De duivenmelkerij sterft uit

De traditionele Belgische duivenmelker, met zijn zelfgebouwde duivenkot en zijn blauwe kiel, is gedoemd om te verdwijnen. De duivenmelkers die de jonge Belgische fotografe Liza Van der Stock het afgelopen jaar fotografeerde, waren de pensioenleeftijd vaak ver voorbij en hadden geen zicht op opvolgers. Hun kinderen waren meestal niet geïnteresseerd in de duivensport, en hadden geen tijd voor zo'n intensieve hobby. 

Het is de vraag of dat erg is. Natuurlijk kun je treuren over de teloorgang van folklore, net als over het voortschrijden van de tijd. Maar de 'gebricoleerde' duivenkotten, om het met een mooi Vlaams woord te zeggen, zijn niet bepaald een aanwinst voor de architectuur. En ook de Belgische huwelijken kunnen er maar wel bij varen: een duivenmelker moet, tot frustratie van sommige echtgenotes, dagelijks zijn duiven voeden en verzorgen, en kan dus nooit een keer op reis. 

Maar Van der Stock, die de duivenmelkerij leerde kennen via een vriendin wier grootvader Belgisch kampioen was geweest, ziet toch nadelen aan het verdwijnen van de traditionele duivenhouders. Ze merkte tijdens haar bezoeken aan Vlaamse boerendorpen dat de duivensport een bron was van sociale verbondenheid. Dat de duivenmelkers uit alle rangen en standen kwamen, die bij het inkorven en registreren van de vluchttijden met elkaar mengden. 

Ze was ook een keer te gast op een prijsuitreiking, waar naar haar gevoel iedereen wel een prijs kreeg. Er waren grote bekers, kleine bekers, medailles en diploma's. Zelf kreeg ze een tombolalot in de handen gestopt, en won ze een plastic zakje vol rauwe kippenboutjes. Je kon ook buikspek winnen, of andere hompen vlees. 'Je hebt het idee dat je tientallen jaren teruggaat in de tijd', zegt ze. 'Maar het groepsgevoel en het enthousiasme waren onvergetelijk.' 

De duivensport is nog steeds populair, in België én in Nederland. Komend weekend vindt in Houten de jaarlijkse voorjaarsbeurs voor duivenmelkers plaats, waar duizenden jonge duiven worden verhandeld. Maar het grote geld dat in de duivensport is opgedoken, heeft de ziel van de sport veranderd. De gammele duivenkotten hebben plaatsgemaakt voor afgeborstelde duivenhokken, de ringen voor elektronische chips, en de liefhebberij soms voor de jacht op dure prijsduiven. 

Dat heeft maar weinig meer te maken met de traditionele duivenmelkers. Zoals Erik en Anita De Clercq-Paternoster, een echtpaar uit Oost-Vlaanderen. Die kennen hun duiven bij naam, houden de grijze beestjes moeiteloos uit elkaar en hebben er een persoonlijke band mee. Anita mag de duiven zelfs kussen.

Liza van der Stock
Karel Van Den Brande uit Zoersel.Liza van der Stock
Daniel Van Ceulebroeck uit Balegem.Liza van der Stock
Jaak Janssens uit Meer.Liza van der Stock
Gerard Herrijgers uit Meerle.Liza van der Stock
Liza van der Stock
Jozef Van Elsacker uit Zoersel.Liza van der Stock
Liza van der Stock
Liza van der Stock

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden