De dood was haar als een emmer water in het gezicht gegooid

Koning Willem-Alexander

Voordat ik een foto van Willem-Alexander zag, met enkele koningen, presidenten en dictators op condoleancebezoek bij de nieuwe koning van Saoedi-Arabië, had ik op internet een onthoofdingsfilm gezien. Een Saoedische dame, geboeid, geknield en met een boerka eroverheen, werd daarin in het openbaar door agenten afgemaakt.

Het was geen eenvoudige executie. Het mens werkte niet mee, ze weigerde het hoofd op de stoep te leggen. Ze schreeuwde - 'Ik heb het niet gedaan!' - heel hoog en hard; de mannen vonden het vervelend. En ze bleef schreeuwen tot ze haar op de grond dwongen en een agent haar laatste ontkenning doormidden sloeg.

Zou Willem-Alexander ook naar het filmpje hebben gekeken? Bij sporters is de vraag weleens vervelend, maar van onze koning had ik het antwoord wel willen horen, toen hij daar zo tussen de vrome moordenaars op een Saoedisch bankje zat, de knieën bij elkaar: 'Wat ging er op dat moment door u heen?'

Op de skipiste en het hockeyveld kun je hem zien lachen, tijdens verplichtingen is hij een enigszins bedrukte figuur. Het gezicht is licht getekend, de mond een dunne streep. Wordt hij tot een glimlach verplicht, door kind of presentje, de vermoeide gezichtshuid komt krakerig overeind.

Een nationale ramp als die met de MH17 is het mooiste geschenk dat een staatshoofd kan krijgen. Na een ramp kijken we snel om ons heen - wie is ons hoofd? - en beginnen ongedurig van hem te houden. Ik zou dat ook wel willen doen, maar echt ingedaald is de liefde nog niet. Tegenover de nationale ramp, hem in de schoot geworpen, stelt hij te veel kleine rampjes: een vakantiehuisje, een bootje, steigertje, een containertje of een vrolijk Poetin-pilsekindje.

Overkomen hem deze rampjes, komen ze uit hem voort of worden ze hem aan-geadviseerd? Je weet het niet, het wordt je niet verteld, je weet alleen wat je ziet: ongemak, altijd ongemak. Maar ook daarvan weet je niet of die in hem woont of wordt veroorzaakt door de mensen om hem heen, Sisi van Egypte bijvoorbeeld, die deze week opdracht gaf om vreedzame demonstranten van dichtbij neer te schieten.

Vlak na een schot in haar gezicht werd Shaima Al-Sabbagh (32) van opzij gefotografeerd. Je kunt kennelijk mooi sterven, decent vergaan, alsof je er een opleiding voor hebt gevolgd. Ze hield ogen gesloten, de mond een beetje open. Haar handen lagen op de rug van een man die haar wilde optillen, de vingertoppen krulden op. Ze stond rechtop, druipend van ongeloof en bloed. De dood was haar als een emmer water in het gezicht gegooid.

Je kunt gemakkelijk de neiging krijgen, maar eigenlijk is het Willem-Alexander niet aan te rekenen dat hij daar tussen de rotzakken zat. We hebben hem zelf gestuurd, hij is de ambassadeur van onze moraal. Zijn vader kon zich nog achter Beatrix verschuilen, zodat je hem niet zag. Hij niet. Hij moet. Ik zou er geloof ik ook zo bijzitten als hij. Ik zou ook kijken alsof ze mijn stropdas hadden afgeknipt.

Een vrouw houdt afgelopen donderdag protestbord vast: afgebeeld is de stervende Shaima Al-Sabbagh. Foto afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.