De charme van Tanger volgens Abdelkader Benali

Gids ter plaatse

Waar moet je wezen, wat moet je zien? Hier de beste plekken in Tanger volgens schrijver Abdelkader Benali die afwisselend in Amsterdam en Tanger woont.

Beeld Luis Mendo

Schrijver Abdelkader Benali (40) woont met zijn vrouw en dochter sinds drie jaar afwisselend in Amsterdam en het Marokkaanse Tanger. 'Daar waar het zuidelijkste puntje van Iberië het puntje van Afrika een kus geeft. Tanger is op het eerste gezicht een gesloten, lastige stad', zegt hij. 'Het kostte me vijftien jaar om de charme van Tanger te voelen. Maar toen was het ook áán. Dat heeft te maken met de ligging van de stad. Tanger is op heuvels gebouwd en omringd door de zee. Wanneer je de zee niet kan zien, dan ruik je hem. Zie ik de zee niet dan ben ik omringd door wilde, geurige bloemen. En ruik ik de bloemen niet en zie ik de zee niet dan omringen de mensen van Tanger me. Na heel veel jaren heeft Tanger me op een dag geadopteerd. De stad zei tegen me: 'Abdelkader, we zijn van mening dat je hier thuishoort. Je bent een van ons.'

Beeld Luis Mendo

Parc Rmilat

Abdelkader Benali: 'Bovenop de groene heuvel ligt Park Rmilat. Hier groeien de pijnbomen vanaf de kliffen regelrecht de zee in. Wandel door het park naar Villa Perdicaris, vernoemd naar de Grieks-Amerikaanse miljonair die hier begin vorige eeuw woonde. Zijn kidnapping door een bandiet was toen wereldnieuws en president Roosevelt moest met wapengekletter dreigen om hem vrij te krijgen. Bij goed weer kun je de kust van Spanje bijna raken.'

Route Ziatten.

Le Tangerine

'In deze kleine nachtclub komen de knapste hipsters van Tanger samen om luisterend naar psychedelische plaatjes de nacht uit de dood op te wekken. Le Tangerine zit onder Hotel El Muniria, dat een belangrijke rol speelt in het psychedelische werk van de schrijver William Burroughs. In een kale kamer schreef hij zijn literaire meesterwerk Naked Lunch. Zinnen van Burroughs sieren de wanden van de nachtclub. Het publiek is eclectisch en wereldwijs. Als ze dansen, dansen ze allemaal.'

1 Rue Magellan.

Beeld Luis Mendo

Border en Tabadoul

'Dit zijn twee culturele ruimtes op een steenworp afstand van elkaar. In Border komen lokale en internationale jonge kunstenaars samen om te werken. Hamza, die Border heeft opgericht, verkocht mij laatst een paar gigantische schilderijen van een kunstenaar uit Tanger. Die jongen zit nu in de gevangenis. Hij heeft een mobiele telefoon gestolen. Met het geld dat ik met zijn kunst binnenhaal, betaal ik zijn advocaat. Muziekcentrum Tabadoul is opgericht door een Italiaanse die veel met Afrikaanse muzikanten samenwerkt. Zelf komt ze uit Napels, een stad die haar aan Tanger doet denken. Twee oude havensteden gesticht door migranten met een eigenwijs hart in hun donder.'

Border Independent Art Factory,

Rue Magellan

Tabadoul, 19 Rue Magellan.

Beeld Luis Mendo

Café Tingis

'Toen ik in 1998 in het spoor van Paul Bowles naar Tanger trok, verbleef ik in Pension Mauritania aan het Petit Socco. Het plein was bloedheet, de mensen waren hologig en de koffie in Café Tingis was zwart als scheepsteer. Ik zat op het terras en mijn identiteit smolt weg richting het plein. Iedereen die langskwam droeg z'n verhaal in het gezicht mee. Achter me lurkten mannen aan hun roestige hasjpijp. De bediening hield het overzicht. Ik begreep er helemaal niks van. En dat was precies zoals het moest zijn.'

Place Petit Socco.

Librairie des Colonnes

'Een boekhandel die zichzelf serieus neemt. Schrijver en parttime-barman Simon-Pierre Hamelin en zijn staf waken met die sardonische ironie die Fransen eigen is over de consistente kwaliteit van het aanbod van literatuur in Frans, Arabisch, Engels en Spaans. De boekhandel had een roemruchte geschiedenis, maar raakte in de jaren negentig in verval. De partner van Yves Saint Laurent, Pierre Bergé, die af en toe komt binnenwippen, kocht de boekhandel op en herstelde 'm in z'n oude luister.'

Avenue Pasteur.

Beeld Luis Mendo

Les Fils du Detroit

'Dit is net De Buena Vista Social Club, maar dan in Tanger. In Les Fils du Detroit, naast het Kasbahmuseum, zingen oudere mannen en jonge zangers Andalusische muziek met elkaar. Je zit in een huiskamer te luisteren hoe de oude generatie het stokje doorgeeft aan de jongere. De uitkomst is een bitterzoete verbroedering waarin de zoete klassiekers van het Andalusisch-Moorse repertoire je meenemen. Een van de muzikanten zet thee. De oudste, een luitist, verrast het gezelschap soms met een solo-optreden.'

Place de Méchouar.

Beeld Luis Mendo

Restaurant Populaire Saveur de Poisson

'Dit is een klein, rustiek restaurant om de hoek van het beroemde El Minzah-hotel. De eigenaar is een stoere Berber uit het Rifgebergte. Hij werkt alleen met producten van het land, zoals amandelen uit de Jbala-regio en honing van Ajdir. Ik eet er als ik gasten heb. Er valt niks te kiezen. Je krijgt een vast menu van rijke granensoep, heerlijk gekruide gegrilde vis en een fruittoetje met honing. De vrolijke bediening spreekt Nederlands, dus hij verstaat je loftuitingen aan de kok.'

2 Escalier Waller.

Beeld Luis Mendo
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.