De Crows zingen weer echte liedjes

Wij Nederlanders zijn ontzettend aardig voor Amerikaanse gitaarbands die zichzelf te serieus zijn gaan nemen. Live en Counting Crows zijn twee treffende voorbeelden: hun sterke doorbraakplaten naderen alweer hun tiende verjaardag, maar sindsdien zijn ze steeds protseriger (Live) en huileriger (Crows) geworden....

Menno Pot

Niet te pruimen, ontdekten steeds meer popliefhebbers, behalve die malle Hollanders: nieuwe albums worden hier altijd minstens 'goud'. Concerten zijn altijd binnen een dag uitverkocht, als het niet binnen een uur is.

Ook nu weer. Zelfs toen de Counting Crows het enige Nederlandse optreden van de tournee, in de Amsterdamse Music Hall, een week vervroegden, leverde vrijwel niemand zijn kaartje in. En dat terwijl bijna alle concerten van de zevenmansgroep uit San Francisco tegenvielen: gezapige instrumentatie en op de zenuwen werkend gejeremieer van zanger Adam Duritz, die bovendien steeds verder ging in zijn hinderlijke neiging de zangmelodieën te verhaspelen.

Toegegeven: ditmaal was er eindelijk weer eens reden om uit te kijken naar een Crows-optreden. Die reden is Hard Candy, de vierde, verrassend lucide studioplaat. Duritz heeft zijn pretenties beteugeld en de band heeft weer echte, vlotte liedjes gecomponeerd, die teruggrijpen op de beste songs van het debuut August And Everything After (1993).

In de met devote volgelingen gevulde Music Hall stoorde het nog maar heel af en toe dat Duritz' melancholieke lyriek verpakt wordt in nogal rimpelloze niks-aan-de-handrock zonder scherp randje. Want de groep heeft eindelijk in de gaten wat zijn sterktste songs zijn: die met gitaarpartijen en vocale harmonieën in de lijn van The Byrds, en Van Morrison-achtige voordracht van Duritz. Songs als Mr. Jones, Omaha en Daylight Fading, maar er zijn nu ook nieuwe van dat kaliber: Hard Candy en If I Could Give All My Love.

Wat nog belangrijker is: Duritz snapt dat hij de melodieën heel moet laten. Hij illustreerde het prachtig vanachter de piano, tijdens het (mits hecht uitgevoerd) prachtige A Long December: 'Toe maar, Dan', moedigde hij gitarist Dan Vickrey aan, pal voor het refrein. 'Toe maar', betekende dat, 'zing je tweede stem, ik houd me aan de albumversie.' En daar was het dan: het beste en meeslependste Counting Crows-optreden dat Nederland in negen jaar voorgeschoteld kreeg.

Voorafgaand aan het schuldbewuste Carriage vertelde Duritz dat het lied gaat over zijn ex-vriendin, met wie hij na het mislukken van de relatie nog één keer seks had. Uitgerekend van die vrijpartij raakte ze zwanger, maar het liep uit op een miskraam.

Zelfs dáár moest Duritz in Amsterdam om gniffelen. Als het leed van de wereld niet meer op je schouders rust, moet je oppassen dat je ze niet wat te gemakkelijk gaat ophalen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden