De Compaq Aero 4/25

Toen ook de netvoeding van mijn driejarige Sharp boekentas-pc het begin dit jaar had begeven en me nog precies twee uur typen was gegeven, viel het besluit dat er iets nieuws moest komen....

MARTIJN VAN CALMTHOUT

Een heuse huidendaagse notebook, dus. Groot genoeg voor de jongste Windows, en snel genoeg om er comfortabel mee over Internet te kunnen surfen. Kleur mocht, maar hoefde niet, als het scherm maar prettig leesbaar was. En betaalbaar, vooral ook dat.

Ik besloot niet over één nacht ijs te gaan en begon vanaf dat moment alle aanbiedingen in de gaten te houden. Megabytes geheugen grifte ik me winkel na winkel in het hoofd, prijzen en processoren, het gewicht, kloksnelheden, de capaciteit van de accu, accessoires, service. Op de schoorsteen groeide een heuveltje prijsopgaven, faxen met technische details, glimblaadjes van gladde dozenschuivers binnen en buiten de stad, postorder-advertenties. Ik belde dealer na dealer en noteerde en noteerde. Maar niets leek er te gaan boven die Compaq Aero 4/25.

Ah, de Aero! Letterlijk niet groter dan een flink boek, nog geen twee kilogrammen, met genoeg geheugen om de rest van mijn leven stukjes op te typen zonder ooit iets weg te gooien, wel drie uur werktijd op een geladen batterij, een subtiel balletje om het pijltje op het scherm de weg te wijzen. Monochroom, dat wel, maar dank zij een kraakhelder scherm leesbaar alsof het gedrukt stond. En misschien niet echt razendsnel, maar what the heck eigenlijk, tikken gaat ook maar met twee vingers.

Bij een betere winkel in de binnenstad van Amsterdam had hij me voor het eerst aangekeken en of het nou het aandoenlijke formaat sigarendoosje was of wat anders, eigenlijk was hij meteen verkocht. Eigenlijk was hem dit meteen al, de gedroomde nieuwe portable.

Maar omdat het de eerste zaterdagmorgen van een zorgvuldig bedoelde speurtocht was, kon hij niet de oplossing van het probleem zijn. Mòcht hij dat niet zijn. Verder dus, door de stad, vroeg, zodat de zaterdagmiddag-even-een-computer-kopen-horde er nog niet met zijn allen was. Maar wel een foldertje mee, voor het geval dat.

Weken verder besloot ik dat in dit geval liefde op het eerste gezicht ware liefde moest zijn. Anderen boden altijd loodzwaardere machines, in grotere kasten, met een onhandelbaar palletje als surrogaat-muis, met een onleesbaar scherm, met een accu die precies zeven minuten werk los van het lichtnet mogelijk maakte. En dat was het allemaal helemaal niet. De Aero, dat was het domweg wel.

En dus was hij opeens overal uitverkocht. Op, wordt niet meer gemaakt, meneer, gaat eruit, nieuwe types weet-u-wel. De folder werd er alleen maar verleidelijker van. Ik moest en zou dit troetelmachientje hebben, deze digitale knuffel waarvoor ik bijna de gevoelens begon te koesteren die De Grote Volksschrijver via zijn protagonist Van Egters ooit op een pluche konijn had geprojecteerd.

Uitverkocht bleek bijna overal uitverkocht. Bij een kantoorboekhandel in de Utrechtsestraat stond hij er op een regenachtige ochtend gewoonweg wel en na wat ritueel heen en weer betaalde ik honderd van de bijna drieduizend gulden all in aan. Geen geld voor een echtere pc dan ik ooit had gehad en die ook nog in mijn tas paste. De avond begon het feest met een spetterende Internet-sessie. Lotus Organiser. En Wordperfect toe. Perfect.

Nog geen drie weken later blijkt de dump opeens vormen te hebben aangenomen die me veilig achter de krant een rode kop bezorgt van de spijt niet even gewacht te hebben. Een telefoonnummer in Den Bosch biedt precies hetzelfde apparaat aan voor nog niet tweederde van de prijs van drie weken eerder. Met alles erop en eraan. Keurig in een doos, onder rembours. En een dag later een warenhuis in Rotterdam ook al.

Ik moet me de laatste dagen inhouden om hem niet nog eens te kopen. Gewoon omdat het zoveel prachtigs is voor zo weinig geld. Want, och, mijn kleine lieve Aero toch, voor geen geld zou ik je nog willen missen.

Martijn van Calmthout

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden