrijf ik niet graag. Niet omdat het me niet interesseert, maar omdat ik bang ben dat stukken over tactiek alleen freaks boeien. Je kan niet van alle abonnees verwachten dat ze jouw artikelen lezen, maar een paar duizend moet toch kunnen.

Maar de voornaamste reden dat ik er niet vaak over schrijf, is dat tactiek enorm wordt overschat. Met Van Basten valt dat overigens reuze mee, maar dat komt omdat hij een topvoetballer is geweest. Die weten dat de tactiek weliswaar belangrijk is, maar niet het belangrijkste. Mannen als Van Basten gaat het om de grote lijnen, niet om de details.

Flarden van ons gesprek in Bern keerden woensdag terug in de column van Kuper in De Pers. Oranje heeft gebroken met het verleden en het Nederlandse voetbal ging maandag volgens Kuper de post-Cruijffiaanse fase in, omdat succes was geboekt met een speelwijze zonder buitenspelers.

Ik denk dat hij overdrijft. Tactiek is maar tactiek.

Interessanter is zijn vaststelling dat het spel van Oranje ondanks de tactiek (nou, vooruit: 4-2-3-1) en anders dan je misschien zou verwachten, zo ontzettend Nederlands was. De zogenaamde Hollandse School heeft helemaal geen buitenspelers nodig.

Snelle, korte combinaties, een natuurlijke drang naar voren, spelers die steunen op hun techniek en hun inzicht, voetbal zonder angst: dat is de Hollandse School.

De Hollandse School is een coach die in de kleedkamer voor Nederland - Italië tegen Rafael van der Vaart zegt dat hij moet genieten en mooie dingen moet laten zien.

Toen Van der Vaart dit woensdag vertelde in het Olympisch Museum in Lausanne, voelde ik een lichte tinteling. Er is weer hoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden