De favorieten van zanger John Newman

Hij is groot in Groot-Brittannië en gaat het maken in de rest van de wereld, maar soulsensatie John Newman ( 25 ) is geen kosmopoliet, zegt hij zelf. Geef hem maar Leeds of Londen, zijn moeder en sterke drank omdat die overal smaakt als thuis.

John Newman. Beeld Els Zweerink

'Weet je wat we in Engeland bedoelen met een chav?' vraagt de pop- en soulzanger John Newman grijnzend.

Nou, ongeveer. Een chav is een tokkie: een luidruchtig, met gouden schakelkettingen behangen jongeling uit de onderste laag van de samenleving. Grofgebekt. Niet al te snugger. Sportkleding, dure gympen, nep-designerkleding; allemaal net 'fout'.

'Nou, dat was ik dus vroeger', zegt Newman. 'Een chav. Een echte. Compleet met bierflessen stuksmijten op straat.'

Hij wijst op de gouden schakelkettingen. 'Zie ze als stille getuigen van mijn afkomst.'

Hij gaat gekleed in een zwart maatkostuum, maar die curieuze kruisbestuiving van classy en Elvis (de kuif, de loafers) typeert John Newman (25), de Noord-Engelse blue-eyed soulman, die de mosterd haalde bij de soullabels Motown en Stax, maar dat geluid op zijn platen lardeert met eigentijdse beats. Hij is in Amsterdam, in de bar van het Amstel Hotel, om te vertellen over zijn kersverse tweede album: Revolve, opvolger van het zeer succesvolle Tribute (2013).

Beeld Els Zweerink

Anderhalf miljoen albums en singles

In eigen land stond hij in drie opeenvolgende jaren op nummer één in de hitlijsten: in 2012 als gastzanger in Feel the Love van zijn breakbeatvrienden Rudimental, in 2013 met zijn eigen Love Me Again en in 2014 weer als gastzanger, nu in Blame van Calvin Harris.

Hij verkocht in Groot-Brittannië bijna anderhalf miljoen albums en singles. In de rest van de wereld ging het ook goed, maar waar Sam Smith - de collega met wie hij zo vaak vergeleken wordt - wereldwijd doorbrak, Grammy's won en nu de titelsong van de nieuwe James Bond-film zingt, heeft John Newman buiten Groot-Brittannië nog veel te winnen.

'Zeker', knikt hij. 'Het vasteland van Europa. Azië. Zuid-Amerika. Ik wil dolgraag de volgende stap maken.'

Sam Smith is 'groter', maar John Newman is eigenlijk leuker. Denk alleen al aan zijn geweldige optreden tijdens Pinkpop 2014. Newman rockt en swingt harder: een dampend soulfeest met sixtiesgevoel.

'Dat heeft me verbaasd', zegt hij. 'Mensen ervoeren Tribute als een feestplaat, terwijl hij somber van toon is. Er was net een hersentumor bij me verwijderd, het was uit met mijn vriendin, ik zat alleen in Londen, ik had dierbaren verloren. Ik wilde van Revolve een vrolijker plaat maken.'

Het geluid is feestelijk, maar de thematiek toch weer vrij donker. Newman vond een nieuwe liefde, maar tijdens het schrijven ging ook die relatie weer uit. Toch weer een dosis verdriet dus, op Revolve.

Hij wil ons best vertellen wat hij mooi en leuk vindt, als we maar geen deskundige modetips verwachten, zoals veel van zijn fans, 'want mijn pakken laat ik gewoon maken door een goedkoop kleermakertje in Londen. Ik kleed me graag goed, maar ik ben nog altijd meer chav dan stijlicoon, vrees ik. Je bent gewaarschuwd.'

Album: Otis Redding: Otis Blue/Otis Redding Sings Soul (1965)

'Ik kom uit een klein plaatsje in North Yorkshire, waar mijn broer en ik werden opgevoed door mijn moeder. We hadden het niet breed. Dat ik besloot naar Leeds te verhuizen, te studeren en me op de muziek te storten, was te danken aan de aanmoedigingen van mijn twee beste vrienden.

'Ik was amper neergestreken in Leeds toen ik te horen kreeg dat ze waren verongelukt. Auto-ongeluk. Boem. Weg. Ik was kapot. Dat ik het bijltje er toen niet bij heb neergegooid, is te danken aan Otis Redding. Ik had net Otis Blue ontdekt en heb die plaat dag en nacht gedraaid, weken, zo niet maanden achtereen.

'Reddings versie van het Sam Cooke-nummer A Change Is Gonna Come staat op het album. Dat lied heeft me gered. 'There have been times that I thought I couldn't last for long/ But now I think I'm able to carry on.' Accepteer, richt je op, de dingen zullen veranderen. Ik heb me leeggehuild op dat liedje.

'Zonder deze elpee had mijn leven er totaal anders uitgezien en hadden wij hier niet gezeten. Otis hield me overeind als mens, maar maakte ook definitief een muzikant van me. Ik ging me in soul verdiepen, vond richting en ging eindelijk liedjes schrijven die iets voor mijzelf betekenden. Tot dan toe had ik eigenlijk alleen liedjes geschreven om indruk mee te maken op de meisjes.'

Otis Redding. Beeld Corbis

Boek: Terence Watts: Warriors, Settlers & Nomads (2000).

Bar: Milo Bar (10-12 Call Lane, Leeds LS1 6DN, Engeland)

'In de tijd dat ik naar Leeds verhuisde, las ik het geweldige boek Warriors, Settlers & Nomads. De titel verwijst naar de drie menstypen die de auteur onderscheidt. Ik wilde een warrior zijn, het menstype dat iets teweeg wil brengen. Maar ik voelde me vooral een weirdo en zo werd ik ook genoemd.

'In Leeds ging ik in een café werken, Milo, dat in al zijn gewoonheid een favoriete plek is geworden. Het is klein en er is niets opvallend aan. Alles draait er om muziek, blues en soul vooral. Ik zag er de muzikanten, de bandjes, het publiek dat er kwam drinken. En ik dacht: dit zijn allemaal weirdo's, net als ikzelf, maar eigenlijk zijn we warriors, want we creëren hier iets. We dóen iets. Dat moment is heel belangrijk voor me geweest.

'Het is trouwens een van de weinige boeken die ik gelezen heb. Ik ben geen lezer. Ik wil altijd actie. Lezen is me te passief en het doet me altijd weer aan school denken. Geen fijne tijd. Zelfs als student hield ik me vooral bezig met zuipen, uitgaan en muziek.'

Stad: Leeds

'Leeds is een fantastische stad om te studeren. Het is een magneet, een verzamelplek, waar jonge mensen uit de wijde omtrek naar toe komen om zich onder te dompelen in het uitgaansleven en de muziekscene, die erg bruisend is.

'Toch is het altijd een echt Noord-Engelse stad gebleven. Een beetje rauw. De meeste inwoners, ook die van buitenaf, zijn noorderling, waardoor Leeds die typisch noordelijke mengeling van trots en aardse bescheidenheid heeft behouden.

'Het is bovenal een vriendelijke stad. In Leeds gaat niemand stappen om anderen de ogen uit te steken of om zich beter of rijker voor te doen dan hij is. Er heerst een vorm van saamhorigheid die in Londen natuurlijk ver te zoeken is. Ik ben naar Londen verhuisd voor mijn carrière, maar Leeds is mijn favoriete stad in Groot-Brittannië.'

Beeld getty

Regisseur: Shane Meadows (1972)

'Geen Britse regisseur heeft de zelfkant van Noord-Engeland zo rauw en realistisch geportretteerd als Shane Meadows. Zijn bekendste film is This Is England (2006), over de skinheadcultuur in Engelse provinciesteden tijdens de Thatcher-jaren. Enerzijds had je skinheads die het puur om de muziek ging: ska en soul. Maar er waren ook nationalistische, racistische skinheads.

'Voor mijn gevoel gaan zijn films over opgroeien en hard je kop stoten tegen de werkelijkheid van het grotemensenleven, compleet met huiselijk geweld, seksuele intimidatie en totale uitzichtloosheid. Moet ik dit wel aanbevelen aan de Nederlandse lezer? Ja, ik doe het toch.'

Shane Meadows. Beeld Foto Alan ­Simpson/REX

Muziek: Northern Soul uit The Twisted Wheel

Newmans ogen beginnen te twinkelen zodra hij begint te vertellen over Northern Soul: de obscure, Amerikaanse, zwarte soul uit de jaren zestig, die massaal herontdekt en populair gemaakt werd door witte, Engelse jongeren in de jaren zeventig. Northern Soul was een decennium lang de populairste dansmuziek van Engeland.

'Mijn moeder was een Northern Soul-meisje en haar lievelingsbroer was er nog gekker van. Ik groeide op met al die prachtige sixties soul. De beroemde Northern Soul all-nighters waren ver voor mijn tijd. Pas toen ik tiener was, nam mijn moeder me mee naar reüniefeesten.

'Wat me zo aanspreekt in die scene is het working class-karakter ervan: het ging niet om mode of uiterlijk en ook niet om geld of drugs, al werden die wel gebruikt. Het ging zuiver om zo goed mogelijk dansen en om die heerlijke muziek.

'Mijn oom begon na tien bier altijd te bulderen: 'Twisted Wheel!' Dat was een vroege Northern Soul-club in Manchester en omdat hij de naam zo vaak brulde, raakte ik erdoor gefascineerd. Daarom raad ik een compilatie-cd met Northern Soul uit The Twisted Wheel aan. Maakt niet uit welke verzamelaar je kiest: ze zijn altijd goed. Een favoriet van de Twisted Wheel-playlist? Marvin Gayes Too Busy Thinking About My Baby (1968).'

Beeld getty

Tattooshop: Shamrock Social Club

'Mijn moeder is mijn heldin', zegt Newman en hij rolt de mouwen van zijn overhemd op. Hij klopt op het portret dat als een foto in sepia op zijn rechter onderarm prijkt. 'Mooi hè? Dat is mijn moeder, toen ze jong was. Ze heet Jackie. Al mijn tattoos heb ik laten zetten bij Shamrock in Los Angeles, toen ik acht maanden in L.A. zat om Revolve op te nemen. De eigenaar van Shamrock heet Mark Mahoney, maar ik werd onder handen genomen door Louie Perez. Een kunstenaar, echt.'

Daar komt de linkerarm: 'Life is a journey, not a destination', lezen we. 'Die tekst komt van een kerstkaart die ik mijn moeder stuurde. Ze was een beetje somber in die tijd en heeft de neiging zich maar te schikken in haar leventje. Met die kaart wilde ik haar van dat idee genezen en haar op het hart drukken dat ze weg kan gaan en van haar leven kan maken wat ze wil.

'Van het geld dat ik met mijn debuutalbum Tribute heb verdiend, heb ik een huis voor haar laten bouwen. Ik heb haar uit het plaatsje van mijn jeugd gehaald. Daarna was het geld wel op. Ik ben niet zo rijk als je denkt.'

(9026 Sunset Boulevard, West Hollywood 90069)

Beeld Corbis

Wandeling: Battersea Power Station - London Eye (langs de Theems)

'Toen ik net in Londen woonde, dacht ik dat ik daar gek zou worden. Ik kende er niemand, ik zat maar wat in mijn appartementje en had geen idee welke kant ik muzikaal op wilde op mijn debuutalbum. Toen ben ik langs de zuidoever van de Theems gaan wandelen. Urenlang, bijna de hele stad door.

'Het stukje tussen Battersea Power Station en het reuzenrad London Eye vind ik het fijnst. Dat loop je in een halfuurtje. Het is er allesbehalve rustig, je loopt echt in Londen en het is een ruig stukje stad, maar het is alsof je over de scheidslijn tussen drukte en rust loopt, want je richt je blik als vanzelf op het kalme water van de rivier. Tijdens die wandelingen is mijn eerste plaat geboren en ik loop dat stuk nog altijd graag, maar ik wandel ook graag bij de Three Peaks in de Yorkshire Dales, de streek waar ik vandaan kom. Daar vind je de totale stilte.

'Waar ik me het meest thuis voel? Op de plek waar mijn moeder is.'

Beeld audena000

Barbier: Jack's Hairdressers

'Mijn haar fascineert mensen blijkbaar nogal. Dat was al zo vanaf het begin, toen ik gewoon een brillantinehoofd had. Nu heb ik een soort Elvis-kuifje. Bedrijven bieden me allerlei luxe haarproducten aan. Dure, hippe kappers willen me sponsoren en bieden zich aan om met me mee op tournee te gaan. Fans stellen er ontzettend veel vragen over: wie doet je haar en wat smeer je erin?

'Nou, de gel die ik gebruik, is de allergoedkoopste uit zo'n grote pot van de eerste de beste supermarkt. En mijn kapper is Jack's Hairdressers in SoHo, een totaal onopvallende buurtbarbier. Daar laat ik al jaren mijn haar doen, tussen de oude mannetjes die in plat Cockney het leven bespreken. Totaal pretentieloos. Dertig pond bij Jack, dan heb je een perfecte John Newman-coupe. Ik hoop dat al jouw lezers er naar toe gaan, dan weten ze niet wat ze meemaken.'

(5A Old Compton Street, London W1D 5JW)

CV John Newman

1990 16 juni, geboren in Settle, North Yorkshire

2006 verhuizing naar Leeds, begin muzikale carrière

2010 platencontract Island Records

2012 gastzang in Feel The Love van Rudimental

2013 debuutalbum Tribute

2014 gastzang in Blame van Calvin Harris

2015 tweede album Revolve

Auto: Porsche 1956 Speedster

'Ik ben tot nu toe bescheiden geweest, dus nu even iets duurs: ik móet een auto noemen, anders is het verhaal niet compleet. Ik ben gek op auto's, wilde vroeger niets liever dan monteur worden en ben daar zelfs voor opgeleid. In mijn vrije tijd sleutel ik aan auto's. Ik bouw racewagens en go-carts in mijn garage.

'In een paar van mijn videoclips zie je mooie auto's. Vorige maand was ik te gast bij Ferrari. Dat was een droom die werkelijkheid werd, maar mijn droomauto is toch de Porsche 1956 Speedster. Ik heb er geen, ik heb er zelfs nog nooit in gereden, maar ik zou er dolgraag een hebben.

'Wanneer ik zeg dat ik van auto's houd, bedoel ik dat heel letterlijk. Rijden in een coole auto heeft voor mij niets met stoer doen te maken. Het is echte liefde. Op zo'n moment houd ik van die machine en wil ik er alles over leren.'

Auto: Porsche 1956 Speedster.

Drank: Patrón XO Café

'Ik ben een sucker voor shots sterke drank. Mijn favoriet is de koffie-tequilalikeur van Patrón. Als een tent zo'n fles heeft staan, haal ik altijd een rondje. Mijn vrienden worden er gek van: daar heb je John weer met zijn shotjes.

'Weet je waarom ik zo van sterke drank houd? Omdat het overal hetzelfde smaakt. In het buitenland is alles anders dan thuis: het eten is anders, het kraanwater smaakt anders, de lucht ruikt anders, zelfs een burger van McDonald's smaakt net even anders dan thuis. Maar neem een neut uit een fles en de smaak is exact hetzelfde, waar je ook bent. Dan ben ik in één klap even thuis in Londen of Leeds - en dat vind ik fijn. Ik ben niet zo'n kosmopoliet, als ik eerlijk ben. De chav in mij is nog niet dood.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden