De herinnering aan Kobe zal vervagen

Twaalf jaar na zijn ten onrechte afgekeurde WK-doelpunt tegen Brazilië kan de Belg Wilmots eindelijk juichen.

AMSTERDAM - De 17de juni is niet langer een besmette datum voor Marc Wilmots. Exact twaalf jaar na het grote onrecht van Kobe is daar de bevrijdende middag in Belo Horizonte.


Hoewel de zege van dinsdag tegen het stugge Algerije (2-1) voor de 45-jarige bondscoach van België niet als sportieve wraak zal hebben gevoeld, zal hij er de symboliek in hebben herkend. Er is afgerekend met het verleden.


Elke keer als hij werd herinnerd aan 17 juni 2002 moet zijn maag zich hebben omgekeerd. België speelde destijds in de achtste finales van het WK tegen Brazilië en leek op voorsprong te komen door een kopbal van aanvoerder Wilmots. Tot zijn verbijstering en frustratie keurde de Jamaicaanse scheidsrechter Peter Prendergast het zuivere doelpunt af. Wegens een vermeende duwfout tegen Roque Junior die nooit was gemaakt.


Brazilië zou later door doelpunten van Rivaldo en Ronaldo met 2-0 winnen en uiteindelijk de toernooizege grijpen.


'Toen de scheidsrechter mijn doelpunt afkeurde, wist ik dat wij die dag niet mochten winnen', zei Wilmots jaren later op de Belgische televisie met een verwrongen gezicht. De wond was nog altijd niet geheeld. Nooit eerder en nooit later heeft hij zich zo enorm bestolen gevoeld.


Dan twaalf jaar later. Hij die als aanvaller van het Duitse Schalke door het leven ging als 'das Kampfschwein', vanwege zijn uitstekende wedstrijdmentaliteit en werklust, is nu bondscoach. In de brandende zon van Belo Horizonte wil de ironie dat juist Brazilië het decor is voor zijn revanche op het verleden.


Hij staat in zijn witte overhemd klaar, de mouwen opgerold. Deze keer verzoekt de arbitrage hem zijn zwarte jasje aan te trekken om verwarring te voorkomen. Tegenstander Algerije speelt immers in het wit. En de Mexicaanse scheidsrechter Rodriquez zou er weleens door in verwarring kunnen raken.


Wilmots gehoorzaamt, al moet hij de idiotie van het verzoek hebben ingezien. Maar de man afkomstig uit Dongelberg heeft geen zin in afleiding van welke soort dan ook. Na de EK's van 2004, 2008 en 2012 te hebben gemist, alsmede de WK's van 2006 en 2010, staat België weer eens op een eindronde.


En, veel belangrijker dan dat, het ongeduldige volk verlangt niets minder dan een zege.


Dagenlang, wekenlang, maandenlang is hetzelfde gezegd en geschreven, steeds in iets andere bewoordingen. België geldt als een gegadigde voor de titel. Het land dat zichzelf het liefst zo lang mogelijk zou hebben verscholen, uit vrees voor een negatieve uitwerking van alle druk, weet de schijnwerpers op zich gericht.


Nu komt het erop aan. De talentvolle generatie Belgen vol spelers die hun geld verdienen in de Europese topcompetities moeten het nu waarmaken. Maar wat was gevreesd, gebeurt. De ploeg verkrampt en speelt een afgrijselijke eerste helft. Onherkenbaar. Afwachtend. Loom. Ergerniswekkend.


Oud-Ajacied Jan Vertonghen, bij de nationale ploeg spelend als linksback, gaat op wel heel kinderlijke wijze in de fout. Als een beginneling laat hij zich bij een voorzet van de flank verrassen door de inlopende Sofiane Feghouli. Hij pakt de hand vast van de aanvaller van Valencia, waardoor België halverwege de eerste helft een strafschop tegen krijgt.


Aanvoerder Vincent Kompany kijkt geërgerd naar Vertonghen, bestraffend haast. Wat doe je nu?


Een paar tellen later benut Feghouli de door hemzelf versierde strafschop: 1-0. Langs de lijn in stadion Mineirão groeit de irritatie bij Wilmots. Zijn team maakt er, bevangen door de zenuwen, een janboel van.


In 2002 was Robert Waseige de bondscoach tijdens de elfde WK-deelname van de Belgen. Wilmots was zijn aanvoerder. Na het toernooi nam Wilmots, gedesillusioneerd door de uitkomst van het WK, afscheid van zijn interlandcarrière. Hij verzamelde 70 zogeheten 'caps'.


België begon destijds in de poule met een gelijkspel tegen Japan (2-2). Daarna volgde een nieuw gelijkspel tegen Tunesië (1-1). En tot slot was er een overwinning tegen Rusland (3-2). Vervolgens was daar de eliminatie door Brazilië. De speler die er destijds ook al bij was, Daniel Van Buyten, is deze keer verrassend gestart als basisspeler. Ook hij kent dus de pijn van 17 juni 2002.


Twaalf jaar later zijn het de wissels van de voormalige aanvoerder Wilmots die de kentering inleiden. De voor Moussa Dembélé ingevallen Marouane Fellaini kopt na zeventig minuten schitterend raak, via de onderkant van de lat: 1-1.


Hij die veelvuldig is bespot in zijn eerste seizoen bij Manchester United, en alweer zou mogen vertrekken, gaat voorop in de strijd. Hier zien we de middenvelder van zijn vorige club Everton, de dynamische krullenbol die destijds maar bleef gaan.


De speler die hem op maat bedient, de voortreffelijk Kevin De Bruyne, staat met een cruciale interceptie ook aan de basis van het winnende doelpunt. Na zijn attente tackle kan de beoogde sterspeler van de Belgen, Eden Hazard, die andere invaller, Dries Mertens, in een vlijmscherpe counter aanspelen. De kleine aanvaller schiet ziedend hard raak: 2-1.


Wilmots gaat uit zijn dak. Hij springt, valt assistenten in de armen en deelt zijn geluk met wisselspelers.


Mertens, na rust ingevallen voor die andere oud-speler van AGOVV, Nacer Chadli, blijkt de redder van het groepshoofd van poule H. Twaalf jaar na het bedrog van Kobe is er in Belo Horizonte een nieuwe start gemaakt door de Belgen.


Marc Wilmots staat kort na afloop de Belgische tv te woord. Eerst geeft hij antwoord in het Frans, daarna in het Nederlands. Hij ziet er, zeker gezien de omstandigheden, zeer relaxed uit. Hij kan de zenuwen van zijn spelers prima duiden en weet dat het resultaat het lange tijd matige spel naar de achtergrond zal drukken.


Voor België en vooral voor Wilmots kan de blik van nu af aan vooruit. Zondag wacht de tweede wedstrijd tegen Rusland, in Rio de Janeiro. De herinnering aan Kobe zal langzaam vervagen.

GROEP H

België-Algerije 2-1. 25. Feghouli 0-1, 70. Fellaini 1-1, 80. Mertens 2-1. Scheidsrechter: Rodriguez (Mex). Toeschouwers: 56.800. Geel: Vertonghen (België), Bentaleb (Algerije).

België: Courtois, Alderweireld, Van Buyten, Kompany, Vertonghen, Witsel, Chadli (47. Mertens), Dembélé (65. Fellaini), De Bruyne, Lukaku (58. Origi), Hazard.

Algerije: M'Bolhi, Mostefa, Bougherra, Halliche, Ghoulam, Taïder, Medjani (84. Ghilas), Bentaleb, Feg houli, Soudani (66. Slimani), Mahrez (71. Lacen).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden