Column

'De EU van de VVD, Mark bij de belastingontduikers

De VVD verdedigt haar fiscale regime, die de grote belastingdieven spaart, maar de kleine bijstandsjoemelaars pakt, altijd met de leuze dat zij opkomt voor 'de hardwerkende Nederlanders', schrijft Thomas von der Dunk. 'Hard werken staat in VVD-kring gelijk aan veel verdienen.'

Rutte gaf de aftrap voor zijn campagne in het Belgische Brasschaat. 'Het was een mooie titel geweest voor een schelmenroman of een stripverhaal van Suske en Wiske: Mark bij de belastingontduikers.'Beeld anp

Bij de Europese verkiezingen ging het volgens Rutte niet om Europa, maar om Nederland. Het belang van Nederland stond voorop. Het was dan ook logisch dat hij de aftrap voor zijn campagne in het Belgische Brasschaat gaf. Het was een mooie titel geweest voor een schelmenroman of een stripverhaal van Suske en Wiske: Mark bij de belastingontduikers.

Zo kennen we onze VVD weer, die al in de jaren zeventig, in variatie op de voornamen van haar drie beeldbepalende kopstukken Hans Wiegel, Harm van Riel en Haya van Someren, bekend stond als de partij van de drie H's: halen, hebben en houden.

Van de nieuwe grote H, Hans van Baalen, konden we op 28 april ook al in De Volkskrant vernemen dat het in Europa vooral om de vrije markt draaide, die geen strobreed in de weg mag worden gelegd. Vrijheid tot vrijhandel gereduceerd - zie het eenzijdige Europa-wensenlijstje van Rutte deze week en de ongelimiteerde steun voor het superakkoord met de VS.

Grote Vrijheidsstrijder
Met onbeperkt handeldrijven met de autocratische Saoedi's heeft Van Baalen, die wij recent nog zo kolderiek op een plein in Kiev als de Grote Vrijheidsstrijder zagen poseren, namelijk weinig problemen. Ik heb weinig met Wilders' puur uit provocatiebehoefte voorvloeiende stickeractie op, maar dat hier de nodige westerse hypocrisie wordt blootgelegd, valt niet te ontkennen. Met name in VVD-kring komt het vele vreten voor de moraal.

Met haar op Amerikaanse leest geschroeide fundraisingdiners, waar rijke zakenlieden in ruil voor een plaatsje bij de premier aan tafel de partijkas spekken, heeft zij intussen ook de D in haar naam definitief voor een P ingewisseld: de Volkspartij voor Vrijhandel en Plutocratie.

Gewoon one dollar, one vote: het uitgangspunt dat in de Verenigde Staten in de praktijk al veel langer wordt gehuldigd - volgens het Hooggerechtshof vallen miljoenendonaties van het bedrijfsleven onder de vrijheid van meningsuiting - en zich daar in belastingwetgeving heeft vertaald die volledig op de rijkste éénprocent van de samenleving is toegesneden.

Uiteraard verlangen ook die gulle gevers aan de VVD daarvoor iets terug. Zij worden, net als de belastingontduikers in Brasschaat, door Rutte en consorten royaal op hun wenken bediend. In ruil voor een iets ruimhartiger kinderpardon mag de VVD nu de schatkist plunderen: vanaf anderhalf maal modaal gaan de belastingen omlaag. De staat als zelfbedieningskassa.

Het doet daarnaast ook denken aan de manier waarop de gewezen DDR - op de treffende mentale overeenkomst tussen DDR-adepten en rechtse VVD-ers heb ik hier al eerder gewezen - dissidenten en bij de Muur opgepakte 'republiekvluchtelingen' aan de BRD verkocht. U wilt mensen vrij krijgen? Voor elke nieuwe willen wij opnieuw geld. Tja, kan het verbazen dat die praktijk ook in Nederland wortel schiet? De nazaten van de mensenhandelaren uit onze WIC-tijden moeten natuurlijk ergens zijn gebleven.

Belastingdieven
De VVD verdedigt haar fiscale regime, die de grote belastingdieven spaart, maar de kleine bijstandsjoemelaars pakt, altijd met de leuze dat zij opkomt voor 'de hardwerkende Nederlanders'. Gezien de 40.000-Euro-ondergrens die zij bij de genoemde belastingverlaging trok, vallen agenten, leraren, monteurs, verplegers en vrachtwagenchauffeurs daar niet onder. Om van schoonmakers maar te zwijgen. Die vallen vast onder het grofvuil.

Hard werken staat in VVD-kring gelijk aan veel verdienen: wie niet veel verdient door op de beurs met andermans zuurverdiende geld te speculeren, is gewoon lui. Daarom is de VVD tegen het belasten van financiële transacties en vóór Nederland als internationaal brievenbusparadijs.

Voor alle brave kiezers die nu in EU-euforie D66 hebben gestemd, is het goed te weten met welke abjecte handelspartij Sophie in 't Veld - de vrouw die volgens Pechtold nu Nederland in Europa leidt - straks in één fractie zit.

EU-forie
Op de aanname van zulke EU-forie valt overigens wel wat af te dingen: ook al heeft de PVV fors verloren, daarmee zijn Nederlanders niet plotseling enorme eurofielen geworden. D66 is wel de grootste, maar nog nooit was de grootste partij zo klein: eens scoorden PvdA en CDA het dubbele.

Ook zal Wilders' verlies inderdaad sterk aan de opkomst liggen - zelfs voor hem komen EU-haters hun bed niet meer uit - en dat tweederde van degenen die wel gestemd hebben, niet een partij hebben gekozen die alle loketten in Brussel wil sluiten, vloeit bij velen niet uit liefde voor Europa, maar eerder uit gelatenheid - de EU als onontkoombaar gegeven - voort.

De grootste fout die de Verhofstadts kunnen maken - en Guy himself nu al in kenmerkende verblinding lijkt te maken - is de uitslag te interpreteren als vrijbrief voor versnelde federalisering. Dat zal zich dan, bij de volgende verkiezingen, onherroepelijk vertalen in een wedergeboorte van de PVV.

Niet alleen D66 moet zich overigens afvragen met welke club zij zich verbonden heeft, dat geldt, op nationaal coalitieniveau ook voor de PvdA. Die behaalde de meest erbarmelijke uitslag ooit. Zeker: het commentaar van Roemer - 'wij zijn nu definitief een grote partij' - was komisch. Er zijn namelijk geen grote partijen meer. En definitief is deze verkiezingsuitslag ook niet - en daarmee bedoel ik niet dat het slechts exitpolls betrof, maar dat de volatiliteit van het electoraat nu zo groot is dat alle winst binnen een halfjaar weer kan zijn verdampt. Vraag het Diederik Samsom.

Samsom zal ook zichzelf eindelijk eens iets moeten gaan vragen: of de PvdA wel op de juiste weg is. Op een perverse wijze moet zij keer op keer het redden van rechtsstaat en humanitair fatsoen - kinderpardon, niet-strafbaarstelling illegaliteit - aan de mensenhandelaren van Zijlstra betalen door hem een stuk rood vlees toe te werpen, waarmee die de hongerige geldwolven in zijn achterban voeden kan. Het minderbedeelde oude PvdA-electoraat voelt zich intussen in de steek gelaten - met dit verkiezingsresultaat.

Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus en columnist voor Volkskrant.nl.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden