Column

De dance is van iedereen, en dat moeten we vieren

Wekelijks nemen de cultuurspecialisten van de Volkskrant stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst. Deze week: Robert van Gijssel Stelling De dance is van iedereen, en dat moeten we vieren.

Een mooi curiosum voor de verzamelaars, die vanaf maandag verkrijgbare postzegels met de hoofden van Nederlandse dj's. Van Buuren, Afrojack, het rijtje zal bekend zijn.We zijn trots op onze ster-dj's, de commerciële partyknallers die de wereld hebben veroverd met niets-aan-de-hand-trance en dreunende Dutch Dance. Zéker als ze dezer dagen in parade door Amsterdam trekken bij het Amsterdam Dance Event (ADE). Zeuren over de kwaliteit van het gebodene, de hitjes die in een paar uur in elkaar worden geprakt door jongens van 16, dat doen we niet meer. Die jongens lopen binnen, laat ze, Nederland vaart er wel bij en de wereld is er blij mee.

Hoewel? In het land van herkomst van de housecultuur, de Verenigde Staten, is men nog niet zo ruimhartig. Een paar maanden geleden verscheen een 'open brief' aan de dancegemeenschap van de invloedrijke house-dj Seth Troxler. Of nou ja, open brief: een razende scheldkannonade tegen alle dj's die hun ziel hebben verkocht aan de duivel en op megafestivals uitsluitend nog baggermuziek draaien voor een publiek van mafkezen die met speentjes in hun mond uit hun plaat gaan op infantiele dj-sets.

Zo, die kwam binnen. Vooral in Nederland, waar Troxler indirect naar verwees. Want Nederland kan verantwoordelijk worden gehouden voor het ontstaan van de cultuur van 'Electronic Dance Music', zoals die in de VS dan eindelijk is ontbrand. Geen gehouse meer in kleine en donkere clubs in New York, maar massaal met zijn honderdduizenden naar enorme raves in de buitenlucht. Wij deden het al een jaar of twintig, Amerika volgt wat traag.

Volgens Troxler is de dancecultuur een feest van de grote leegte geworden, voor kinderen die niets begrijpen van het ware clubgevoel, van saamhorigheid en donker dansen op diepe house en techno. Typisch Amerikaanse kritiek. Het is het een of het ander: de dance leeft of de dance is morsdood.

Uiteraard meldde de Nederlandse dj Laidback Luke zich voor het tegengeluid. Want Laidback Luke kan, als mede-uitvinder van de Dutch Dance, aansprakelijk worden gehouden voor de door Troxler gesignaleerde ellende.

Het betoog van Luke, kort samengevat: kids die op grote commerciële festivals in aanraking komen met dance, zullen daarna op zoek gaan naar de uithoeken van die cultuur. En terechtkomen in die zo geliefde donkere technoclub. De megafeesten zijn dus goed voor de dancecultuur en blazen die zelfs nieuw leven in.

Daar zit wat in, en vooral tijdens ADE blijkt dat Troxler ongelijk heeft. Want gedurende vijf krankzinnige dancedagen in Amsterdam zie je dat hoge en lage dancecultuur uitstekend samengaan. Er valt dance te beleven van de Ziggo Dome en de Arena tot in de kleinste clubs en 'pop-up-podia' op de Wallen. En zelfs in het Concertgebouw. Feestpubliek, gewapend met flesjes Feigling, mengt zich met duistere technovorsers en hipsters met knotjes; niemand die zich niet op zijn plek voelt in Amsterdam.

Troxler had de dance misschien graag voor zichzelf en zijn vriendenclub gehouden, maar hij zou zich in de ogen moeten wrijven als hij zaterdag ook zijn setje gaat draaien in Amsterdam.

De dance is van iedereen en juist dat heuglijke feit wordt deze week gevierd.

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Hein Janssen, Rutger Pontzen of Wieteke van Zeil stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.