Column

De Democraten blaffen naar de maan

De Democraten zoeken de oorzaken voor hun verlies overal, behalve bij zichzelf. Na een nederlaag is rigoureuze analyse begin van herstel. Maar Democratische kopstukken maken vreemde omwegen. Hillary Clinton negeerde en verloor de arbeidersklasse, haar 'deplorables'. Het Kiescollege koos Trump maandag tot president. Democratische vrienden: It's over!

Hillary Clinton na de Amerikaanse Verkiezingen.Beeld ap

Trump presenteert een kabinet dat bestaat uit 'harde kerels en sterke vrouwen', vooral uit het Amerikaanse hartland. Zijn benoemingen spreken boekdelen: generaals, zakenmannen en overtuigde conservatieven. Prima, maar het democratisch evenwicht vereist een effectieve oppositie en een geloofwaardige pers. Beide ontbreken.

De groene presidentskandidaat Jill Stein eiste hertelling in Pennsylvania, Michigan en Wisconsin. Met 1 procent van de stemmen had ze geen redelijk belang. Maar Democraten sprongen op de kar. Het werd een afgang. Hertelling gaf Trump in Wisconsin 131 stemmen meer. In Michigan telde Detroit, Democratisch bolwerk, meer stembiljetten dan kiezers. Tijdens het derde debat tussen presidentskandidaten liet Trump open of hij het verkiezingsresultaat zou erkennen. Hij vreesde 'manipulatie'. Een verbijsterde Clinton verweet Trump ondemocratisch gedrag. De Democraten waren rotsvast overtuigd dat ze zouden winnen. Ze verloren. Uitgerekend zij begonnen de uitslag te betwisten.

Clinton haalde meer stemmen, maar verkiezingen zijn altijd in het bestaande bestel. In de verkiezing per staat had Clinton ook de beste kans. Trump had, zo meenden haar strategen, geen weg naar het Witte Huis. Een fatale inschattingsfout.

Clinton noemde vervolgens 'nepnieuws' als reden, uitgerekend op de afscheidsreceptie van Harry Reid, Democratisch voorman in de Senaat. Reid beschuldigde in 2012 de Republikeinse presidentskandidaat Romney ervan 'geen belastingen te betalen'. Als nepnieuws kon dat tellen. Reid maalde er later niet om, want Romney verloor. Enkel dat telde.

Na de verkiezing van Trump legde Reid alle schuld bij FBI-directeur Comey wegens het onderzoek naar de geheime server van Clinton. Dat onderzoek zou er nooit zijn geweest als Clinton de regels van haar eigen ministerie van Buitenlandse Zaken niet had geschonden met de installatie van een onbeveiligde server.

Laatste station van de samenzweringstheorie: 'de Russen'. WikiLeaks publiceerde gehackte e-mails, vooral van Democratisch campagneleider Podesta. Hebben Russen Podesta gehackt? Zeker mogelijk, maar het bewijs blijft uit. President Obama zei op 18 oktober dat het onmogelijk was Amerikaanse verkiezingen te manipuleren: 'Trump, stop het gehuil.' Pas na het verlies van Clinton is Obama Rusland gaan beschuldigen. Wat als Clinton had gewonnen?

De e-mails van Podesta raakten twee aspecten: tegenwerking van senator Bernie Sanders ten gunste van Clinton en de nauwe banden tussen de Clinton-campagne en de pers. Ze bevestigden wat Sanders al openlijk zei: 'De partijtop werkt mij tegen.' Hij eiste het aftreden van partijvoorzitster Wasserman Schultz.

De navelstreng tussen gevestigde media en de Clinton-campagne was geen verrassing. Van de grootste kranten steunden er 57 Clinton, 2 waren voor Trump: de Las Vegas Review en The Florida Times-Union. De mediasector doneerde geld aan beide kandidaten: 96 procent naar Clinton, 4 procent voor Trump. WikiLeaks bevestigde het incestueuze karakter van die relatie. Journalisten adviseerden Clinton, gaven hun artikelen vooraf ter inzage, en CNN-commentator Donna Brazile, Democratisch interim-partijvoorzitter, speelde vragen voor CNN-debatten door aan Team Clinton.

Gevestigde media werden de bron van 'fake news'. The New York Times voorspelde met 82 procent zekerheid de Clintonvictorie. De Huffington Post met 98,2 procent. Gevestigde media berichtten zo weinig mogelijk over WikiLeaks; te pijnlijk. Over de schandalen van Trump juist zo veel mogelijk. Van 7 tot 13 oktober ging het 'nieuws' van ABC, CBS en NBC 4 uur en 13 minuten over Trumpschandalen; 36 minuten over WikiLeaks.

De Amerikaanse pers vereenzelvigde zich met Clinton. De Europese pers - die gemakzuchtig achter de muziek aan loopt - ook. Het waren niet 'de Russen'. Het was zelfbedrog.

Democratische kopstukken schuwen harde waarheden. Nancy Pelosi (76) werd herkozen tot Democratisch leider in het Congres. Joe Biden (75) overweegt zijn kandidatuur voor de presidentsverkiezingen in 2020. Bernie Sanders (75) gaat in 2018 voor herverkiezing in de Senaat. De Chinese Communistische Partij heeft een leeftijdsgrens van 70 jaar. Bij de Democratische partijtop begint het leven pas bij 70. Republikeinen hebben een jonge garde; Democraten oudgedienden.

Democraten blaffen naar de maan. Hun bevriende media blaffen mee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden