'De een houdt van zeilen, de ander van wiskunde'

De jongste whizkids hadden het binnen twintig minuten voor elkaar. Koud achter de computer kraakten ze de toegang tot het verboden opslaggebied....

Van onze verslaggeefster

Hedda Schut

BAARN

Veel van de kinderen worden voor gek verklaard dat ze in hun vakantie in een kamp gaan zitten waar wiskunde wordt gegeven. 'De een houdt van zeilen en de ander houdt van wiskunde', zegt Renske (14). Ze wilde vorig jaar al, maar omdat het kamp toen voor de eerste keer werd gehouden, keek ze eerst de kat uit de boom. Het werd een groot succes en omdat er nu ook meisjes meegingen, besloot ze het erop te wagen.

Roel (13) komt aangehinkeld. Hij heeft last van zijn voet. 'Van het voetballen', zegt hij. 'Een verkeerde sliding.' Het is pauze en op de achtergrond schalt Top-40-muziek. En dat voor een wiskundekamp. Er zijn wel meer zaken die hun schoolkameraadjes zullen verbazen als ze later naar de verhalen luisteren. Want saai is het er allesbehalve.

'Tot nu toe vind ik het leuk.' Julia (14) zit op haar praatstoel. 'Ik hoopte dat ik niet tussen studiemietjes zou komen. Gelukkig valt het mee. Nu ja, misschien denken ze wel dat ik een studiemietje ben. Ik weet het niet. Het is wel jammer dat er maar zes meisjes zijn.'

Ze wilde zelf naar het kamp. Haar vader was zo enthousiast dat hij ook wat wilde doen. 'Hij is beeldend kunstenaar. Eerst studeerde hij wiskunde en daarna ging hij naar de kunstacademie. De wiskunde past hij toe in zijn werk. Het is net als Escher, maar dan ruimtelijk. Dat zijn de woorden van mijn vader hoor', zegt ze. 'In het volgende kamp houdt hij een lezing.'

De kinderen zijn het erover eens dat ze met het luxe conferentie-oord midden in de bossen een geweldige plek hebben. Maar het belangrijkste is de wiskunde die ze hier veel leuker vinden dan op school. Naast de sport, het gecomputer en het spel wordt vijf uur per dag aan het vak besteed.

De 22 kinderen in de leeftijd van twaalf tot zestien jaar zijn opgedeeld in kleine groepjes met ieder twee begeleiders. Vanmiddag krijgen ze te maken met de thematiek van de veelvlakken. Hier wordt niets voorgekauwd. Niet de oplossing, maar het ernaar toe werken is het belangrijkste. 'Je moet zelf veel meer nadenken', zegt Julia.

En daar draait het om. 'De wiskunde die hier wordt gegeven, is abstracter dan die op scholen', zegt Zsópfia Ruttkay, wiskundige en initiatiefneemster. 'Kinderen die hier komen vinden het vak op school geen uitdaging meer. Hier moeten ze hun hersens gebruiken en zelf theorieën maken en uitvinden.'

Toen Ruttkay in 1990 met haar zoon uit Hongarije naar Nederland kwam, werd haar al snel duidelijk dat hier wat wiskunde betreft niet zo'n sterke traditie heerst als in haar vaderland. Daar deed ze ervaring op met wiskundekampen. Toen haar werk op de universiteit ophield, vond ze dat ze iets met die ervaring moest doen. Vorig jaar zette ze met behulp van sponsors uit de universiteitswereld het eerste wiskundekamp op.

Het telde slechts veertien jongens. Nu doen bijna vijftig kinderen mee, verdeeld over twee kampen die verschillende programma's hebben. Ruttkay denkt volgend jaar nog meer kampen op te zetten. Een moeder belde haar vol vreugde op. Ze hoeft nu niet meer met haar kind naar wiskundekampen in Rusland.

De kinderen werpen zich met volle overgave op de wiskunde. Met ingespannen gezichten zitten ze achter hun werkboeken en modellen. Kampleider en wiskunde-promovendus Henno Brandsma kijkt trots. Het voorbereidende werk dat hij met zijn al even enthousiaste collega's heeft gedaan, is niet voor niets. De kinderen bespreken hoe ze de probemen gaan oplossen. Later, onder het avondeten, lopen de discussies hierover hoog op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden