De gevolgen, voor u en mij

Het eerste dat er na elf september gebeurde, was dat de wereld in tweewerd opgedeeld: voor en tegen. Wie in een moslimcultuur werd geboren, moest het juiste wachtwoord zeggen voordat dieper contact met een westerse vreemdeling mogelijk was....

Tegen. Ik ben tegen de aanslagen. Na onze eigen Nederlandse elf september, de opkomst en ondergang van Pim Fortuyn, werd het zo mogelijk nog erger. Als enige uit de 'moslimhoek' had ik hem geerviewd en ik had de pech dat het interview een dag vzijn moord werd uitgezonden. Ik durfde de eerste dagen nadien de straat niet op. Nederland was gek geworden. En ik ook een beetje. Mijn angst om tegen iemand aan te lopen die uit verdriet mij iets aan zou doen, kwam bijna uit. Het was een Amsterdamse, twee koppen groter dan ik. Een afranseling is me bespaard omdat mijn angst voor pijn het won van mijn trots. Daar, op de Nieuwezijds Voorburgwal, heb ik acuut trouw gezworen aan Pim Fortuyn en al zijn idealen en me radeloos getoond over zijn heengaan. De vrouw wist niet meer of ze me moest troosten of alsnog slaan en, gebruikmakend van haar aarzeling, heb ik beleefd afscheid genomen.

Ik heb het spelletje altijd volgens de regels gespeeld. Vrijwillig. Ik ben nooit kritisch geweest tegenover Nederland. Ik heb mijn best gedaan zo goed mogelijk Nederlands te spreken. Ik heb zelfs mijn genen vermengd met die van een Nederlander. Ik heb nooit onderscheid gemaakt tussen mijzelf en het volk waartussen ik leef. Ik ben immers van ons.

Ik heb keer eerder geschreven over een verschil dat bestaat tussen u en mij. Ik had het veilig bewaard want het was gebaseerd op emoties mijnerzijds. Ik had het netjes ingebed. Mijn onschuld bewezen. Ik was geen zielige zeurallochtoon, ik had zelfrelectie, ik was onpartijdig en verwoordde als mens mijn soms irrationele angst. Ik constateerde beheerst dat het verschil tussen u en mij is dat het erop aankomt, ik degene zal zijn die weggevoerd wordt. Niet u. Dat had steigerende medelanders tot gevolg die teleurgesteld reageerden dat ik, uitgerekend onze troetel-allochtoon die haar eigen achterban niet spaart, een onderscheid had gemaakt tussen u en mij.

Maar ben ik werkelijk niet anders? Waar ik vandaan kom wacht niemand op een ambulance als er een ongeluk is gebeurd. Gebroken nekwervel of niet, slepen met die handel en naar het ziekenhuis. Mensen kunnen nog lijden aan 'zwarte liefde', een ongeneeslijke vorm van ware liefde voor een onbereikbaar iemand, die een mens helemaal kan uitteren. Er zijn voorbeelden van mensen die gek werden van een teveel aan kennis in hun hoofd. Dus is teveel nadenken al gevaarlijk. Ik ben opgevoed met het besef dat de gemeenschap belangrijker is dan het individu. Kleine en grote opofferingen, voor het behoud van de rust in de gemeenschap. Ik heb verhalen gehoord over de kenmerken van het Einde der Tijden: dag en nacht zullen in elkaar overlopen, mannen en vrouwen zullen op elkaar lijken. Er zullen ziektes uitbreken waar geen remedies voor bestaan. Sodomie zal vaker voorkomen. Mensen zullen vergeten wie hun schepper is. Ze zullen leven in totale perversie, ver verwijderd van enig moreel besef. Het is niet moeilijk deze tekens te vertalen naar het hier en nu.

Verder herken ik dat ene ding, zo kenmerkend voor een fundamentalist, zo moeilijk te begrijpen voor een westerling: het absolute geloof in waarheid. De overgave aan Allah. Ik weet hoe het voelt om een dode taal te reciteren. Geen idee van wat je zegt, maar het besef van de heiligheid van de dode taal en de cadans van het ritme wiegt je in een meditatieve staat. Rein van hart. Overgave aan die ene, de Almachtige. Geen radeloosheid. Geen twijfel. Licht als een veertje. Troost.

Ik ben dus anders dan u. In feite verschilt mijn opvoeding zeer weinig van die van een moslimterrorist uit het Midden-Oosten. Maakt dit mij gevaarlijk? De tendens van nu lijkt veel op de vervolging van communisten in de jaren vijftig in Amerika. Alleen zijn de communisten van nu de moslims. De moslim-wereld is toe aan zelfreflectie. Maar ook het Westen zou af moeten komen van het idee dat zijn beschavingsmodel superieur is.

Vindt u dat ik overdrijf? Voelt u zich aangevallen? Vind u mij ondankbaar misschien? De uitwerking van elf september voor mij houdt in dat ik, om aupt mijn stem te kunnen gebruiken, eerst mijn onschuld moet bewijzen. Ik heb besloten nooit meer uit te leggen dat mijn bedoelingen goed zijn.

Elf september heeft in Nederland geleid tot verwarring. Moeilijke vraag: hoe onderscheid je gezonde kritiek op de samenleving van bedreigende opvattingen over de westerse beschaving, gebaseerd op haat? Ik weet ding: het verschil tussen mij en een terrorist is het woord. Mijn stem. Zolang die mij niet wordt afgepakt, heb ik geen andere wapens nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden