De gasten van Louise

Tijdens de Tour is de bus van US Postal een rijdend werkpaleis, een centrum van bewondering. Hier resideert Lance Armstrong en ontvangt hij het volk....

LS DE BERGEN zich aandienen, als het terrein verschijnt waar Lance Armstrong al zijn energie nodig heeft voor de koers, juist dan komen de directieleden en commissarissen over uit de Verenigde Staten om handen te schudden met de kampioen.

Tientallen tegelijk.

Louise Donald begrijpt het wel, en toch ook niet.

Ze staat op afstand van het groepje bezoekers van vandaag, alsof ze wil doorgronden wat de grijze mannen met witte benen, witte tennissokken en witte gympen, beweegt om in de brandende Franse zon te wachten tot Lance uit de US Postalbus komt.

Ze zien er bepaald niet machtig uit.

Louise rekent voor dat ze zich op Mont Ventoux moest bekommeren om 24 gasten. Op Les Deux Alpes waren het er 32. En op La Plagne regelt ze onderdak, vervoer tijdens de etappe en een korte kennismaking met US Postal voor welgeteld 27 bezoekers. Bijna alle gasten werken voor een sponsor van Lance.

Wat Louise moet verwachten in Parijs, over drie dagen, ze denkt er liever niet aan.

Niet alle gasten gaan op audiëntie bij Lance. Dat zou te gek worden, zegt Louise. Het maximum ligt op zeven per ochtend. Met de selectie bemoeit ze zich niet. Ze kijkt wel uit. De bedrijfshiërarchie bepaalt meestal wie Lance de hand mag schudden.

De gelukkigen van vandaag wachten op Armstrong binnen het lint dat om de Postalbus is gespannen om het publiek op afstand te houden. De bus mogen ze niet in. Lijfwacht Erwin schermt de open deur af op een natuurlijke, onopvallende manier. Hij maakt een ontspannen praatje.

Steve Hicks, een van de uitverkorenen, heeft voor de gelegenheid een t-shirt met opdruk aan getrokken. Sluit nooit een weddenschap af tegen een Texaan, staat achterop in kapitalen. Voorop wordt een parallel getrokken tussen Armstrong en Onze Lieve Heer: In Lance We Trust. Steve Hicks is nerveus.

David Fineman, commissaris bij hoofdsponsor US Postal, maakt zich minder druk. Terwijl hij wacht, schudt hij geroutineerd een kritische journalist van zich af. (Vraag: verkoopt US Postal meer postzegels door een wielerploeg te sponsoren die veelal in Europa koerst? Antwoord: US Postal is een internationaal bedrijf dat meer belangen heeft dan het verkopen van zegels.)

Minuten gaan voorbij.

Lance is goed in dit soort ontmoetingen, zegt Louise. Hij heeft de meeste directielieden en commissarissen eerder ontmoet. Hij onthoudt wie ze zijn, kent het belang van de voornaam bij een begroeting. Naar het naambordje dat ze de gasten voor de zekerheid omhangt, ziet ze hem bijna nooit kijken.

Daar is Lance.

Hello David, zegt hij hartelijk terwijl hij het trapje van de bus afloopt. Hij steekt zijn hand uit. Hi Steve.

Steve schrikt er van. Hij weet zichzelf geen houding te geven. In zijn ogen wellen tranen op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden