Column

'De elite mag kwetsen en beledigen maar het volk niet'

Als Ons Soort Mensen zich druk maakt over verruwing en vergroving, zien ze alleen maar hun eigen, lelijke gezicht, schrijft Malou van Hintum.

Anne Frank in 1941. Beeld epa

De column die Maxim Februari afgelopen maandag in NRC schreef, was 'vlijmscherp', zo lees ik links en rechts. Februari hekelt het feit dat grappen niet worden gewaardeerd op grond van hun inhoud, maar op basis van de afzender. Behoort iemand tot de grootstedelijke elitaire kliek (clique, zo u wilt), dan is een smakeloze grap ontzettend leuk. Behoort iemand daar niet toe, dan is een smakeloze grap wat-ie is: smakeloos.

Anne Frank
Ik vrees dat Februari gelijk heeft. Neem nou het grote Volkskrant Magazine-interview van afgelopen zaterdag met de koningin van de column, Sylvia Witteman. Zij vindt het leuk om 'heel gemene dingen' over Anne Frank te zeggen, en 'concentratiekampgrappen' te maken. Niet in haar columns, daar zijn die grappen te hard voor, maar in intiem gezelschap. Dat mogen wij, de lezers van het interview, best weten. Kennelijk is het niet iets om je voor te schamen; misschien omdat géén grappen willen maken over concentratiekampen valt in de categorie 'politiek correct gezeik' waar Witteman een 'ontzettende hekel' aan heeft.

Hoerenloper
Ja, sommige mensen kunnen zich meer veroorloven dan andere. PvdA'er Rob Oudkerk, de bekendste hoerenloper van de Theemsweg, schoof al snel weer aan bij praatprogramma's en werd zelfs lector aan de Haagse Hogeschool. Ik was onthutst over het gemak waarmee dat gebeurde. Theo van Gogh zou brieven met hakenkruizen hebben gestuurd naar schrijfster Jessica Durlacher, en stukjes prikkeldraad naar haar man en schrijver Leon de Winter.

Krijg de kanker
Van Gogh wenste Paul Rosenmöller kanker toe: 'Als iemand kanker verdient is 't Paul Rosenmöller, de hopman van politiek-correct Nederland; mogen de cellen in zijn hoofd zich tot een juichende tumor vormen (...). Laat ons pissen op zijn graf. Oplichter.'

Ook Youp van 't Hek wenste een oud-GroenLinkser, die aan een psychische aandoening leed, kanker toe: 'Dat mens moet op korte termijn ingespoten worden met de meest gruwelijke kankercellen. In naam van alle kankerpatiënten ter wereld.'

Spiegel
Inmiddels zit ik huilend van het lachen achter mijn beeldscherm, want ja, wat een humor, hè? Oude koeien, zegt u misschien verveeld. Maar rond die tijd is de discussie begonnen over de vraag hoe erg we mogen kwetsen en beledigen; dat schijnt de ultieme vorm van vrijheid van meningsuiting te zijn.

Februari constateert in zijn column dat de elite dat mag, maar het volk niet. Wanneer het volk van datzelfde recht gebruik maakt en internet vol plempt met beledigingen en ranzige taal, ontstaan er bij Ons Soort Mensen ineens zorgen over de grootschalige verruwing en vergroving in ons land. Maar diezelfde elite kijkt gewoon in de spiegel. En ziet daar zonder de smoes van satire haar eigen, lelijke gezicht.

Malou van Hintum is politicoloog en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @malouvh

 
Sommige mensen kunnen zich meer veroorloven dan andere
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden