De deurknop van Downing Street

De ingezonden lezersbrieven van vrijdag 15 juli.

Beeld afp

Brief van de dag

In het artikel met de beschrijving van Downing Street 10 (Ten eerste, 13 juli) wordt gemeld dat de beroemde toegangsdeur van buiten geen deurknop heeft. Maar dat heeft die duidelijk wel. Overigens gaat het niet meer om de originele zwarteiken deur uit 1772 die we te zien krijgen maar een kopie. Na een mortieraanval door de Provisional IRA in 1991 werd de eikenhouten deur vervangen door een stalen exemplaar dat bestand is tegen explosies. De originele deur wordt tentoongesteld in het Churchill Museum and Cabinet War Rooms. In de verticale middenstijl van de deur begint het van boven naar beneden met het in wit geschilderde huisnummer 10 met die grappig schuingevallen 0. Daaronder de klassieke leeuwenkop deurklopper en de iets te brede koperen brievenbus. In het hart van het verticaal en horizontaal deurstijlwerk eronder zit de ook al zo goed gepoetste meerkantig uitstekende koperen deurknop. Precies op de goede hoogte om een deur achter je dicht te trekken. Wat bedoeld wordt met het ontbreken van de deurknop is wellicht het feit dat de deur aan de buitenzijde geen slot heeft waar je een sleutel in kunt steken. Van buiten naar binnen kan niet zomaar. Alleen na gebruik van de deurklopper of aanbellen op de koperen bel rechts, wordt er opengedaan. Soms is kloppen of schellen niet nodig omdat bij het staand-voor-gesloten-deur-nieuws er van binnenuit een inschatting kan worden gemaakt wanneer de deur weer open moet. Dus ook weleens te laat.

Arie Schilperoord, Rotterdam

Decibellen

Ik ben blij dat eindelijk iemand het geluidsniveau op North Sea Jazz benoemt, namelijk Gerard Bartels (O&D, 14 juli). Ik heb dit jaar voor het eerst een paar keer de zaal verlaten, omdat het geluid pijn deed aan mijn oren en de bas door mijn hele lijf trilde. Ook mensen naast me zag ik weggaan om dezelfde reden. Vooral in de Maas, waar ik ben weggegaan bij Paak en James Blake. Ik begrijp werkelijk niet waarom die decibellen steeds omhoog moeten, omdat die het geluid inderdaad enorm vervormen en het een lelijk optreden wordt.

Brigitte Diderich, Leiden

De Amerikaanse rhythm & blues band Vintage Trouble met leadzanger Ty Taylor treedt op tijdens de eerste dag van North Sea Jazz in Ahoy Rotterdam. Beeld anp

Armoede

Als aan ambtenaren en hulpverleners die namens de gemeente Amsterdam zijn aangesteld om armoede in de stad te bestrijden, door ingehuurde marketingdeskundigen met behulp van fictieve voorbeelden duidelijk moet worden gemaakt wat armoede eigenlijk is en hoe arme mensen denken en leven, dan moeten zij onmiddellijk van hun taak worden ontheven en moet het zo uitgespaarde geld voorlopig onder de armen in kwestie worden verdeeld, tot er opvolgers zijn aangesteld die wél over de empathie, sociale intelligentie en werklust beschikken om deze taak naar behoren uit te voeren (Ten eerste, 12 juli).

Evert van Ginkel, Leiden

Te weinig intellect

Wieteke van Zeil signaleert in haar interview met Caroline van Eck (V, 7 juli) de terugkeer van het pathos bij kunstexperts. Het lijkt me meer een uitbreiding en intensivering van een journalistieke stroming die terug te voeren is op een vorm van populaire verslaglegging - in Nederland - die aantrekkelijk werd vanwege het gesuggereerde rumoer, avontuurlijkheid en de interesse van 'het grote publiek'.

De terugkeer van een iets meer rationele naast een emotionele omgang met cultuur verdient meer aandacht. De huidige kunstkritiek, vooral in de vorm van recensies in Nederlandse dagbladen, op het gebied van literatuur, theater, dans en (pop)muziek knalt van de emotie en de hartstochtelijke ervaringen. Er lijkt eerder te weinig nadruk op intellectuele analyse te bestaan dan 'erg veel'. Of wordt hier een 'erg veel' hoekje van de klassieke kunstgeschiedenis grotesk uitvergroot en generiek voorgesteld?

Dat kunst een vorm van kennisoverdracht kan zijn, een helemaal niet zo gekke, maar juist 'effectieve manier om je informatie eigen te maken' wordt in dit artikel weliswaar niet ontkend, maar wel ondergewaardeerd als een soort imitatiegedrag.

Gert Wijlage, Assen

Frans Timmermans

Frans Timmermans' speech op 6 juli voor het Europees Parlement met een loyaliteitsverklaring aan Juncker was pijnlijk om te zien. Hij overschreeuwde zichzelf volledig. Het deed denken aan de liefdesverklaring van Camiel Eurlings aan Maxime Verhagen op het befaamde CDA-congres over regeren met de PVV.

Gênant was het applaus dat Timmermans kreeg van een deel van het Europees Parlement. Preken voor de eigen parochie ging zelden gepaard met zo veel dedain voor burgers. Een groot deel van Europa, in veel landen zelfs een meerderheid, schreeuwt om een pas op de plaats. Men vreest migratie door poreuze buitengrenzen, een superstaat en verlies aan identiteit. Men wil zijn cultuur, nationale identiteit en nationale staat gegarandeerd zien en niet verliezen in een Europees 'post-nationaal' project. Maar die boodschap komt bij Timmermans niet aan. Dat toonde zijn speech in geforceerd 'posh' Engels duidelijk aan. Timmermans spreekt dan wel zes talen, maar de gewone burger verstaat hij nog steeds niet.

Wim van Egmont, Rotterdam

Beeld epa

Tranen

Heerlijk, om op de vroege ochtend Max Pam te lezen. Hij ging echt los in zijn beschouwing over de sportjournalisten (O&D, 13 juli). Een stukje puur cabaret. Tranen gelachen. Uitknippen en in de map. En dan nog de zeurende 'pap' van Bas van der Schot er naast als toetje. Bedankt.

Meindert Schaap, Purmerend

Referendum

Wordt het niet de hoogste tijd een referendum te houden over de vraag wie moet ons land redden? Hertog Geert van Limburg tevens Prins Carnaval van Venlo of prins Ahmed van Marokko tevens burgemeester van Rotterdam?

Manuel Kneepkens, Rotterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.