De dj van de jetset

Als Obama jarig is, komt DJ Cassidy draaien.Tussen al zijn feesten door heeft hij nu een album afgeleverd. Natuurlijk met alleen maar sterren.

DJ Cassidy behoeft geen introductie. Die verzorgt de New Yorker zelf wel. Ga een halfuurtje tegenover hem zitten en het is onwaarschijnlijk dat je ooit zult vergeten wie DJ Cassidy is.


'Eén van de meest gevraagde dj's ter wereld.' 'De dj die de favoriete muziek van elke wereldbewoner draait.' 'De dj die mensen weet te verenigen' ('als geen ander'!). En vooral: 'Dj van de wereldsterren.'


Het zijn ronkende zinnen die rechtstreeks uit zijn artiestenbiografie geplukt lijken, maar Cassidy bezigt ze mondeling. Over zichzelf. Verder lardeert hij zijn verhaal (nee, 'succesverhaal') met zinnen als: 'De rest is geschiedenis.'


Vlak voor het uitspreken van zo'n zin laat hij een moment stilte vallen. Dan buigt hij zich lichtjes naar je toe en verwerkt hij je naam in zijn mededeling: 'En de rest, Menno, is geschiedenis.'


Je vraagt je af: waarom kennen we hem dan niet? Wie is deze vriendelijke praatjesmaker met zijn driedelige rode pak, getrimde zwarte baardje en gevlochten rieten hoed, model boater uit de jaren twintig?


Voluit heet hij Cassidy Podell, 32 jaar, telg uit een welgesteld joods gezin in New York. De directe aanleiding voor zijn bezoek aan Amsterdam (om precies te zijn aan de SkyLounge op de bovenste etage van een hotel pal naast het Centraal Station) is het feit dat eindelijk zijn debuutalbum is verschenen: de discoplaat Paradise Royale, waarmee Cassidy de 'greatest dance music of all time' een wedergeboorte wil bezorgen. Daar bedoelt hij soul, disco en funk van rond 1980 mee. Geen oude maar nieuwe songs, met de sound van toen.


De single Calling All Hearts, met zang van Robin Thicke en Jessie J, was al een dikke hit in de VS en Groot-Brittannië. De videoclip werd ruim 3.5 miljoen keer bekeken op YouTube.


Maar wat toch vooral de nieuwsgierigheid van pers en publiek prikkelt, is zijn cv als dj en zijn status van 'dj van de wereldsterren'. Die blijkt niet uit de lucht gegrepen.


Van zijn ouders kreeg de jonge Cassidy Podell twee draaitafels en een mixer voor zijn 10de verjaardag, hij speelde dagelijks dj'tje in zijn slaapkamer: eerst hiphop, later oude soul en funk. Als tiener had hij zich binnen de kortste keren naar binnen gebabbeld bij een aantal clubs in Manhattan. Uiteindelijk ook de Lotus.


Tijdens zo'n nacht in een New Yorkse club stond ineens Sean 'P.Diddy' Combs voor zijn neus te dansen. De rapper en entrepreneur, die we ook als Puff Daddy kennen, vond dat Cassidy heerlijke soul en funk draaide en nodigde hem uit om op zijn verjaardagsfeest te draaien.


Na dat feestje sluisde Diddy hem naar binnen als dj bij de MTV Awards en op allerlei feesten rond het Grammy-gala.


Vanaf dat moment ging het hard, deed mond-tot-mondreclame zijn werk en stroomden de boekingen binnen: van clubs overal ter wereld en van prominenten. Jennifer Lopez, Kim Kardashian, supermodel Naomi Campbell, modetycoon Tommy Hilfiger en vele anderen boekten hem voor privéfeestjes. Cassidy's krachtigste wapen: ambitie. Of zoals hij het zelf zegt: eagerness. Veel netwerken, veel selfies met de sterren.


'Ik heb doorzettingsvermogen en kan nogal vasthoudend zijn', geeft hij toe. Na een gesprek van een kwartiertje twijfel je daar beslist niet meer aan. 'Ik ben me in die wereld blijven vastbijten tot de bal vanzelf bleef rollen en ik door iedereen werd gevraagd.'


Zijn meest in het oog springende optredens?


4 april 2008: het huwelijksfeest van Jay-Z en Beyoncé.


'Nog nooit zo veel security-kleerkasten bij elkaar gezien. Ik werd ondervraagd en gefouilleerd. Ongelooflijk. Maar binnen was de sfeer heel ongedwongen.'


20 januari 2009: eerste inauguratie bal van president Barack Obama in het Capitool.


Augustus 2011: privéviering van Obama's 50ste verjaardag in het Witte Huis.


Januari 2014: privéviering van Michelle Obama's 50ste verjaardag, ook in het Witte Huis.


'Als je op feestjes van de president draait, merk je dan weer niets van beveiliging. Ze screenen je vooraf, ze weten alles, waardoor je op de avond zelf het gevoel krijgt dat je zo kunt binnenstappen.'


Over zulke feestjes wil je natuurlijk alles weten. Spiegels met lijnen coke? Deed Beyoncé nog een striptease op de bar? Werd president Obama dronken?


Zulke details geeft Cassidy natuurlijk niet prijs. Hij blijft diplomatiek: 'Ze zijn heel normale mensen, die ook wel eens zin hebben in een feestje. Eén ding wil ik wel kwijt: de president kan geweldig dansen. President Obama die vanaf de dansvloer een duim naar je omhoog steekt, dat vergeet je niet snel. Als ik hem nu zie, omhelst hij me en spreekt hij me aan als een oude vriend. Hoe dat allemaal zo kwam? Voor de president geldt hetzelfde als voor Diddy en Jay-Z: ik draai hun favoriete muziek.'


Nu is er dus eindelijk een debuutalbum van de man die al jaren een beroemdheid is onder beroemdheden. Van de wedergeboorte van zijn favoriete discogeluid heeft hij, als albumartiest, veel serieuzer werk gemaakt dan je wellicht zou denken. Paradise Royale is een opzienbarend megaproject, waaraan hij vier jaar werkte.


Cassidy's persoonlijke lijst van 25 favoriete soul-, funk- en disconummers uit de jaren 1978-1982 diende als vertrekpunt. Hij publiceerde de lijst via iTunes, noteerde alle namen van muzikanten die destijds aan die songs meewerkten en zag bepaalde mannen steeds terugkeren. Bandleden van Kool & The Gang en Earth Wind & Fire. Nile Rodgers van Chic. Maar ook minder bekende studiomusici als Ray Parker Jr. en arrangeur Jerry Hey.


Cassidy zocht ze op, 22 man in totaal, 'de architecten van mijn favoriete muziek', om songs met ze te schrijven en op te nemen. Ze zeiden allemaal ja - en brachten hem in contact met andere mensen van zijn lijstje, die hij nog zocht.


Hij schreef de liedjes met veteranen, maar haalde er vocalisten van zijn generatie bij om de liedjes te zingen. De sterrencast is ongelooflijk: Usher, R. Kelly, Mary J. Blige, John Legend, Cee-Lo Green en Robin Thicke. Ook zij zeiden allemaal ja.


Cassidy: 'Ze speelden niet alleen een partijtje in, ze zongen niet alleen een melodietje, maar ze schreven ook echt mee. Ik vroeg nogal wat van ze, maar ze maakten allemaal tijd voor me vrij. Toen de bal eenmaal rolde, ging het eigenlijk vanzelf: ze zagen wie er al had meegewerkt, die lijst werd steeds indrukwekkender, en besloten dat ze daar wel bij wilden horen.'


De vraag waarom iedereen ja zei, kunnen we nu wel beantwoorden. Ten eerste: ze kenden DJ Cassidy al. Ten tweede: DJ Cassidy is een debutant met miljoenen op de bank. Als dj verdient hij niet zelden 100 duizend dollar op een avond. Hij kon zijn hulpkrachten betalen, al werkten sommigen gratis mee. Uit enthousiasme. Als vriendendienst. Omdat ze zich in een rijtje muzikale gasten voegden waar ze graag in wilden staan. En misschien om van de nogal intimiderende eagerness van DJ Cassidy af te zijn.


Het heeft een bijzonder album opgeleverd. Aalglad, maar pakkend. En: geen samples of wat ook. Alles is live ingespeeld door zijn muzikale gasten, in vrijwel alle gevallen waar Cassidy bij was. Het is 'fysieke muziek', zegt hij. 'Je hoort echte mensen.'


Van 'disco' spreekt hij zelf liever niet, want dat woord heeft in de VS wat 'delicate raakvlakken met rassenkwesties'.


De tijd zit erop. DJ Cassidy haalt met een groots gebaar een foto van zichzelf uit zijn tas, signeert die en overhandigt hem aan zijn Nederlandse gesprekspartner. Daarna wil hij nog even een selfie maken met de man van de Volkskrant, want dat deed hij met president Obama per slot van rekening ook.


Get Lucky


Het was even schrikken voor DJ Cassidy toen Daft Punk in 2013 een wereldhit had met Get Lucky. Een discolegende uit de late jaren zeventig (Nile Rodgers van Chic) de degens laten kruisen met een gelijkgestemde ster van nu (Pharrell Williams), dat was verdorie precies het recept waarmee hij aan het werk was. 'Dat was even balen', zegt Cassidy, die vrolijk verder werkte. 'Ach', dacht ik, 'ik werk aan een album met tien Get Lucky's.'


DJ Cassidy: Paradise Royale. Columbia/Sony.





1. Alicia Myers: I Want to Thank You (1981)


2. Aretha Franklin: Jump to It (1982)


3. Brothers Johnson: Stomp! (1980)


4. Central Line: Walking into Sunshine (1981)


5. Chaka Khan: Do You Love What You Feel (1979)


6. Change: The Glow of Love (1980)


7. Cheryl Lynn: Got to Be Real (1978)


8. Diana Ross: I'm Coming Out (1980)


9. Earth, Wind & Fire: Let's Groove (1981)


10. Evelyn Champagne King: I'm in Love (1981)


11. First Choice: Love Thang (1979)


12. George Benson: Give Me the Night (1980)


13. GQ: Disco Nights (1979)


14. Kool & the Gang: Too Hot (1979)


15. Luther Vandross: Never Too Much (1981)


16. Frankie Beverly and Maze: Before I Let Go (1981)


17. Michael Jackson: Rock With You (1979)


18. Patrice Rushen: Forget Me Nots (1982)


19. Rick James: You And I (1978)


20. Roberta Flack & Donny Hathaway: Back Together Again (1979)


21. Shalamar Second: The Second Time Around (1979)


22. Sister Sledge: We are Family (1979)


23. Stevie Wonder: Do I Do (1982)


24. Teena Marie: Square Biz (1981)


25. Chic: I Want Your Love (1978)


DJ Cassidy's List Of Inspiration

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden