‘De documentaire First Kill raakte me erg’

Wie: Laura Hermanides, 21..

Door Berend Jan Bockting

Je toelatingsfilmpje waarin je de bewoners van een afgebrand huis portretteert, is uitgezonden door de Amsterdamse stadszender AT5. Hoe kijk je daarop terug?

‘Het was natuurlijk geweldig dat AT5 het filmpje uitzond. De toelatingscommissie van de Filmacademie was ook duidelijk enthousiast. Het gesprek ging redelijk snel over een volgend filmplan. Ze vroegen vooral hoe ik mijn ideeën voor me zag, om te zien of die verbeelding in mij zit. Het onderwerp vind ik zelf nog steeds heel interessant, het contact met die mensen ook, maar het is niet heel filmisch. Ik kom er nu achter dat ik die kant meer wil ontwikkelen.’

Is dat aan het lukken?

‘Ik heb nu veel ruimte om te experimenteren met diverse filmvormen. Aan het eind van het eerste jaar moesten we bijvoorbeeld een zelfportret maken, maar ik houd daar niet zo van. Ik vind het vaak een beetje misplaatste ijdelheid. Zeker omdat het moeilijk is er iets groters mee te vertellen dan je eigen verhaal. Dus ik maakte een anti-zelfportret; een veelheid aan YouTube-persiflages van mezelf, als een knipoog naar de filmpjes die mensen vaak van zichzelf online zetten. Op een gegeven moment wordt het splitscreen, fourscreen en drukt de één de ander met z’n geluid weg. Linksboven ben ik heel hard aan het zingen, rechts speel ik gitaar en onder maak ik pesto met de blender keihard aan. Om uit te beelden dat alle identiteiten die je aanmaakt, elkaar ook weer wegboksen.’

Vind je het belangrijk om iets te maken dat het eigen verhaal overstijgt?

‘Absoluut. Soms begin ik een filmplan met een groot thematisch uitgangspunt, soms met een detail. Beide moet je naar elkaar toetrekken.

‘Met die toelatingsfilm ben ik ooit begonnen met de vraag: wat betekenen spullen eigenlijk? Dat fascineerde mij. Niet dat het een drama is wanneer een huis afbrandt, dat begrijp ik. Het thema kon ik heel concreet koppelen aan het verbrande huis. Maar die koppeling hoeft helemaal niet zo vanzelfsprekend te zijn. Dat is leuk, maar soms ook frustrerend.’

Je studieleider, Jelle van Doornik, zegt dat je je ideeën vooraf op hoog niveau uitdenkt. Vind je het moeilijk om je oorspronkelijke plan af en toe los te laten?

‘Haha, dat klopt wel, ja. Het is nooit precies zo te regisseren als het idee dat vooraf in je hoofd zit. Dat leer ik nu langzaam. De momenten van menselijke spontaniteit die je tegenkomt, zijn dan eigenlijk een soort cadeautjes. Juist daarom wilde ik met vorm aan de slag, om het medium film veel meer in mijn vingers te krijgen. Je moet weten wat er technisch mogelijk is om te ontdekken wat je wil. Als ik niet weet dat er een splitscreen is, kan ik het ook niet gebruiken.’

Wie bewonder je?

‘Coco Schrijber, zij laat mensen, heel knap, in hun waarde door bijvoorbeeld taboes heel erg eerlijk en oprecht te benaderen. Tegenlijk vertellen ze een groter verhaal dan alleen het portret van één specifiek iemand. Haar documentaire First Kill, waarin ze Vietnamveteranen interviewt, raakte me erg. Ik zag de film tijdens het documentairefestival IDFA, en vroeg haar na afloop tijdens de q & a: hoe kun je mensen zó onbevooroordeeld benaderen? Ze deed er heel bescheiden over, terwijl het een van de moeilijkste dingen is. Iemand vragend benaderen, niet oordelend. Het hoogst haalbare is om kijkers met een vraag, met zelfreflectie of met verbazing naar huis te laten gaan, denk ik. Niet om ze te overrompelen met je eigen oordelende visie.’

Hoe zie je jezelf over een paar jaar?

‘Als filmmaker moet je steeds meer van alle markten thuis zijn. De filmwereld verandert enorm. Alles wordt veel interactiever, televisie is langzaam aan het verdwijnen. Het is heel fijn dat de subsidies en samenwerkingen met de publieke omroepen er nog zijn, maar ik kan er niet op rekenen dat het zo blijft bestaan. Tegelijk is apparatuur goedkoper en reis je steeds eenvoudiger de wereld over. Je filmt iets, monteert het op je laptop, upload het en mensen kunnen ernaar kijken. Het is allemaal veel vrijer. Je publiek wordt veel groter. Daarnaast zou ik ook willen schrijven, fotograferen, commercials maken en studeren, misschien wel natuurkunde.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden