‘De dokter ziet de patiënt soms niet eens’

Voor Penny Kooyman uit Sydney is haar werk op de Eerste Hulp het einde. ‘Het is opwindend werk, er gebeurt steeds iets anders....

Het werk dat Kooyman (26) doet in het St Vincent’s Hospital, het grootste ziekenhuis in het centrum van Sydney, lijkt op dat van een arts. Ze mag hechten, medicijnen voorschrijven, bloed prikken, morfine toedienen en röntgenfoto’s aanvragen. ‘Soms hoeft de dokter alleen in te stemmen met wat ik heb gedaan. Hij ziet de patiënt soms niet eens.’

Verpleegkundige word je in Australië niet zomaar. Kooyman heeft drie jaar op de universiteit gezeten. ‘Het is hard studeren. De opleiding zou wel vier jaar mogen duren.’

Ze wilde niet de wetenschap in, maar iets met mensen doen en ging daarom de verpleging in. In het ziekenhuis belandde ze op de Eerste Hulp.

Ze draagt een marineblauwe overall en leren hardloopschoenen. ‘De schoenen zijn stevig, er kan niets in prikken en we lopen veel.’ Haar lange blonde haren zitten in een knotje. Piercings in het oor, ze heeft er drie, zijn geen probleem.

Het werk is leuk en uitdagend, maar het salaris van de verpleegkundige is niet hoog, vertelt ze. ‘Artsen, zeker als ze ervaren zijn, verdienen veel meer dan wij. Het is onderdeel van het bestaan als verpleegkundige. Je doet het niet alleen voor het geld, maar ook uit idealisme en voor de mogelijkheden die het beroep je biedt. Je kunt overal in de wereld aan de slag.’

Zelf wil Kooyman – haar opa emigreerde begin jaren vijftig uit Rotterdam – een keer over de grens werken. ‘Ja, misschien naar Nederland’, zegt ze. ‘Maar ik beheers de taal niet.’ Ook zou ze best een tijdje bij Artsen zonder Grenzen aan de slag willen.

Voorlopig is het hard werken op de drukste EHBO-post van Sydney, waar een tekort is aan bedden en personeel. ‘De dienst van vandaag heb ik vooral naar bedden lopen zoeken voor patiënten.’

Het uitgaanscentrum is om de hoek en er liggen de vreemdste patiënten op de onderzoekstafel. Ze herinnert zich een man die te veel van de partydrug GHB had genomen en in een soort coma was geraakt. Kooyman is anderhalf uur bezig geweest om hem wakker te krijgen. ‘Op een gegeven moment gaf ik een pijnprikkel in de schouder. Hij deed eindelijk zijn ogen open en het enige wat hij toen deed was zijn middelvinger omhoog steken. Dat vond ik erg grappig.’

Het is intensief werken, maar de uren zijn redelijk. Gemiddeld veertig uur per week. ‘We hebben een sterke vakbond zodat overwerk en onregelmatige diensten goed zijn geregeld.’

Maar desondanks kent ook Australië een schreeuwend tekort aan ziekenhuispersoneel. ‘Er zijn genoeg studenten die aan de studie beginnen’, zegt Kooyman, ‘maar het is moeilijk de mensen te behouden. Het werk is zwaar, fysiek soms bedreigend zeker op de EHBO.’

Ze laat een apparaatje zien aan haar broek. ‘Als ik daarop druk, staan er binnen 30 seconden vier veiligheidsagenten om me heen. Dat geeft een gevoel van veiligheid. Ik gebruik het bijna dagelijks.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden