De componist van de VARA, BBC en het Simplistisch Verbond

Jan Stoeckart (1927-2017) schreef ruim 1.300 muzikale meesterwerken

De Amsterdamse Jan Stoeckart was een veelzijdig musicus, die onder pseudoniemen talloze stukken componeerde voor tv en film. Hij werd 89.

Jan Stoeckart.

Jan Stoeckart was componist bij de VARA, maar ook een van de belangrijkste componisten van de bibliotheek van De Wolfe Music, hofleverancier van muziek aan de BBC (onder meer voor Monty Python) en vele filmstudio's (onder meer voor de fameuze filmreeks Emmanuelle met Sylvia Kristel).

Tot op hoge leeftijd maakte hij materiaal voor de muziekbibliotheek van De Wolfe, waarvoor ook prominenten als Adele en Snow Patrol werkten, en werken. Hij zou daarvoor in totaal 1.200 tot 1.300 composities maken. Omdat niet bekend mocht worden dat alles van dezelfde mensen kwam, opereerde Stoeckart onder een reeks pseudoniemen als Jack Trombey, Peter Milray en Willy Faust.

Als Jack Trombey componeerde hij begin jaren zeventig de BBC-detectiveserie Van der Valk die zich in Amsterdam afspeelde. Als titelmuziek kozen de Britten voor Stoeckarts herkenningstune Eye Level. In 1973 was het zelfs een Britse nummer-1-hit. In Nederland was Stoeckart toen al bekend als componist van de muziek voor de razend populaire televisieserie Floris met Rutger Hauer in de hoofdrol en van de film Wat zien ik, met onder anderen Albert Mol.

Stoeckart overleed 13 januari in een verpleeghuis in Hilversum. Hij was daar drie jaar eerder opgenomen na een beroerte. Tijdens zijn verblijf daar toonde hij zijn creativiteit alsnog met het maken van vele tekeningen en schilderijen.

Stoeckart werd in 1927 geboren in de Jordaan in Amsterdam. Zijn vader had aan de Prinsengracht een houtbewerkingsbedrijf waar onder meer houten modellen werden gemaakt voor de hoedenindustrie. Zijn muzikale gave dankte hij aan zijn moeder, die zangeres was in het toenmalige omroepkoor.

Al vanaf zijn kindertijd kreeg hij pianoles. Hoewel hij zeer getalenteerd bleek te zijn, besloot zijn vader dat hij moest gaan studeren aan de Openbare Handelsschool aan het Raamplein. Hier leerde hij in 1944 zijn echtgenote Fie Vuijst kennen.

Vlak na de oorlog ging hij alsnog naar het Conservatorium, waar hij tromboneles kreeg van Armand Haagman en compositie en instrumentatie van Jo Kolvers.

In 1950 trad hij als trombonist toe tot het Overijssels Philharmonisch Orkest. Dat verruilde hij na twee jaar voor het Omroeporkest. Uiteindelijk zou Stoeckart de langste tijd als trombonist spelen bij het Promenade Orkest.

Ook begon hij al vroeg muziek te componeren: voor zichzelf en zijn eigen orkesten, maar ook steeds vaker op verzoek van buitenstaanders. In 1973 werd hij fulltime componist voor de Nederlandse Omroep Stichting (NOS). 'De trombone werd meteen aan de wilgen gehangen. Hij was eigenlijk nooit echt een liefhebber van dat instrument geweest. Later wisten zijn kinderen niet eens dat hij ooit trombone had gespeeld', vertelt zijn vrouw.

Hij componeerde de muziek voor het Simplistisch Verbond van Van Kooten en De Bie. Maar het solitair thuis werken, was niet ideaal. Stockaert was blij dat de VARA hem in 1980 vroeg als componist voor Vroege Vogels, zodat hij weer in een team kon opereren. Hij ging meteen vele andere dingen voor die omroep doen, zoals het produceren van de maandelijks Promenade Concerten. Eerst met brassbands, later ook met harmonieën, fanfares en koren. De naam van het programma VARA's Generale werd toen veranderd in VARA's Blazersmagazine.

Nadat hij op zijn 60ste met pensioen was gegaan, bleef hij componeren. Met zijn echtgenote maakte hij vele muziekreizen, onder meer naar de plekken waar grote opera's waren geschreven. 'Hij was meer Mozart dan Beethoven', zegt zijn vrouw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.