De dubbele tragiek van het plastic miniflesje witte wijn

Aaf keek via de ogen van haar buurvrouw naar zichzelf, en zag dat het tragisch was

.

Beeld de Volkskrant

Onlangs vertelde ik aan mijn buurvrouw dat ik op vrijdag vaak zo'n plastic miniflesje witte wijn bij Albert Heijn kocht. Voor bij het avondeten. Om eens helemaal uit mijn dak te gaan. Omdat het weekend is.

Ze keek me met grote ogen aan, en ik keek via haar ogen naar mijzelf, en ik zag dat het tragisch was.

Maar als je in een huis woont met vijf geheelonthouders (twee kleine kinderen, twee pubers die geen alcohol mogen en een man die er migraine van krijgt), dan is het plastic miniflesje van Albert Heijn je toevlucht. Je vrijmibo. Je keihard-tot-het-gaatje-weekendmoment.

Ik vind het geen goed plan om een echte fles te kopen. Zo'n grote, van glas. Want die drink ik dan misschien helemaal leeg, en daar zit ik dan, stomdronken, met kinderen die Het Klokhuis willen kijken en de geheelonthouder.

Het probleem is dat de tragiek niet stopt bij het plastic flesje. Het eerste nare moment komt al in de supermarkt, bij het in je mandje gooien van het flesje. Je bent op het oog een normale vrouw met een donzen winterjas en een spijkerbroek en een warrige knot. Je hebt ook goedmoedige dingen in je mandje - pitloze druiven, verse ravioli, twee paprika's voor de prijs van één - maar dan nader je de koeling. Want de kleine plastic flesjes wijn worden gekoeld verkocht, voor wie ze, eenmaal over de drempel van de Albert Heijn, in één keer naar binnen wil klokken. Dat is zo'n beetje de doelgroep van de flesjes. Alcoholische zwervers en ik.

Enfin, dat flesje gauw in de mand werken, grote zak mandarijnen eroverheen en naar de zelfscankassa's. Niemand die het hoeft te zien. Scanners zijn heel erg van 'don't judge'. Maar dan komt het ergste. De mededeling: 'Er komt mogelijk iemand langs om uw leeftijd te controleren.' Tot die controle is geweest of tot de melding vanzelf weggaat, mag ik niet pinnen. Zweterige minuten.

Er komt niemand. Het meisje van de scanners is bezig om bossen tulpen in een emmer te zetten. Als ik nog even wacht, gaat de melding vanzelf weg.

Maar dan zie ik hoe het meisje van de scanners een bericht op haar apparaatje krijgt dat ze mijn leeftijd moet controleren. Ze kijkt naar me van een afstand. Ze ziet een vermoeide oude vrouw met warrig haar. Ze ziet dat om mijn ID vragen geen enkele noodzaak heeft. Ze vindt het gênant. Ze doet alsof ze me niet ziet en typt iets in op haar apparaatje. Ze klikt op 'oud'. Denk ik.

Ze wacht tot de melding uit mijn scherm verdwijnt.

De melding gaat weg, ik mag pinnen en naar huis.

Dan heb je eigenlijk wel een volle liter hele goeie sauvignon blanc verdiend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.