De foto

Padvinder, Prins en Pyromaan, gebroederlijk bijeen.

Bert Wagendorp

Op de geweldige foto van Martijn Beekman die gisteren de voorpagina van de Volkskrant sierde, zien wij Maxime Verhagen en Mark Rutte aandachtig luisteren naar Geert Wilders. Vooral Mark Rutte kijkt naar de spreker als een gehoorzame padvinder naar zijn hopman.

Geert vertelde even wie de hulpsinterklazen van het kabinet Rutte zijn en wie zich de ware premier mag noemen.

Naarmate ik langer naar de foto keek, groeide het ongeloof.
Was het echt waar dat daar de leider van de grootste christelijke partij van Nederland én die van de grootste liberale partij (van links af) naar Wilders stonden te kijken, geobsedeerd, als twee chimpansees naar een python, vlak voor het wurgen?

Ja, het viel niet te ontkennen, het was zo.

Het leek een beetje op het gevoel tijdens het WK voetbal. Wekenlang spel van ellendig niveau dat tot niets kan leiden; de finale begint en verdomd, als dat de jongens van Oranje niet zijn – wat is er in godsnaam gebeurd?

Je maakt een formatieproces wekenlang intensief mee en je weet dat de theoretische mogelijkheid bestaat dat het zal uitmonden in een kabinet VVD-CDA met gedoogsteun van de PVV. Maar je boerenverstand zegt: bestaat niet, dit is nog altijd een beschaafd land.

En dan is het opeens toch zover, en ben je met stomheid geslagen.

Kijk ze daar staan, Mark en Maxime, in innige politieke vriendschap met een man met een missie: vijftien miljoen Nederlanders ophitsen tegen één miljoen andere Nederlanders.

Een man die één van hen, Maxime Verhagen, nog niet zo heel lang geleden internationaal voor joker zette met een debiel haatfilmpje. Een man tegen wie Mark Rutte twee jaar geleden dit zei: ‘U bent een politieke pyromaan: u steekt steeds het vuur aan en daarna rent u weg.’

Een treffende typering, die nog steeds geldt.

En dan dit trio. De padvinder-premier, de Prins der Duisternis en de politieke pyromaan, gebroederlijk bijeen, de schouders beurs van de wederzijdse klopjes. Tróts, bijna euforisch. Had Rutte soms iets geslikt?

In acht weken ‘hard werken’ bakten ze een programma waarin je op elke pagina de uitruil van principes kunt herkennen, zodat het nu van alle principes is ontdaan en elke échte, grote visie ontbreekt.

‘Vrijheid en verantwoordelijkheid’ stinkt naar spruitjes. Kleingeestigheid en bekrompenheid gaan hand in hand, een platvloerse lokbrief is het, gericht tot het rancuneuze en verongelijkte deel der natie. Dat straks overigens het hardst zal worden gepakt, maar dat terzijde.

In NRC werd het gisteren door vier economen, onder wie de huiseconoom van het CDA, finaal aan stukken gescheurd als een ramp voor de economie, een aanval op de internationale reputatie van Nederland en een recept voor vier jaar stilstand.

Zulk prutswerk had toch ook wel in een namiddag kunnen worden afgerond? Waar hebben ze het al die tijd over gehad?

Oké, straks mogen we weer roken in het kleine café aan de haven en daarna met 130 naar huis om een insluiper een knal voor zijn kop te geven.

Over het gedoogakkoord hoeven we het helemaal niet te hebben: dat is de vertaling van angst en klein revanchisme en het zet ons te kijk als intolerante moerasbewoners.

Maar het ergste zijn natuurlijk die twee mannen, onze komende premier en vicepremier, de top van ons politieke establishment, onze leiders, in de ban van een oplichter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden