Column

De droomboot van Claudio

Beeld Gabriël Kousbroek

In Paraguay had ik amper vrienden. Voor een mannengesprek op niveau moest ik op de kade van Asuncion het pontje naar de jungle aan de overkant van de machtige rivier pakken. Daar bouwde Claudio Zantedeschi zijn droomboot. Dag en nacht was hij aan het zagen, kloppen en boren. De zeebonk woonde in zijn overall, die alleen op zondag werd verwisseld voor iets netters, want dan ging hij naar de hoeren.

Als ik kwam, stopte mijn Italiaanse vriend met werken en zaten we op een boomstam naast het casco uren te babbelen over literatuur. Hij was net als ik verknocht aan Louis-Ferdinand Céline, Joseph Conrad, Herman Melville, Curzio Malaparte en André Malraux. De geboren Venetiaan was een pure trotamundos, een globetrotter. Hij voer jachten van rijkaards over de zeven zeeën en boorde naar water op de meest onherbergzame plekken van de wereld.

'Hostia, Arturo! In Libië kwam ik een Duitser tegen die mijnen uit de Tweede Wereldoorlog onschadelijk maakte. Hij woonde moederziel alleen in de woestijn en filmde alle detonaties. Dan zei hij tegen mij: 'Stop eens een band in de videorecorder.' Na een minuut wist hij het precieze tijdstip van de ontploffing, en de plek. Que loco.

Hostia was Claudio's favoriete stop- en scheldwoord. Dat is gewoon Spaans voor hostie maar uit ervaring weet ik dat je een Madrileense schoonmoeder van de Opus Dei-persuasie er rap mee op de kast jaagt.

Ik bezocht mijn vriend eens per week en tegen de schemering strompelde ik dan dronken en gelukkig terug naar de steiger om het laatste veer naar Asuncion te pakken.

Op een dag gaf Claudio mij een piepjong hondje dat hij van de dood had gered. 'Hostia, Arturo, ik hou niet van honden, neem jij haar maar mee.'

Fabia (Que Descanse en Paz) werd de moeder van Raya, Tita en Jamba, de bekendste honden van de Algarve. Zonder die drie hokte ik nu in Buenos Aires met een 18-jarige tangofeeks, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Claudio wilde zijn boot uiteindelijk naar Zuid-Afrika varen om hem daar te verkopen en te gaan genieten van een onbekommerde ouwe dag. Toen ik eind 2012 Paraguay verliet, omhelsde hij mij ongemakkelijk. Over zijn gevoelens sprak hij nooit, en al helemaal niet over zijn overleden zoontje in Nigeria. Nu stonden de tranen in zijn ogen. Vorige week ontving ik een verdrietig bericht uit Paraguay: Claudio overleed, timmerend in zijn droomboot, aan een hartaanval. Hostia.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden