De favorieten van discoking Giorgio Moroder

Hij was in de jaren '70 de man achter het geluid van de toekomst en beïnvloedde zo'n beetje iedereen die in de buurt van een synthesizer kwam. Dit zijn de favorieten van (de nog zo fraai door Daft Punk eerbetoonde) Giorgio Moroder.

Beeld Els Zweerink

Zou hij het zeggen? 'My name is Giovanni Giorgio, but everybody calls me Giorgio.' In een zwarte slobberbroek en een zwarte blouse wacht de snordrager die door iedereen Giorgio wordt genoemd, bij de lift van het Londense vijfsterrenhotel Grosvenor House. Hij houdt het bij een vriendelijk 'Hello, nice to meet you' als hij zijn vuist uitsteekt voor een boks. Geen oudemannetjespoging om tof te doen, legt hij uit, maar een manier om een eerder dit jaar gebroken vinger te beschermen tegen al te stevig enthousiasme.

Een paar dagen later zal Giorgio Moroder (75) de legendarische woorden wél uitspreken, als hij met een petje achterstevoren op zijn hoofd staat te dj'en in het tegenovergelegen Hyde Park. Nu zegt hij: 'Zullen we het interview gewoon op mijn kamer doen?' Eenmaal gezeteld op de enige stoel naast het kingsize bed begint hij Nederlands te praten, met een vet Italiaanse accent: 'Hoe gaat het met jullie?' Met hem gaat het 'heel goed'.

De avond voor het interview kreeg hij een prijs uitgereikt bij de Men of the Year Awards van het tijdschrift GQ, die in de categorie 'inspiratie'. 'Is Giorgio Moroder de coolste 75-jarige van de wereld?' vroeg het magazine zich af. Ja, bevestigden de mannen van Duran Duran, die de award mochten overhandigen en hem om de beurt een mopje lof toezongen. Dat Duran Duran zonder zijn muzikale innovaties nooit bestaan zou hebben. Dat Moroder de muziekwereld voor altijd en eeuwig heeft veranderd. Dat hij een true legend is. 'A major inspiration for us.'

Moroder is een grote inspiratie voor zo'n beetje iederéén die elektronische muziek maakt en intergalactische discogeluiden uit synthesizers haalt. De eindeloos gesampelde vocoderpionier won drie Golden Globes, drie Grammy's en drie Oscars, voor soundtracks die onderdak hebben gevonden in het collectieve geheugen: Chase voor Midnight Express (1978), Flashdance... What a Feeling voor Flashdance (1983) en Take My Breath Away voor Top Gun (1986). Zeker zo bekend zijn Call Me van Blondie voor American Gigolo (1980) en Tony's Theme voor Scarface (1983).

Beeld Els Zweerink

Hij mag een legende heten vanwege de hits die hij in de jaren zeventig voor Donna Summer componeerde, waarvan het hypnotiserende klaarkomopus Love To Love You en I Feel Love de beroemdsten zijn. Ook met eigen nummers als From Here to Eternity vloert hij nog steeds dansvloeren. Allemaal het gevolg van een vroeg ontwikkelde liefde voor 'het geluid van de toekomst', waarover hij vertelt in het nummer Giorgio by Moroder, op de plaat Random Access Memories (2013) van Daft Punk.

Eigenlijk was Moroder al een soort van met pensioen toen de Fransen met spacehelmen hem vroegen mee te werken aan hun album. In de hommage Giorgio by Moroder horen we hem praten over de droom die hij eigenlijk te groot achtte voor een jongen die als Hansjörg Moroder opgroeide in het piepkleine Alpendorp Ortisei: muzikant worden. Het verhaal eindigt met dat illuster geworden zinnetje: 'My name is Giovanni Giorgio, but everybody calls me Giorgio.'

Twee jaar geleden debuteerde Moroder op 73-jarige leeftijd voor het grote publiek als dj. Dat gebeurde op het Red Bull Music Academy festival in New York. Zijn eerste dj-set dreef op de beste disco.

Tegenwoordig is Moroder geneigd zijn platenkeuze te overgieten met een plakkerige, ultracommerciële EDM-saus, waardoor critici hem geregeld smaakerosie in de schoenen schuiven. 'Een legendarisch slechte dj met grootvaderlijke charme', schreef popjournalist Atze de Vrieze van 3VOOR12 toen Moroder vorige winter in Nijmegen draaide.

In juni dit jaar verscheen Moroders zeventiende studioalbum, het eerste in dertig jaar: Déjà Vu, met een eigentijds discogeluid en de stemmen van popzangeressen als Kelis, Britney Spears, Sia, Kylie Minogue en Charli XCX. Vandaar dus die prijs voor meest inspirerende man van het jaar.

De coolste 75-jarige van de wereld heeft op zijn hotelkamer een reuzefles wodka staan, gisteren gekregen. 'Helaas kan ik jullie alleen maar shotjes aanbieden', zegt hij met glimmende pretogen en iets dat je inderdaad grootvaderlijke charme kunt noemen. We vergeten ze in te schenken als de pr-dame - ook mee naar boven gekomen - zegt dat het interview maar 25 minuten kan duren, in plaats van het vooraf toegezegde uur. Inclusief fotografie.

Vraag Moroder niet wie hém hebben beïnvloed, vroeger of vandaag, want dan ben je snel thuis: 'Ik ben door niemand beïnvloed.' Favorieten heeft hij wel. Daar gaan we dan, in sneltreinvaart.

1. Gitaarriff: The Rolling Stones - (I Can't Get No) Satisfaction

'Het eerste instrument dat ik bespeelde was een basgitaar. Misschien leg ik daarom in mijn muziek de meeste nadruk op de baslijn. Mijn beste zit in een ballad: Take My Breath Away.

'Ik heb ook een paar goeie riffs. Over die in Danger Zone, Call Me en I Feel Love ben ik tevreden. Ze hebben gemeen dat ze simpel zijn. Niemand onthoudt de riffs van de allergrootste gitaristen, omdat ze veel te ingewikkeld zijn. Een goede, beklijvende gitaarriff is eenvoudig.

Het is niet zo origineel om (I Can't Get No) Satisfaction van The Stones te noemen, maar dat nummer begint nu eenmaal met een van de beste en dus bekendste riffs ooit.

'Ik componeer het liefst gewoon in de studio. Ik baal als ik een idee krijg als ik loop of zit te eten, want dan kan ik er niet gelijk mee aan de slag. Vroeger sprak ik weleens mijn voicemail in als me iets goeds te binnen schoot. Ik heb één liedje in een restaurant gemaakt. Dat was de muziek voor het nummer Hand in Hand, dat ik in 1988 voor de Olympische Spelen in Seoul heb geproduceerd. De melodie heb ik toen op een stukje papier geschreven.'

Beeld Redferns

2. Soundtrack: A Clockwork Orange (1971)

'Ik heb drie favoriete films, alle drie geregisseerd door Stanley Kubrick: A Space Odyssey (1968), A Clockwork Orange (1971) en Eyes Wide Shut (1999). De beste soundtrack is die van A Clockwork Orange, met prachtige klassieke stukken en eh, dit geweldige nummer.' Begint te zingen:

I want to marry a lighthouse keeper

And keep him company

I want to marry a lighthouse keeper

And live by the side of the sea.

'Een goede soundtrack merk je niet op terwijl je naar de film kijkt. Als de muziek afleidt, dan klopt het geheel niet. Bij elke soundtrack die ik heb gemaakt, was mijn doel om de muziek naadloos in de film te passen.'

Beeld A Clockwork Oranges

3. Dj: Calvin Harris

'Ik zei vannacht nog tegen mijn vrouw hoe verschrikkelijk leuk ik het vind dat het zo gelopen is dat ik nu dj ben. Als zanger is het me nooit gelukt om mensen naar mijn liedjes te laten luisteren. Ik ben geen goede zanger. Als componist en producer ben je altijd op de achtergrond. Nu ben ik de artiest, er staan soms tienduizenden jonge mensen voor mijn neus. Hoe kan ik daar nou nee tegen zeggen?

'Ik verdien er geld mee, maar ik beschouw mijn optredens vooral als vakantie. Mijn vrouw en ik vliegen business of first class, slapen in de beste hotels en blijven vaak nog een dag hangen in een stad waar we anders nooit waren geweest. Ik zou bijvoorbeeld niet zo snel uit mezelf naar Turkije op vakantie gaan, maar ik heb het laatst geweldig naar mijn zin gehad toen ik moest draaien bij de Before Sunset beachclub in Çe¿me. Ik kan nooit meer ergens anders inktvisringen en kreeft eten, want beter dan daar krijg ik ze niet meer.

Beeld HH

'Ik draai met Ableton Live en mix vier sporen. Ik ken niemand die nog met vinyl draait. Zelf wil ik ook niet die ouderwetse gast zijn. Ik weet zeker dat mijn publiek er niks aan zou vinden als ik alleen eigen liedjes en oude disco zou draaien. Als dj ben ik entertainer, dus wanneer ik zie dat mensen verveeld raken, draai ik iets als I love it van Icona Pop.

'Sommige muziek uit het EDM-genre beschouw ik als de disco van deze tijd. Neem bijvoorbeeld Calvin Harris. Hij produceert, componeert, zingt. Ik hou ook van Zhed, een goede componist en pianist. En ik vind Martin Garrix leuk. Die jongen komt met goede melodieën. In tegenstelling tot iemand als David Guetta - die ik ook graag mag, daar niet van - zijn die drie meer muzikanten dan dj's. Dj's die geen instrumenten bespelen vind ik minder interessant.'

4. Mode: Hedi Slimane

'Ik ben niet echt geïnteresseerd in mode, maar wel in de modewereld. Het was Kim Jones, de hoofdontwerper van de herenlijn van Louis Vuitton, die me voor het eerst achter de draaitafels kreeg. Hij vroeg of ik een muziekstuk van twaalf minuten wilde schrijven voor een Vuitton-show, maar ik besloot toen mijn eigen nummers te draaien. Zo is het begonnen.

'Gisteren zagen we elkaar weer, bij die GQ-awardshow. Ik vind modemensen interessant. Ze leven in een compleet andere wereld, maar we hebben wel raakvlakken. De gemene deler is creativiteit. Ik heb gisteren nog staan praten met Stefano Pilati, die tot drie jaar geleden hoofdontwerper was van Yves Saint Laurent. Nu is dat Hedi Slimane. Wát een interessante gast is dat! Alleen al zijn uiterlijk fascineert me mateloos. Hij ziet er zó miserabel uit. Maar ondertussen is hij zó getalenteerd, ook als fotograaf. Hij heeft mij en Daft Punk gefotografeerd voor Dazed & Confused Magazine.

'Of ik zelf mijn kleren koop? Ja, en soms koopt mijn vrouw wat. Ik krijg ook weleens dingen. Ik draag alleen nog maar sokken van Happy Socks sinds ik een keer zeventig paar kreeg opgestuurd. Als de mensen van Happy Socks dit lezen, krijg ik waarschijnlijk weer honderd paar extra en kan ik mijn vrienden weer blij maken met sokken.'

Beeld Getty Images

5. Stad: Los Angeles

'Ik hou van twee plekken in de wereld het meest. De eerste is Italië, want daar ben ik geboren. De tweede is Los Angeles, waar ik tegenwoordig woon. Veel mensen haten LA, maar ik hou van die stad. Het weer is er altijd goed. En als je in de muziek werkt, is er geen betere plek om te wonen. Als je in LA om tien uur 's ochtends bedenkt dat je een bepaald apparaat nodig hebt, of een bepaalde stem, een bepaalde drummer, heb je het twee uur later in huis. In Parijs, waar ik ook een tijdje heb gewoond, duren die dingen gerust twee dagen.

'De afgelopen jaren ben ik minder thuis geweest, maar voor ik dj werd, vulde ik mijn dagen vooral met golfen, koffie drinken en boeken lezen van Dan Brown en James Peterson. Als je naar LA komt, moet je sushi eten. De sushi is overal lekker. Ik zou zo ver willen gaan dat wij sushi hebben uitgevonden, en niet de Japanners. Maar weet je waar ik eigenlijk het liefst ga eten? Bij Le Pain Quotidien.

'Zelf koken doe ik al 25 jaar niet meer, sinds ik getrouwd ben met Francisca. Een jaar geleden heb ik nog een keer aardappels gekookt, in dunne plakjes gesneden en er kaas en prosciutto tussen gestopt. Een soort rösti. Veel verder kom ik niet meer.'

Beeld Getty Images

6. Auto: Cizeta-Moroder V16T supercar

'Ik rij een Lexus SUV. Mijn vrouw wilde een elektrische auto, dus zij heeft een Ford Fusion gekocht. In de garage staat ook een prototype van de sportwagen waar ik eind jaren tachtig geld in heb geïnvesteerd, samen met Claudio Zampolli: de Cizeta-Moroder V16T supercar. Er zijn uiteindelijk maar acht stuks van gemaakt, en in 1994 ging het merk failliet. We waren eerder dan Bugatti met een motor met 16 cilinders en een vermorgen 560 PK, maar het was niet de goede tijd.

'Ik heb in LA nog nooit in die auto kunnen rijden, want het is niet legaal in de States. Tegenwoordig zou het wel mogen, want hij is inmiddels meer dan 25 jaar oud. Als ik weer thuis ben, ga ik dat maar eens regelen.'

Beeld Judith Baas

7. Club: Pacha, Ibiza

'Ik was laatst in Berlijn, klaar om naar die ene beroemde club te gaan, maar uiteindelijk voelde ik me toch te moe. Hoe heet die tent nou? Berghain zeg je? Ja, Berghain. Toevallig las ik er gisteren weer een groot stuk over. Het ging erover dat het bijna onmogelijk is om binnen te komen. Je mag er niet uitzien als een toerist, je moet zwart dragen, géén glitters, niet te veel make-up. Het klonk mij een beetje in de oren als Studio 54, de gesloten club in Manhattan, New York, maar dan met meer drugs en seks. Ik ben wel benieuwd geworden, behalve dan naar de darkrooms waar je je kleren uit moet doen.

'Hoe ben jij binnen gekomen? Is de muziek goed? Hebben ze beroemde residents? Ben Klock en Marcel Dettmann? Ken ik niet.

'De speciaalste plek waar ik de afgelopen tijd heb gedraaid, is toch de Pacha, op Ibiza. Misschien vond ik het vooral speciaal vanwege de hype en het feit dat er uitsluitend grote namen op het affiche staan. Ik stond er op zondag, David Guetta maandag. Ik ben daarna nog met mijn zoon van 26 naar de Space gegaan, een minder hyperige tent op het eiland. Daar had ik minder mee. Het was funky, maar in de verkeerde zin van het woord. Het is zo'n plek waar je mensen met veel te veel drugs op in de gangen liggen.

'Ik vind het leuk om als artiest in clubs te komen, maar als bezoeker ga ik nooit. Dat heeft niet met mijn leeftijd te maken. Mijn zoon kon nog geen vijf minuten in de Space blijven; hij vond de muziek veel te hard. Mij kan muziek niet hard genoeg staan. Het ding is vooral: ik luister de hele dag al naar harde muziek. Dat hoef ik 's nachts niet meer zo nodig. Alleen die Berghain, dat wil ik nog weleens zien.'

Beeld Els Zweerink
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden