De eerste GroenLinks-man met leuk haar komt heel raar congreszalen binnen

Ik zit met een Jesse Klaver-probleempje.

Nico Dijkshoorn
Nico Dijkshoorn. Beeld de Volkskrant
Nico Dijkshoorn.Beeld de Volkskrant

Als het waar is dat Jesse Klaver eigenlijk een 'vrijeschooljongen' is, dan vergeef ik hem dat. Gelukkig is hij toch nog goed terechtgekomen. Vlakbij mijn huis zit een vrije school. Nooit zag ik ouders hun kinderen zo asociaal van school halen. Enorme fourwheeldrives staan dwars op het fietspad, de vrije kinderen worden achterin de auto gepropt, en dan snel naar huis om hun schedeltjes op te meten.

Maar dit terzijde. Ik zit met een ander Jesse Klaver-probleempje. Hij komt heel raar congreszalen binnen. Bij voorkeur achter uit de zaal. Met heel harde muziek. Terwijl hij door het middenpad naar het podium loopt, raakt hij soms een opgestoken hand aan. Daarna is hij kort uit beeld omdat hij via een onhandig theatertrapje het podium op moet klauteren, maar ja hoor, gelukkig, daar is hij alweer. De muziek beukt harder. Het zijn de The Black Eyed Peas met het liedje I Gotta Feeling. Jesse wacht even, laat de mensen genieten van Jesse Klaver en daarna zegt hij: 'Zo, vrienden.'

Jesse Klaver doet niet wat veel andere mensen doen als ze worden toegejuicht: tegen de juichers zeggen dat het zo wel genoeg is. 'Kom mensen, geen tijd te verliezen, we gaan lekker politieken.' Hij kijkt wel beter uit. De bedoeling van zijn entree is juist dat de mensen in de zaal werkelijk gaan geloven dat ze getuige zijn van iets unieks. Achter in een zaal opkomen op een keiharde beat en daarna, trekkend aan je stropdas, het applaus in ontvangst nemen, voordat je nog maar een woord hebt gezegd, dat moet in je zitten. Dat moet je kunnen. En Jesse kan dat.

Ik heb zojuist meerdere keren gekeken een gefilmd sfeerverslag van een GroenLinks-bijeenkomst. Iemand op het podium kondigt hem aan, Jesse wacht tot heel woest zijn naam wordt geschreeuwd, daarna bokst hij zijn vuist tegen de vuist van het Plaatsvervangend Hoofd Totalitaire Propaganda en daar gaat hij.

De laatste die nog enigszins wegkwam met zo een opkomst was Elvis en u weet hoe het met hem is afgelopen. Die werd dubbelgevouwen op het toilet, met zijn voorhoofd in een gebakken boterham met pindakaas gevonden. Ik zag het de band Moke jaren geleden doen op Lowlands, raar het podium opkomen. Er klonk een symfonieorkest, de band kwam op, ze kregen een wit handdoekje en daarna hebben we met zijn allen een kwartier staan lachen. Haha, die jongens van Moke. Handdoekjes.

Jesse Klaver lijkt te genieten van zijn eigen opkomst. Dat baart mij zorgen. Dat er nergens tijdens een vergadering is gezegd: 'Jongens, kan ik niet gewoon opkomen zonder muziek? Moet ik wel opkomen? Kan ik niet gewoon met onze kiezers mee naar binnen wandelen en dat ik eventueel een groene ballon opblaas?'

Ik heb een halve minuut geleden nog een keer naar het filmpje gekeken. Hij geniet. Jesse Klaver, misschien wel onze toekomstige premier, zwelgt. Hij laat zich toejuichen door mensen die graag juichen. Hij komt ritmisch lopend op, terwijl The Black Eyed Peas zingen over een avond hoeren en snoeren, zuipen en snuiven. En ik zie het in zijn ogen: er is geen enkele schaamte. Hij geeft de mensen iets om aan te raken. En ze willen hem aanraken. Want hij is Jesse Klaver, de eerste GroenLinks-man met leuk vallend haar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden