De Chinese seksuele revolutie

Als we het Belgische programma Terzake mogen geloven, vindt er op dit moment in China een heftige seksuele revolutie plaats....

Daar kon Terzake best eens gelijk in hebben, want per slot van rekening beheerst seks ons leven. Nee, het beheerst de hele wereld. Denk maar aan president Clinton en zijn stagiaire, of aan de leider Mao Zedong, van wie seks uitsluitend op voortplanting mocht zijn gericht.

De een heeft daardoor Bush in het zadel geholpen en de ander heeft de bevolkingssamenstelling van China totaal uit evenwicht gebracht.

Op grond van observaties en interviews probeerde Terzake enkele ontwikkelingen te voorspellen. Sommige daarvan waren toe te juichen. De emancipatie van de vrouw is er bijvoorbeeld mee gediend. Ook krijgt de gemiddelde Chinees meer plezier in het leven. Daar staat tegenover dat het aantal hiv-besmettingen toeneemt en dat er tientallen miljoenen gefrustreerde mannen rondlopen. Veel mannen kunnen geen vrouw krijgen. Zoiets moet wel tot narigheid leiden.

Een nadeel van de reportage was dat veel fragmenten stiekem waren gefilmd. Dat schiep weliswaar een sinistere sfeer, en versterkte de indruk dat veel in dat land niet deugt, maar je zou ook kunnen zeggen dat de seksuele revolutie kennelijk minder zichtbaar woedt dan in het mondelinge commentaar werd beweerd.

Misschien horen we over twee weken hoe het precies zit, als de Olympische Spelen zijn afgelopen en de atleten en mediavertegenwoordigers weer naar huis gaan. Hoewel we daar niet al te zeer op moeten rekenen.

De sporters hebben het te druk met sporten en met elkaar in het olympisch dorp, en van de mediavertegenwoordigers mogen we niet te veel verwachten. Ze zijn weliswaar ver van huis en kunnen zo de stad in om van de seksuele revolutie te proeven, maar ze zijn vast niet zo openhartig als Bram van Splunteren. Ik noem die naam, omdat ik voor het eerst een aflevering (de laatste trouwens) van Café de Liefde heb gezien.

Vaste recensent Wim de Jong prees de serie al eerder aan en ik kan hem alleen maar bijvallen. Uit Café de Liefde blijkt maar weer eens dat als je mensen serieus neemt en niet uit de hoogte behandelt, intieme televisie helemaal niet genant behoeft te zijn.

Laat ik het er maar op houden dat zodra de Chinese versie van Café de Liefde te zien valt, de seksuele revolutie daar in orde is. En met de mensenrechten zit het dan vast ook wel goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden