de goede mens van sezuan

De acteurs geven dit vreemde sprookje bij tijd en wijle vleugels.

De goede mens van Sezuan van Bertolt Brecht door Toneelgroep Maastricht. Regie/bewerking: Arie de Mol. Theater aan het Vrijthof, Maastricht, 1/11


toneelgroepmaastricht.nl


De mensen in de wijken van Sezuan hebben het zwaar. Werkloosheid heerst, ontbering. De sfeer op straat is grimmig, want, zoals iemand al zegt: 'waar de borden leeg zijn, gaan de eters vechten'. De goede mens van Sezuan, nu gespeeld door Toneelgroep Maastricht, zit vol met dergelijke 'oude' wijsheden, door de personages hier fluks langs de neus weg uitgesproken. Tegelijk verwijst het werk (uit 1939) in bewerking van artistiek leider Arie de Mol onmiskenbaar naar nu. Niet steeds met zoveel woorden, maar zijdelings, met humor.


Dat laatste element is kenmerkend voor zijn geslaagde enscenering van Brechts stuk. Deze 'goede mens' is een modern sprookje, waarin archaïsch taalgebruik is doorsneden met hedendaagse praat, waarin mensen elkaar begroeten met oosterse buigingen, maar even later zonder pardon over elkaars hoofd lopen, waarin poppen tot leven komen terwijl wrede individuen aan de touwtjes trekken en zen-achtige muziek relativeert. Betoverend en snoeihard tegelijk; cartoonesk én ontroerend.


Razend vlot gaat de voorstelling van start, en waar dit stuk zich doorgaans niet zo makkelijk blootgeeft, weet De Mol het perfect te ontsluiten. Vanaf het moment dat de waterventer Wang (geweldige rol van Saman Amini) opkomt, ben je mee. Wang leidt zijn publiek het verhaal binnen en zet meteen de toon: beweeglijk, vol goede moed en bedoelingen, maar: zijn maatbeker heeft een dubbele bodem. Ook hij is 'gecorrumpeerd', net als de rest van Sezuan, ieder op zijn eigen niveau en manier.


Wang verwelkomt de goden die naar Sezuan afdalen om te zien of er nog goede mensen zijn. Eén laat zich vinden: Shen Te, een innemend, vlinderachtig persoontje, prostituee door omstandigheden. Ze krijgt een som geld en een opdracht: zorg goed voor jezelf en wees goed voor anderen. Dat blijkt geen sinecure. Wanneer het Shen Te niet lukt voor zichzelf op te komen, schakelt ze Shui Ta in, een neef die hard kan zijn.


De acteurs geven dit vreemde sprookje bij tijd en wijle vleugels. De drie goden verenigen zich in de borst van Hans Trentelman, die af en toe wankelt op zijn benen als het trio in zijn binnenste het niet eens wil worden. Lore Dijkman is een erg leuke 'vrouw van de achtkoppige familie' en Jessie Wilms zet, knap schakelend, twee personages neer: de lieve Shen Te en de kwade Shui Ta, twee kanten van een persoonlijkheid - zoals alle figuren in het stuk niet eenduidig slecht of goed zijn.


Ondertussen gebeurt er nog een hoop in dit epische relaas uit Sezuan. In een fraai decor (Theo Tienhooven) geeft Toneelgroep Maastricht dit (omvang-) rijke stuk strak en boeiend vorm. Alleen het laatste gedeelte, waarin Brecht de dingen nog eens samenvat, doet wat uitleggerig aan. Heel storend is dat niet, gezien al het moois dat voorafging.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden