De Cruijff van het vrouwenvoetbal

Daar was Vivianne Miedema

Vivianne Miedema in duel met Decilia Salva tijdens de interland tussen Nederland en Italie in de finale play-offs voor het WK vrouwenvoetbal. Beeld ANP

In een dorpsbibliotheek lieten ze mij laatst een tijdlang interessant over sportcolumns praten toen een man vanaf de eerste rij vroeg of ik Vivianne Miedema kende. Een kennistest, nee, geloofwaardigheidstest. 'Nee?' zei hij. 'Vreemd. Ze is de Cruijff van het vrouwenvoetbal, 18 jaar pas, nu al spits van Bayern München en Oranje.'

Met argeloosheid doe je mensen vaak een groot plezier - tevreden sloeg de man armen en benen over elkaar, mijn ontmaskering fonkelende op zijn ogen.

Zaterdagavond speelde Miedema met Oranje tegen Italië de eerste van twee wedstrijden om een plek op het WK in Canada. Ik moest natuurlijk meteen kijken. Het eerste dat ik van haar zag, was een geweldige bodycheck - krakend vloog een Italiaanse over de zijlijn. Een meet cute, wat mij betreft. Een leuke manier om iemand te leren kennen. Daar was Vivianne Miedema.

Het was meteen duidelijk. Je hoefde geen verstand van voetbal te hebben om te kunnen zien dat zij een echte, werkelijke voetballer is; als dat tenminste iets betekent. Met lichtgekromde schouders liep ze loerend over het veld, het lichaam al helemaal naar de bal toegegroeid. Ze was von Kopf biss Fuss auf Fussball eingestellt.

Miedema eist alle ballen op. Maakt niet uit waar ze staat, al wordt ze door vijf verdedigers omringd. Ze is een van die weinige spelers die niet eerst vrij hoeft te lopen, allerlei ingewikkelde looplijnen hoeft te trekken of anderszins moeite moet doen om te kunnen worden aangespeeld. Niemand neemt zo goed aan als zij.

Eigenlijk is de aanname het mooiste van het huidige voetbal. Als iedereen fit is, als iedereen kan verdedigen en gelijk met drie mensen bovenop je gaat staan, kan de bal, hoe hard ook aangespeeld, maar beter meteen dood op je voet liggen. Nog beter: aannemen en een beetje 'overhouden', zoals dat bij biljarten heet - zodanig voor je andere voet klaarleggen dat je er meteen weer mee vooruit kunt.

De eerste helft was niet zo goed. Italië scoorde, wat jammer was, want dat doelpunt kan donderdag weleens dubbel tellen. In de tweede helft was de schroom afgeworpen en dreigde Italië te bezwijken onder de aanvalsgolven van Oranjes vrolijke voorhoede - Melis, Martens, Miedema. Eén keer scoorde Miedema. Tot in blessuretijd vlogen er ballen vergeefs richting de vijandelijke kruising.

Na afloop zei Vivianne Miedema, wier naam - sierlijk en stevig - de twee kanten van haar voetbalpersoonlijkheid beschrijft: 'We hebben laten zien dat we kunnen voetballen.'

Zo was het. Met 1-1 was Italië misschien de morele winnaar, maar we hadden allemaal gevoeld dat Oranje sterker was. Ja, ze moeten wel naar het WK, al is het voor ons. Vrouwensucces in de sport is een opknapbeurt voor het humeur, kijk maar naar de waterpolovrouwen. Misschien komt dat omdat vrouwensport onbedorven lijkt. En omdat je een WK in Canada - op onhandige tijdstippen uitgezonden - kunt genieten met een klein clubje getrouwen, tot wie ik me tegen die tijd ook hoop te rekenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.