De derde fase van De Munk

'In de lente bloei ik helemaal op, net als de bloemetjes. Iedereen komt uit een soort winterslaap en gaat weer naar buiten. Ik zit vaker in de tuin, met m'n kop in het zonnetje, ook al is het nog niet eens echt warm. De tuin een beetje bijhouden, dat doe ik ook in de lente. We hebben een redelijk onderhoudsvrije tuin, dus het is niet zo veel werk. Wat we eten in de lente? Jenny is hier de keukenprinses. Wacht even. Schat, wat eten wij in de lente? Meer sla, zegt Jenny. En barbecuen natuurlijk! Dat doe ik dan weer. Biertje of roseetje erbij. Klussen doe ik niet in de lente. Dat kun je beter in de winter doen, toch? Wat zeg je, Jenny? Ik klus nóóit? Pas d'r op hoor.'


'Effe heel eerlijk: toen ik gevraagd werd, had ik ook zo'n gevoel van: er zijn er al zóveel. Maar The Sing-Off is uniek is in z'n soort, je kunt het niet vergelijken. Alles is a cappella. Maar het is niet alleen eerste, tweede, derde stem, er komt ook nog beatboxen bij. Of mensen die echt goed een trompet kunnen nadoen. Da's knap. En het zijn geen open audities. SBS heeft gescout en de beste tien groepen krijg je te zien. Jaha, want anders krijg je: ik ben Jan, en ik doe een trompet na. Tètteretterèè!'


'Alle respect voor koren, maar daar moeten we vanaf. Het repertoire is helemaal van nu: Rihanna, David Guetta, Bruno Mars. Geen suffe dansjes van links naar rechts, maar Justin Bieber-achtige taferelen. Het moet echt van het scherm af knetteren.'


'Dit kwam op m'n pad, ik heb dit nooit geambieerd. Ik ben een jongen van de straat. Een man eigenlijk, want ik ben inmiddels 41.'


'Via via kreeg ik de vraag of ik een keer een pilot wilde opnemen voor Hart in Aktie. Het ging om een heel zware case, iemand die ongeneeslijk ziek was. Van tevoren kreeg ik de opdracht: Danny, maak het niet te zwaar. Probeer het lúchtig te houden. Natuurlijk, ik ben van de grappen en grollen, maar als iemand ernstig ziek is, moet je aanvoelen wat je wel en niet kunt zeggen. Het was zwemmen. Gelukkig ben ik blijven drijven, anders had ik hier niet gezeten. SBS heeft me echt een droomcontract gegeven. Ik ben gevleid, ik vind het een eer.'


'Schat, dat is een lolletje. Ik doe het eerder omdat m'n kinderen Bo en Davy het zo leuk vinden dan voor mezelf. Met de Kerst woog ik 78,8 kilo. Mijn kinderen zeiden: hé André! Vanwege m'n buikie. En nu weeg ik 73, dus daar is het goed voor geweest. Helaas moest ik na twee afleveringen stoppen vanwege een knieblessure.'


'Gerard is, net als ik, ook echt zichzelf op televisie. Hij is meer van de bling-bling en de veren. Danny is misschien wat meer gewoon. We hebben wel dezelfde Amsterdamse humor. Gerard is een boeffie, ik ben een boeffie.'


'Ik ben niet iemand die met z'n neus in de hoogte loopt, snap je wat ik bedoel? Ik ben wie ik ben. Een volksman, een volksjongen. Er is geen tussenweg bij mij, er is geen grijs gebied. Ik mag bij SBS echt mezelf zijn. Als je me zou gaan vormen, word ik net zoals ieder ander. Snap je wat ik bedoel?'


'Een autocue ga ik zeer zeker niet doen. Ik blijf gewoon wie ik ben. Ik heb me nooit laten leven door succes of door geld. Dat komt ook door m'n opvoeding. Ik woon in een normáál huis, ik wil m'n kinderen het normále leven geven. Ik ben net zo belangrijk als de groenteman en de bakker. Dat hebben m'n ouders me wel meegegeven.'


'Je moet het zo zien: dit televisieavontuur is hetzelfde als dat je in 1984 wordt uitgekozen om Ciske te spelen in een film. En dat je als volksjongen op de barricade staat bij Les Miserables in 1990, dat is ook iets waarvan je zegt: ongelooflijk. Het is een éér. Toen ik begon, zeiden mijn vader en moeder: Danny, let op, na die film kan het over zijn. Dat de titelsong toevallig op nummer één kwam, leuk, maar het kon net zo goed de laatste keer zijn.'


'Klopt. Blij dat je het zegt, en weet je waarom? Ciske is een Amsterdams volksjongetje. En dat is Danny ook. Amsterdam is veranderd, maar ze zijn er nog steeds, de Ciske de Ratjes. Het kunnen ook Marokkaanse jongens zijn. In Osdorp, waar m'n schoonmoeder woont, komt er wel eens zo'n jochie naar me toe: Hé man! Die praat dan ontzettend plat. Grappig vind ik dat.'


'Ik ben gezond gespannen. Gelukkig mag ik helemaal mezelf zijn. Bij de musical bijvoorbeeld, moest ik op spraakles om dat accent eruit te krijgen. Ik moest een trucje doen.'


'Het is toch een trucje? Je kunt het opblazen, je kunt het belangrijker maken dan het is. Ik ben daar misschien iets te simpel voor.'


(Zijn telefoon gaat. Ringtone: Krijg toch allemaal de kolere.) 'Ja, die heeft m'n dochtertje erop gezet. Ik neem niet op hoor.'


'Je moet het zo zien: een jongen begint op 12-jarige leeftijd. Als-ie 19 is, zit-ie stuk. Hij denkt: wat nu? Je kan niet je leven lang Krijg toch allemaal de kolere blijven zingen. Mijn moeder had de advertentie gezien voor de audities van Les Miserables. Ik had nogal een clichébeeld van musicals: mannen in tutu's, enzo. Maar ik ben toch geweest en ik heb vriend en vijand verrast. Laat ik het zo zeggen: ik ben dankbaar voor het theater, maar pas nu, op 41-jarige leeftijd, ben ik echt als een vis in het water. Ik doe het levenslied, ik sta elk jaar in de Heineken Music Hall, mijn albums lopen goed. Dit is een derde fase in mijn leven.'


'Die laatste jaren in het theater waren geen gelukkige jaren. En het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Mijn opa en oma, Duo de Munk, traden op met Johnny Jordaan en Willy Alberti. Toen ik 8 was, stond ik op het biljart te zingen. Zoals al mijn voorgangers ook zijn begonnen: André, Willy.'


'Ik wilde terug naar mijn roots. Je hebt Frans Bauer, je hebt Volendam, maar het levenslied in de stijl van Johnny en André, dat heb je bijna niet meer. En zo is Danny zelf ook begonnen, met Krijg toch allemaal de Kolere. Ik heb in Ahoy ook nummers van Tom Jones gezongen, maar dat doe ik niet meer. Het is nu het levenslied. Daar wijk ik niet vanaf. Ik wil een heel grote volkszanger worden.'


'In 2007 zat ik in De Wereld Draait Door. Matthijs zei: weet je wat jij moet doen? Jíj moet dat levenslied in stand houden. Ik kreeg er kippenvel van. Matthijs heeft me dat laatste zetje gegeven. Ik had nooit verwacht dat ik meteen 35 duizend albums zou verkopen. Écht niet. Ik kwam uit het theaterwereldje. Hallo jongens! Ik ga weer het levenslied zingen! Dat kan eigenlijk helemaal niet, dat dat dan meteen lukt.'


'Hazes was in 2004 overleden. Om jezelf dan als zijn opvolger neer te zetten, is levensgevaarlijk. Dat is Danny niet. Dat zou ik niet durven. Dat is bijna lijkenpikkerij. Dus ik was blij dat iemand anders het ook in mij bleek te zien.'


'Na The Sing-Off ga ik een serieuzer programma doen, maar daar mag ik nog niks over vertellen. Ik ben ook ambassadeur van De Zonnebloem, dus ik heb behoorlijk wat lief en leed gezien en gedeeld. Kijk: ik ben een entertainer, ik weet hoe ik een feest kan bouwen. Dat is het probleem niet. Maar ook die zorgzame kant van Danny, die sociale kant, zou ik heel graag in een televisieprogramma willen laten zien.'


'Ik kijk je strak aan: néé. Ik heb er twee gedaan, voor de AVRO en de TROS. Ik heb nu het idee dat het een beetje voorbij is met de docusoaps. Het is net als mode. Eerst is een lage broek in, dan weer een hoge broek. Misschien, ooit. Als ik een heel oude man ben.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden