De hand op de holster van agent Hensley

Geconfronteerd met een bezonnebrilde state trooper, zijn rechterhand op een pistoolholster, zag ik maar één uitweg. Mond houden en geen onverhoedse bewegingen. Antwoorden beginnen met een gedienstig 'officer'.


Het was een winderige voorjaarsdag in Arizona. En het was duidelijk dat ik op de loodrechte snelweg I-10 - snelheidslimiet: 90 kilometer per uur - iets te hard had gereden op de Triumph. Toen het bekende blauw-rode zwaailicht in de spiegel verscheen, liet ik het gas los en pufte braaf voort op de motor. Te laat. De officer parkeerde de zwartwitte politiewagen achter me en riep, net als in de film, dat ik mijn handen op het stuur moest houden: 'Keep your hands where I can see them!' Hij naderde behoedzaam.


Ik besefte dat ik er in zijn ogen dreigend uit zou kunnen zien in mijn grijze jack; ongeschoren, met een enorme helm en ook een zonnebril. De sfeer was een beetje Mad Max-achtig, daar midden in de stoffige woestijn terwijl het vrachtverkeer voorbij raasde. Ik zou best gewapend tuig kunnen zijn; in de zuidwestelijke staat is wapenbezit zo gewoon als fietsbezit in Nederland. In cafés en winkels hangen nog wel eens bordjes met de eenvoudige tekst: 'U steelt, wij schieten'.


Meestal praat ik me soepel uit penibele ontmoetingen met the law. Het is een gevolg van ervaring, geoefende charme en een Nederlandse naam. Ook deze officer Hensley was vriendelijk toen we eenmaal aan de praat raakten op de vluchtstrook. Toen hij vroeg of ik wist hoe hard ik had gereden en ik mijn schouders ophaalde, klonk hij tegelijk streng en onder de indruk. '170 per uur. Houd de motor zich een beetje goed op die snelheid?'


Hensley vertelde dat er sinds kort een nieuwe wet in Arizona is. De neiging tot meer law and order betreft niet alleen de aanpak van illegale immigratie. Ook in het verkeer regeert de harde hand. Wie boven de 140 gaat, doet aan criminal speeding. Dan is het geen zaak meer van een boete en doorrijden. De auto of motor kan in beslag worden genomen. De snelheidsduivel kan worden gearresteerd. De strafrechter moet beslissen: cel, taakstraf, boete, mogelijk een strafblad.


Inmiddels was het contact met de agent joviaal te noemen. 'Ik pak je vandaag niet op', zei hij. Niet dat ik af was van de straf. Terug in Los Angeles moest ik de rechtbank bellen om te horen hoe en wat. De assistente raadde aan om een brief aan de rechter te sturen. 'Leg uit dat je spijt hebt', zei ze.


Ik leefde me uit in een overtuigende brief. De excuses spatten van de pagina's: 'I'm so very sorry, Judge. Ik wil een goed voorbeeld voor mijn neefjes en nichtjes blijven', meldde ik. 'Als er een manier is om mijn verderfelijke acties te corrigeren, dan zou ik dankbaar zijn om die te vernemen.' De assistente belde terug. 'Je brief werd gewaardeerd', zei ze, toevoegend dat de meeste snelheidsduivels niet eens de moeite nemen om in de pen te klimmen.


De Amerikanen combineren hun ontzag voor de wet en gezagdragers met een diepgeworteld verlossingsgeloof. Ze waarderen creativiteit en individuele oplossingen voor een probleem. Mijn 170 per uur was het probleem; na mijn schuldbewuste brief was een verplichte verkeerscursus, online te volgen, de oplossing. Zelfs de gevreesde 'punten', die elektronisch worden bijgehouden en kunnen leiden tot hogere verzekeringstarieven en afname van het rijbewijs, werden weggewimpeld.


Soms rijd ik te hard en denk dan prompt aan de hand op de holster van agent Hensley. Ik herinner me de vrees die ik voelde voor een Shawshank Redemption-achtige tijd in een angstwekkende gevangenis in Arizona. Ik neem prompt gas terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden