Column

De deurbel die alles zag

Je leest de laatste tijd allerlei onaangenaams in de krant, maar om dat ding nu elke morgen ongelezen uit het raam te smijten is, hoe aanlokkelijk ook, toch een beetje zonde van al die journalistieke vlijt.

De deurbel van Lahouaiej Bouhlel. Beeld ap

Gisteren bladerde ik weer met lange tanden door het wereldnieuws en de bijbehorende duiding, de ogen half dichtgeknepen tegen al te akelige plaatjes en woorden, toen ik stuitte op een foto van een deurbel. Het was de deurbel van Mohamed Lahouaiej Bouhlel, de man die afgelopen donderdagavond, al dan niet op last van een opperwezen naar keuze, een heleboel mensen heeft overreden met een vrachtwagen.

Dit was nu eens een foto waar ik wél een tijdje naar durfde te kijken. Een deurbel. Een schuldige deurbel. De deurbel die alles zag. Een klein zwart rechthoekje, als een dubbelzout briketje van Venco, of een grafsteen voor een onzelieveheersbeestje. Daarnaast dat naambordje, 'Lahouaiej Bouhlel'. Een keurig naambordje, ere wie ere toekomt, zwart met frisse, witte, schreefloze letters, netjes gedrukt door zo'n firma die ook kopieën van je sleutels kan maken, wat overigens een afschuwelijk geluid geeft, maar dit geheel terzijde.

Boven dat bordje hing nog een ander naambordje, van Bouhlels buren, duidelijk minder deftige mensen. De familie Abrahamyan-Galstyan had haar naam in ballpointletters op een papiertje geschreven en met een slordig afgescheurd strookje plakband naast de bel bevestigd. Als ik zo'n Armeense naam zie (die eindigen vrijwel allemaal op -yan) denk ik zelden aan de Armeense genocide, al iets vaker aan de luchthaven van Jerevan, waar ik in 1995 eens twee etmalen doorbracht in bittere kou (om redenen die ik vergeten ben; waarschijnlijk iets met oorlog) maar vooral denk ik dan altijd even aan een flauwe Russische mop over een Armeen die Soetrapyan heet, wat zoiets betekent als ''s ochtends al dronken'.

Al met al was het een prettige foto om naar te kijken, want er werd niet op gebloed, geslagen of gestorven en de herinnering aan die mop had me zelfs even doen glimlachen.

Naast die deurbel stond er in de krant nóg een foto, van het interieur van Bouhlels appartement. Slordig opengerukte kasten en laden, een scheve stoel, stellig werk van de politie. Op een van die kastjes een glazen hertje.

Ook op deze foto was niets naars te zien, waarvoor hulde. Tot ik ging nadenken over dat glazen hertje. Bouhlel woonde daar alléén, dus het moet van hem geweest zijn. Iemand koopt een glazen hertje en vervolgens rijdt hij een paar dozijn mensen dood met een vrachtwagen.

Met die gedachte moest ik de dag beginnen. Een dag die stellig nieuw onheil zou brengen.

s.witteman@volkskrant.nl

Beeld ap
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden