De gedachtepolitie komt van links

Aan alle complotdenkers die inzake Eddaoudi moord en brand schreeuwen over hetzes en racisme: met het geloof van Eddaoudi heeft de kritiek op zijn benoeming weinig te maken....

Nausica Marbe

Met principes van gelijkwaardigheid die door positieve discriminatie in Nederland met de voeten worden getreden des te meer.

De misverstanden op een rij. Eén: Eddaoudi is geen vrijheid van meningsuiting gegund omdat hij moslim is.

Larie.

Eddaoudi kan overal publiceren waar hij wil en kritiek op wat hij schrijft valt ook onder de vrijheid van meningsuiting. Zijn afkomst en geloof worden niet benadeeld, getuige zijn columns op Mirsab.nl, de site van een stichting ‘voor moslims, door moslims’.

Hoewel Mirsab discriminatie zegt te bestrijden, biedt de site veel generaliserende, discriminerende en hatelijke uitspraken over Nederlanders, westerlingen, Israëli’s en zionisten – die daar blijven staan dankzij de vrijheid van meningsuiting. Vermoedelijk worden ze niet verwijderd uit angst de auteurs te discrimineren. Waarom staat anders nog steeds een abjecte cartoon boven een column van Eddaoudi?

Daarop houden soldaten met een davidster op hun helm een vlag met een hakenkruis vast. Fijne visitekaart voor een Nederlandse aalmoezenier. Ergens schrijft Eddaoudi: ‘Ik walg er (...) van als ik een mediageile homo een aanklacht tegen de imam zie indienen.’ Vervang ‘homo’ door ‘moslim’ en ‘imam’ door ‘homo’ en je krijgt een uitspraak waar een niet-moslim zijn column mee zou verliezen. Eddaoudi heeft niks te klagen.

Een ander misverstand is dat Eddaoudi een uitstekende columnist is die zijn mening grandioos herziet. Of hij goed is, is een kwestie van smaak. In zijn columns op Mirsab husselt hij agressieve uitvallen, ongefundeerde beschuldigingen, antiwesterse agitatie, maar ook scherpe observaties en oprecht aandoende verzoeningstaal door elkaar.

Werk van een warhoofd. Geen wonder dat zijn meningen soms haaks op elkaar staan. Zo schrijft hij in de Volkskrant coherent over probleemjongeren. En hanteert hij op mirsab.nl een ophitsende toon jegens Nederland.

Geschiedvervalsing is hem niet vreemd: ‘In de hele geschiedenis hebben westerse soldaten en bezetters veel meer slachtoffers gemaakt dan de moslims ooit zullen maken.’ Dat krijg je als je de slachtoffers niet meetelt die moslims onder moslims maken, omdat je het Westen als vijandbeeld uitvent. Hiervan afstand nemen als je in dienst van datzelfde Westen een baantje bij het leger begeert, is opportunistisch.

Hypocriet ook. Is het geloofwaardig dat iemand zijn van agitatie doordesemde oeuvre verwerpen kan? Is dat wenselijk? Door afstand te nemen van wie hij is en wat hij denkt, verkwanselt Eddaoudi zelf zijn vrijheid van meningsuiting.

Misverstand drie: als Eddaoudi die baan niet krijgt, is er sprake van een gedachtenpolitie tegen moslims. Nonsens. Maar een gedachtenpolitie bestaat overigens allang. Toen Nederland tot de val van de Muur liever rood dan dood was, moesten conservatieve en rechts-liberale denkers oppassen met hun meningen. Zelden werden ze toegelaten tot de rode bolwerken in de media. VVD’er was een scheldwoord. Met de moord op Theo van Gogh en Pim Fortuyn kregen we het gedachtenvuurpeloton – gesteund door de burgers van dit land die vinden dat die moorden te danken zijn aan wat de slachtoffers dachten.

De meest bloeddorstige afkeer van andermans gedachten is recentelijk geïntroduceerd door onverdraagzame islamieten en hun doodsbedreigingen, en is dankbaar overgenomen door andere extremisten die executie van andersdenkenden wensen. Maar ook los van politieke kleur of religie geldt het dat sommige meningen onvoordelig zijn voor bepaalde beroepen. Volwaardige opiniemakers weten dat hun stukken soms afkeer genereren. Verwacht dus banen noch privileges. De vrijheid van meningsuiting doet niet aan positieve discriminatie.

Op de vraag of Eddaoudi geschikt is voor het leger kan slechts Defensie een antwoord geven: het is hun zaak. De kritiek op zijn benoeming wortelt in een diepe teleurstelling over de illusie van multiculturele harmonie.

Men dacht dat de overheid radicalisme bestrijdt met milde bruggenbouwers. Moslims die de zachtheid en empathie pareren van poeslieve politiek correcte autochtonen.

Maar wat blijkt: de mensen die als rolmodel dienen, zijn omstreden figuren als Ramadan, Eddaoudi of handweigerende orthodoxen. Zij worden bewierookt als helden van de verdraagzaamheid, terwijl hun critici worden weggezet als racist. Zo schadelijk werkt positieve discriminatie soms. Een overheid die zulke ongelijkheid zaait, zal helaas nog meer onverdraagzaamheid oogsten.

vk.nl/columnisten

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden