'De chauffeur ging met een bloedvaart'

Eigenlijk was het niet de bedoeling om met de bus te gaan. Marjet Zanderink en haar man hadden een auto gehuurd. Maar de man van het verhuurbedrijf komt niet opdagen. Daar staan ze dan, 's avonds laat op het vliegveld van het Portugese Faro, zonder vervoer.

Reddingswerkers kijken vanaf een viaduct naar de verongelukte bus. Beeld afp

Een medewerker van vliegmaatschappij ArkeFly weet raad: 'Nou, ga maar met de bus mee.' 'Ach, dacht Marjet Zanderink, wat maakt het ook uit. Deze bus rijdt ook langs het hotel, die auto wordt morgen wel geregeld. 'We dachten: met een half uur zitten we lekker aan een glas wijn.'

Ze stappen in, met nog 32 andere Nederlanders, die allemaal hun vakantie boekten via reisorganisatie TUI. Het is woensdagavond, tegen middernacht Nederlandse tijd. Er zijn meer vakantiegangers die eigenlijk een auto hadden willen huren, de bus moet op hen wachten. Misschien, zegt Zanderink, is de buschauffeur daarom zo 'geïrriteerd'.

Geïrriteerd

Of nou ja, geïrriteerd, haastig vooral. 'Hij trapte hem op z'n staartje.' De bus schiet over de A22, de snelweg die zich langs de kust van de Algarve kronkelt. Buiten is het donker, want de straatverlichting is niet aan. De chauffeur geeft flink gas. Links, rechts, het lijkt hem weinig te deren. 'Je zou zeggen: een bus mag minder hard dan een personenauto,' overweegt Loes de Jong uit Scholwijk, die voorin zit.

'Hij ging met een bloedvaart', zegt Wim Domenie uit Made, die ook gezellig met z'n vrouw op vakantie zou. Even er helemaal uit, niets hoeven. Maar dan, vlak onder Albufeira, een badplaats met een straat vol discotheken en cafés die lokaal 'The Strip' wordt genoemd, gaat het mis.

De bus begint over de weg te schuiven. Heen en weer. De passagiers weten: we raken van de weg af. Een doffe klap, het voertuig rolt ondersteboven. Margriet Zanderink vliegt in het trapgat van de uitgang. Haar man klapt tegen een stoel.

Ja, en dan - je kijkt elkaar aan. 'Zo van: ben je er nog?' Zij hebben geluk. In de chaos kunnen zij snel het wrak verlaten. Maar dan merkt Zanderink: er is iets mis met mijn man. 'De eerste twee minuten leek hij normaal. Toen ging hij moeilijk ademhalen.' Het blijkt een klaplong.

Mazzel

Wim Domenie heeft een hoofdwond, twee gebroken ribben, een ontzette schouder. Zijn armen zitten vol schaafwonden. Zijn vrouw heeft een gebroken bekken. Ze moet onder het wrak weg worden getrokken. 'Ze gilde het uit', zegt hij. 'Maar ja, toch maar doorgaan, je moet er toch onder vandaan.'

We hebben mázzel gehad, zegt hij keer op keer, een pluk verband op zijn hoofd. Want ze horen ook de man die de bus uit komt met een jong kind op de arm: 'Mijn vrouw is dood.' Vier doden zijn er, meer dan twintig gewonden. Slechts vijf passagiers zijn ongedeerd. De chauffeur belt zelf de alarmdienst, meldt de politie later. Hij zou hebben verklaard dat hij onwel geworden is.

Hulp

Margriet Zanderink probeert het ook: 112 bellen. Maar daar spreken ze alleen Portugees, de boodschap komt niet over. Daar zitten ze dan, dertig Nederlandse toeristen, de meesten gewond, in het pikkedonker langs een talud in de Algarve. De bus begint een benzinelucht te verspreiden. Maar hulp blijft vooralsnog uit.

Eerst komt er licht, van de autolampen van omwonenden, die geschrokken aan komen rijden. Daarna komen er eindelijk ook hulpverleners. Maar het wrak verspert de weg: ambulances kunnen onmogelijk dichtbij komen.

Omhoog

De gewonden moeten langs een helling omhoog. 'En dan over een muur heen', zegt Wim Domenie. Hun bagage ligt nog in het wrak. Gehavend als hij is, besluit hij er weer in te kruipen. Glunderend: 'Ik heb al m'n tassen terug.' Loes de Jong ontdekt dat ze haar paspoort kwijt is, denkt: dit kan niet, straks kom ik hier niet meer weg. Dus zij terug, naar de hulpverleners toe: 'Passport, passport.'

Eindelijk zet een stoet ambulances zich in beweging. Naar het staatsziekenhuis van Faro. Stel je daar niet teveel van voor, waarschuwt Loes Zanderink. 'De zorg is middeleeuws. Portugal is wat dat betreft een derdewereldland.' Medisch personeel dringt aan op verzekeringspasjes, die vaak nog in de bus liggen.

Meevaller

Als het wrak donderdag in de loop van de dag geborgen wordt, blijkt één meevaller, aldus Domenie: 'De koffers waren nog heel.' De meeste lichtgewonde reizigers gaan donderdag alsnog naar hun vakantiebestemming. Omdat hun partners nog in het ziekenhuis liggen, blijven Zanderink, Domenie en De Jong achter in een hotel in Faro, dat TUI heeft geregeld. Ze prikken er een vorkje op een patio met bleekgele muren, gaan zometeen weer naar het ziekenhuis.

'Je bent dolblij dat je nog leeft,' zegt Wim Domenie. 'Portugal is prachtig, maar volgend jaar slaan we over.' Een medewerker van ArkeFly komt langs, vraagt aan Margriet Zanderink: wilde u naar huis? Een repatriëringsarts kijkt welke patiënten terug kunnen naar Nederland. Maar vliegen met een klaplong, heeft Zanderink al gehoord, dat schijnt lastig te gaan. Haar man moet in Portugal blijven, en zij dus ook. 'We zijn hier voorlopig nog niet weg.'

Met medewerking van Nadia Ezzeroli.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden