De Chipknip (1996 - 2015)

Met een sluwe listen wisten banken het bestaan van de bij niemand geliefde chipknip nog te verlengen. Een nutteloos bestaan bleef het.

Niemand zat op je te wachten en toch had iedereen je. Niet dat je veel werd gebruikt; als er een prijs zou bestaan voor het meest genegeerde product uit de geschiedenis, zou je hoge ogen gooien. Binnenkort sterf je een roemloze dood. Weinigen zullen zelfs maar merken dat je er vanaf begin volgend jaar niet meer bent. Een nuttelozer bestaan is nauwelijks denkbaar.


Aan je mislukking lag een karakterfout ten grondslag. Je was er namelijk niet voor degene die je moet gebruiken, maar voor degene die je had bedacht. Dat waren de banken. Voor hen bood je evidente voordelen: je verving muntgeld dat zwaar was en kostbaar om rond te slepen. Bovendien verdienden de banken aan elke transactie die er met je werd gedaan. Deze hebzucht werd je ondergang, want winkeliers waren wel wijzer: zij verloren geld op elk rolletje pepermunt dat met je werd afgerekend, terwijl contant geld gratis was. En dan moesten ze ook nog eens een kastje kopen.


Wij, de burgers, hadden ook al niet veel met je op. 'Men is bezig geld zo abstract te maken dat je dreigt te vergeten dat het van jou is en niet van de bank', schreef Remco Campert in 1996 over je. Het woord chipkniphuiver dook op. De directeur van postorderbedrijf Wehkamp (dat overigens weinig last van je had) beschimpte je als de grootste marketingflop in jaren. Hij had gelijk: eind jaren negentig hadden miljoenen Nederlanders een bankpas met een chipknip (of een Chipper, want er was, om het nog ingewikkelder te maken, ook een concurrent van de Postbank), gechipt werd er nauwelijks.


Maar banken zijn banken en dus bedachten ze een sluwe list: ze kregen het voor elkaar dat in sommige steden bij parkeerautomaten alleen nog met de chipknip betaald kon worden. Een briljant idee. Parkeermeters vormden een groot probleem voor uitbaters, omdat ze tot de nok gevuld zijn met muntgeld en daarmee dankbare objecten voor passerende ramkrakers. Alleen al in Amsterdam werd jaarlijks voor 800 duizend euro uit de automaten geroofd.


Door automobilisten de mogelijkheid te ontnemen te betalen met muntjes, werden twee vliegen in een klap geslagen: het aantal parkeerkraken nam af en automobilisten werden gedwongen hun chipknip te vullen. Rotterdam, Purmerend en Nijmegen werden de eerste chipknipparkeersteden. Het gebruik verdrievoudigde op slag.


Het bleek een pyrrusoverwinning.


Al in 2007 werd je einde aangekondigd. Je bestaan zou worden 'geherpositioneerd', aldus uitbater Currence. Pinnen was, aldus Currence, veel gebruiksvriendelijker dan chippen. De pin draaide je een loer door precies dat te gaan doen, waar jij zo goed in was: klein bedrag, pinnen mag. Volgende week begint ING bovendien met contactloos betalen voor kleine bedragen. Hoeft de klant zijn pas alleen nog maar in de buurt van de kassa te houden. Nu ben je dus helemaal overbodig.


Vanaf 1 januari ben je voorgoed verleden tijd, en niemand zal je missen. Je was al vergeten tijdens je bestaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.