De herrijzenis van een triatleet

Een triatlonwedstrijd bestaat uit een paar uur zwemmen, fietsen en hardlopen - en na afloop heeft Rob Barel gewonnen. Zaterdag was het bij de Beach Challenge in Kijkduin niet anders....

NTMOET Dave Nicholas.

Joviale vijftiger uit Honolulu, Hawaii. Met een zonnehoed op, gewapend met digitale camera, stond hij in de vroege avond op het strand van Kijkduin. Nicholas, een van de bazen van Team Event Management, was hier om de geboorte mee te maken van de eerste Nederlandse Xterra Off Road Triathlon.

Nicholas genoot. Het was een mooie bevalling. Kijkduin was weliswaar geen Maui, de duinen leken in de verste verte niet op de vulkaan thuis, de zee hier was grijs en niet blauw, maar toch had hij zojuist een aardige offroad-triathlon mogen aanschouwen. En dan die sfeer hier, so happy.

Net als thuis, op Hawaii, waar het bedrijf van Nicholas gespecialiseerd is in oceaansporten, verklaarde hij, zijn sporten waarbij gepeddeld, gewindsurft, gekanood en gezwommen wordt. Waar je ook 'so happy' van werd: De life-guard events, waarbij in wedstrijdverband aan reddend zwemmen gedaan wordt.

Een jaar of vijf geleden organiseerde Nicholas de eerste Xterra-triatlon op Maui. 1500 Meter zwemmen in de oceaan, daarna met de mountainbike (MTB) drieduizend voet de Haleakala-vulkaan op, vervolgens de afdaling en dan nog eens tien kilometer hardlopen.

De triatleten vonden het prachtig. Ze waren toch al op de eilandengroep in de Stille Oceaan, voor de Ironman, de traditionele lange triatlon van Hawaii. De Xterra deden ze er gewoon nog even bij. Grootheden als Scott Tinley, Peter Reid en Mike Pigg lieten zich aan de start van Nicholas' evenement zien.

Het was een wedstrijd die niet onder de noemer van wereldbond ITU viel, een 'happy' race, zonder al te veel officials. Geen gedoe met diskwalificaties. Als je wilde stayeren, dan klampte je gewoon aan. Niet dat je er veel aan had trouwens. Op de MTB kon je maar beter uit het achterwiel van je voorganger wegblijven - je werd er alleen maar smerig van.

Die eerste wedstrijd in 1996 was een groot succes voor Nicholas en zijn Team Event Management. Triatleten wilden wel eens wat ruigers. De Xterra's, maar ook de Triathlon Verts, Cross-Triathlons en Dirt Triathlons vormden een gat in de markt.

Sponsors bleken niet moeilijk te vinden . Triatleten zijn de ideale doelgroep, met hun gemiddelde leeftijd van 34 jaar en hun hoge opleidings- en bestedingsniveau.

Nicholas zette een heel circuit op, met een prijzengeld van honderdduizenden dollars. Xterra's in Californië, Canada, Australië, Groot-Brittannië en Japan. En volgend jaar in Brazilië, Zwitserland en op Saipan, een van de Marianen-eilanden. En nu ook al Kijkduin, Holland.

Ontmoet nu Rob Barel.

Vorig jaar schudde de triatleet in olympisch Sydney de halve stadsbevolking de hand tijdens de laatste wedstrijd uit zijn carrière. Barel, toen 42, zette er een punt achter. Het was mooi geweest zo. De triatleet die al jaren 'veteraan' werd genoemd hield ermee op.

Maar wie mountainbikte daar zaterdagavond in zijn eentje ver voor de rest van het veld richting Hoek van Holland, langs het naaktstrand, langs strandtent Soul, langs Hobie Cats op het droge, langs vervallen zandkastelen?

Diezelfde Rob Barel.

Hij leek op een zeehond zoals hij om even voor half zeven in het licht van de ondergaande zon uit het zeewater overeind kwam. Snel was hij naar de MTB in het Parc Fermee gelopen, onderwijl zijn wetsuit afstropend.

Even nog kon Gijs Klerkx aanklampen, maar na een eerste getijdenpoeltje was het gedaan. Barel wipte er handig overheen, Klerkx verloor de aansluiting.

De voorsprong van Barel werd een minuut, twee minuten, drie minuten. De rest van het veld kreunde. Toppers als Guido Gosselink, Vincent Bruins en Peter Johan Dillo hadden geen antwoord op de demarrage van die ouwe, taaie triatleet uit Overberg.

Honden in alle soorten en maten sprongen voor de wielen van de fiets, de banden halfzacht en profielloos voor een betere grip, maar het deerde Barel niet. Soepeltjes ging het over de zandplaten, door de plassen, langs groepen meeuwen, langs de dame die tegen de duinrand haar Tai Chi-oefeningen deed.

Met drie minuten voorsprong was Barel terug in Kijkduin. Zand van de voeten afspoelen in een teiltje, loopschoenen aan, klaar voor de afsluitende tien kilometer lopen in het Westduinpark.

De finish, de 123ste overwinning in 266 triatlons. Vermoeidheid, maar ook verbazing viel in de ogen van Barel te lezen. Met slechts tien uur training per week, daar waar het er ooit meer dan dertig waren, gewonnen van een stel jonge gasten.

Kon dat? Ja, dat kon dus, zei Barel. Hij had recentelijk veel op de MTB getraind. Bovendien, vergoelijkte hij, hadden veel andere deelnemers nog lange triatlons, waaronder het WK in de benen.

Barel was uitgerust aan deze Xterra begonnen. Hij had eerder te weinig getraind. En hij had zich ingeschreven omdat zijn vrouw Cora graag mee wilde doen. En dan kon je als echtgenoot niet achterblijven.

Ontmoet nu Nicholas en Barel.

Met zijn zege, vertelde Nicholas, had Barel een startplaats verdiend bij de 'WK' op Maui, de moeder aller Xterras, over twee maanden. Hij kwam toch wel?

Daar moest Barel toch nog even over nadenken. Hij was immers aan het afbouwen, en dan nu toch weer naar Hawaii?

Doe maar, zei Nicholas, andere triatlonlegendes als Chris McGormack en Scot Tinley kwamen ook naar zijn wedstrijd. En het prijzengeld was heel behoorlijk.

Nicholas zag de wedstrijdaffiche al voor zich: The Return of Barel.

De oude, maar nog lang niet versleten triatleet uit Overberg glimlachte. Hij ging er met zijn Cora over praten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden