De eerste festivaltopper van 2010 is bekend

Gijsbert Kamer

Het zijn drukke dagen hier in Utrecht voor de liefhebber van avontuurlijke popmuziek. Gisteravond maakte ik een van de mooiste rock 'n roll avonden van het jaar mee. Neem nou Staff Benda Bilili

Zeker is het dat ik nooit zoiets gezien heb.

Maar ik heb ook zelden zoiets bijzonders gehoord.

In april schreef ik hier al over de band uit Congo bestaande uit een stel heren in zelf gefabriceerde rijwielen die het midden houden tussen driewieler en rolstoel, en ik hoopte toen vurig dat we dit gezelschap ooit op de Nederlandse podia konden aanschouwen.

Gisteren was het dan toch zover gekomen: Staff Benda Bilili debuuteerde in Nederland in Rasa, een optreden dat ook deel uitmaakte van het steengoede Le Guess Who? festival dat in Utrecht al sinds donderdag aan de gang is.

De door polio invalide geworden oudere heren hebben met de 17-jarige Roger Landu de meest verbluffene instrumentalist in hun midden, zo bleek al meteen nadat de band het podium op gereden was.

Met een conserveblik, ijzerdraad en houten beugel heeft hij zelf een instrument gebouwd dat een hoge fluittoon werkt dat een zeer psychedelisch effect heeft. Hij geeft de toch al zeer opzwepende muziek nog iets extra's hypnotiserends mee, dat op de plaat al prachtig is, maar live nog meer indruk maakt.

Het mooie aan Staff Benda Bilili is dat je aanvankelijk nog kunt denken dat het hier een hype betreft. Goed verhaal, zo'n stel invaliden uit een derde wereld land dat op zelfgemaakte instrumenten muziek speelt. En ze zien er ook nog eens fotogeniek uit.

Maar alle twijfel en al het cynisme is weg zodra ze in Rasa beginnen te spelen. Het drumstel moet met touwen bij elkaar gebonden worden, maar tjonge wat een strakke ritmes. Prachtig is eveneens het gitaarspel maar fraaist van alles is de knappe samenzang van vijf heren. Je hoort Cubaanse muzieke en Afrikaansehigh life terug in de nummers. Soms zijn het slepende bluesliedjes door Landu van een bijtende angel voorzien, dan weer opzwepende dansnummers.

Geweldige band waar de zomerfestivals komend jaar nog zeer veel plezier aan zullen beleven. North Sea Jazz heeft heel wat uit te leggen als ze deze band met nog meer potentie dan Buena Vista Social Club, laten lopen.

Maar ook Pinkpop en Lowlands doen er goed aan de band uit te nodigen, want het was eigenlijk rock 'n roll op z'n Afrikaans dat hier werd gespeeld.

Het leuke van het Le Guess Who? Festival, en eigenlijk van ieder goed festival zijn de contrasten. Een paar honderd meter van Rasa, in Ekko speelde Fucked Up. Spijkerharde Canadese hardcore gedragen door de kollossale zanger Pink Eyes. In werkelijkheid een allervriendelijkste straight edger die meer van de Nederlandse punkgeschiedenis weet dan de gemiddelde Nederlandse popjournalist. Op het podium transformeert hij tot een brok agressie. Met zijn ontblote torso begaf hij zich in het publiek, klom zingend en schreeuwend op de bar, doorkruiste de zaal richting dj-booth en tilde bezoekers de lucht in.

Zeer vermakelijk en ook wel goed, deze punkrock die me op de beste momenten aan Hüsker Dü deed denken.

En dan weer terug naar Tivoli, waar de avond met mooie spannende folk van Megafaun zo aafdig was begonnen. Dodo's gemist, maar Wild Beasts gezien, en ik denk dat we hier toch te maken hebben met een band die het hier nog wel eens echt kan gaan maken.

Je moet tegen de hoge falsetstem kunnen, maar het bandgeluid was echt prachtig.

En wat was dat in de pauze tussen Wild Beasts en The Very Best ineens voor een kabaal?

TV Buddhas een garage-duo dat zich voor het podium in de zaal had geposteerd. Heerlijk brokje kabaal, bij wijze van verrassing. Iedereen werd er heel vrolijk van.

Dat was ook vast de bedoeling van The Very Best, maar ik had meer op een echte band gerekend dan op een dj met wat schreeuwerige rappers.

Op naar De Helling dus, die al vol was in afwachting van Bibio en The Field. Bibio heeft zijn liveshow nog niet klaar en deed dus ook maar een dj-set, die best okay was. Maar The Field speelde en donkere minimale techno als echte band. Vooral de toevoeging van een drummer werkte goed.

Het was inmiddels diep in de nacht toen ik me bedacht hoeveel verschillende stemmingen en stijlen ik op slechts een avond had meegemaakt. En alles was op een bepaalde manier bijzonder.

Deze zaterdag op Le Guess Who? betekende echt een droomavond voor de organisatie. Spannende programmering met echt artiesten die niet of zelden te zien zijn geweest. En overal een zeer uitgelaten stemming.

Donderdag was goed met een verrassen leuke Tweak Bird en een zinderend optreden van A Place To Bury Strangers. Vrijdag bleek dat Six Organs Of Admittance betere platen maakt dan concerten geeft, maar klonk Lightning Dust wel weer mooi. En vanavond zal Patrick Watson ongetwijfeld een mooie finale brengen.

Als hij tenmimste weer terecht is. Want vanmiddag was hij zoek. Ik zou de man die ik om 5 uur in de ochtend nog door De Helling zag stuiteren om half 1 in Plato interviewen. Maar helaas: geen Patrick Watson.ders

Dan maar weer terug naar huis door de regen, waar ik gekeken heb naar een stel meesterlijke sessies op 3Voor12. Op een werkelijk geweldige lokatie, op de zestiende etage van een flat aan het Neude, filmt de VPRO dezer dagen veel optredende artiesten. Fraai, met op de achtergrond de Dom.

Ik zag in de geïmproviseerde studio gisteren al geweldige beelden van Staff Benda Bilili, die zo ongeveer uit hun rolstoelen vielen van opwinding. Die sessie staat nog niet online, ook het erg goede The Field nog niet, maar wie weet wel als u dit leest. Kijk anders hier naar andere optredens.

Het zijn mooie beelden die de herinnering aan een boeiend festival levend houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden