De dood hangt als loden deken over Zeewolde

Opnieuw bezocht de dood Zeewolde. Na het fatale scooterongeluk van twee weken geleden, moet het dorp vandaag afscheid nemen van vijf jonge inwoners....

Door Aimée Kiene en Bart Jungmann

Hellen, de informatrice van de VVV, laat eveneens met een onbestemd gevoel 's morgens de hond uit. 'Alsof het ongepast is in deze situatie', zegt ze.

Het is de dood die als lood op Zeewolde rust. Zelfs de karretjes van de supermarkt op het Kerkplein lijken deze week op gedempte toon over de sierklinkers te ratelen. Hellen: 'Er hangt een grauwsluier over Zeewolde.'

Normaal gesproken zou haar zoon zaterdagavond zijn meegegaan naar de discotheek in Duitsland, samen met Nicky Braun, Björn Braun, Fabian Wetters, Berry Dirksz en Daniël de Nie. Maar hij had pijn aan zijn been en besloot thuis te blijven. Toen ze tijdens het ontbijt zondagmorgen op de radio hoorden van dat ongeluk bij Almelo zei Hellens zoon meteen: o god. Hij probeerde ze alle vijf op hun mobiele telefoon te bereiken. Telkens stuitte hij op de voicemail.

Die zondagmiddag zijn ze met een man of veertig naar de A 35 gereden, naar de plek waar hun vrienden die ochtend uit de bocht vlogen en om het leven kwamen. Ja, wat doe je dan? Kijken, elkaar vasthouden, bloemen leggen. Het is die machteloosheid, hè. Je wilt iets doen. Maar wat?

De volgende avond zijn ze in een stille omgang door het dorp gegaan. Lucien: 'Het leek wel alsof er een virus door het dorp ging. Het begon met een paar sms'jes en uiteindelijk stond er een paar honderd man op de parkeerplaats.'

Omdat er niets georganiseerd was, is Lucien op een container geklommen en heeft hij iedereen toegesproken. Wat zei hij ook alweer? 'In elk geval dat die vijf daarboven ons vast zaten uit te lachen. Dat ze zouden zeggen: kijk dat stelletje daar nou staan in de regen.'

Zeewolde is het jongste dorp van Nederland, min of meer net zo oud als de vijf inwoners waarvan het vandaag afscheid neemt. Een paar weken geleden was het nog groot feest op dit deel van Flevoland toen de twintigduizend bewoners het twintigjarig bestaan vierden van Zeewolde.

Het Wolderwijd en het Nuldernauw, namen die nog door Godfried Bomans werden verzonnen, scheiden Zeewolde van de bible belt. Hoewel de Nederlandse Hervormde Kerk in vele gedaanten over het dorp waakt, is het geloof niet zo drukkend als aan de andere kant van het water.

Zeewolde is als een nieuwbouwwijk die van de stad is losgeslagen. Een paar brede wegen doorsnijden het dorp en daartussen is het een wirwar van woonerven die Eekhoornbos, Bonte Specht of Speenkruid heten. Om de tien meter een verkeersdrempel, alsof de planologen in 1984 alle mollen van Nederland aan het werk hebben gezet. En rond het Kerkplein komt alles samen: winkels, bibliotheek, kerk en bestuur.

Het gemeentehuis heeft het mooiste plekje van Zeewolde, pal aan de Aanloophaven. De vlag voor de deur hangt halfstok en al het bestuurlijk werk ligt stil sinds loco-burgemeester Helma Lodders zondagmorgen op de hoogte werd gesteld van het fatale nieuws. Ze brak meteen haar bezoek aan Parijs af om leiding te geven aan de 'psycho-sociale hulpketen'. Lodders neemt het ambt waar, sinds burgemeester Viezee begin deze maand vertrok om predikant te worden in Krommenie.

Elke morgen is er deze week op het gemeentehuis overlegd. Allereerst werd een gezamenlijke herdenkingsdienst gepland in de plaatselijke scholengemeenschap Levant. Martine Kruider, vrijwilligster bij jongerencentrum Get Down: 'Vrienden konden daaraan zelf invulling geven. Een nummer van Boris voor Nicky en veel hiphop natuurlijk. Sommigen zeiden: zet maar een tap neer, want ze hielden wel van een feestje.' De dienst is gisteravond gehouden.

In het begin van de week heeft Get Down zijn deuren geopend als plek van samenkomst. Dinsdagavond zoeken meisjes elkaar huilend op en slaan de jongens elkaar bemoedigend op de schouder. 'Gaat-ie?'

Het condoleanceregister komt pagina's te kort. Kruider: 'Alle jongeren, van sportief tot alternatief, hebben elkaar gevonden in dit verdriet. Ondanks alles is dat toch wel heel mooi om te zien.'

Zeewolde heeft vier jongerencentra en één café, maar een discotheek is tot op heden niet verder gekomen dan de tekentafel. Voor de disco moet de jeugd van Zeewolde naar elders. Starlight in Nijkerkerveen is even populair geweest. Er reed zelfs een bus op en neer, maar dat is alweer een tijdje geleden.

Uitgaan doe je niet naast de deur. In het weekeinde stapt de jeugd van Zeewolde in de auto en gaat naar Dieka van de Kruusweg in Markelo of nog verder, de grens over. Met z'n twintigen waren ze zaterdagavond in de Index in Schüttorf. Dylan: 'Veertien zalen met in elke zaal andere muziek. Dat is voor iedereen leuk.' Nicky en de vier jongens waren er in de auto van een van hun vaders naartoe gereden.

Volgens Truus Visser kan het daarom ook nooit wat worden, een discotheek in Zeewolde. 'Dacht je dat ze daar naartoe zouden gaan? Die jongeren zijn op zoek naar kicks en ze hebben het geld om die te vinden.'

Visser is journaliste van Aktueel, een huis-aan-huis-krant in Zeewolde. Tien jaar geleden is zij van Amsterdam naar Zeewolde verhuisd en ze is er nooit meer weggegaan. Met haar vriendin Corrie Vonk publiceerde ze dit jaar een fotoboekje over Zeewolde, Zeewolde. Groot is de sloot. 'Toen het af was, zag ik pas hoe mooi het dorp eigenlijk is.'

De buitenwacht mag schamper doen over al die nieuwbouw, maar Zeewoldenaars zijn trots op hun dorp. Loco-burgemeester Lodders: 'Dat gevoel leeft onder de jongeren misschien nog wel sterker dan bij onze generatie.' VVV-receptioniste Hellen: 'Toen we het laatst hadden over een mogelijke verhuizing zei mijn zoon dat wij best mochten gaan, maar hij zou hier blijven.' Truus Visser: 'De gemeenschapszin is groot, juist op momenten van groot verdriet.'

Het is niet de eerste keer dat de dood Zeewolde bezoekt. Oudere Zeewoldenaars moesten zondag meteen denken aan 12 maart 1994, toen een roeiboot omsloeg in het Wolderwijd. Vier van de vijf inzittenden verdronken, drie van de vier waren Zeewoldenaar.

De jeugd is nog nauwelijks bekomen van de bizarre botsing tussen twee scooters op de Zeewolderdijk. Een van de drie doden was de 17-jarige Roy Sieverink uit Zeewolde. Visser reed er toevallig deze week langs. Visser: 'De bloemen liggen er nog.'

De 22-jarige Marc Sieverink staat dinsdagavond voor de ingang van Get Down, handen in zijn zakken. Al dat verdriet gaat een beetje langs hem heen, zegt hij. 'Ik besef nog maar net dat mijn broertje weg is en nooit meer terug komt.'

Op de begrafenis van zijn broer heeft Marc nog even gesproken met Fabian Wetters. 'Tot ooit', had Fabian in het condoleanceregister geschreven. 'Twee weken later gaat hij zelf.'

Omwille van de privacy wil een aantal geinterviewden alleen met hun voornaam genoemd worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden