Column

De ceo van Unilever is geen doorsnee-ceo

Paul Polman.Beeld anp

Paul Polman, de ceo van Unilever, schaamt zich kapot voor zijn salaris. Hij verdiende het afgelopen jaar 8 miljoen euro. 'Ik schaam me soms voor de hoeveelheid geld die ik verdien', zei hij eind vorige week tegen een verslaggever van de Washington Post die van verbazing van zijn stoel viel. 'Ik heb nog nooit zoveel verdiend en ik had ook niet verwacht dat het ooit zou gebeuren.'

Gisteren drong het grote nieuws door tot Nederland en ook daar keek menigeen raar op. De ceo van een van de tien grootste voedsel- en cosmeticaconcerns ter wereld die vindt dat hij te veel verdient? Had Polman de lentekolder in de kop? Zat er iets vreemds in de paddestoelensoep van Knorr?

Acht miljoen ís natuurlijk best veel, maar je hoort daarover uit de mond van ceo's toch vrij zelden klachten. Die praten liever niet over hun vergoeding en als ze het wel doen vinden ze die meestal in overeenstemming met hun niet geringe capaciteiten, zo niet aan de zuinige kant.

Overigens kwamen Polmans woorden niet helemáál als een verrassing: hij en zijn financiële man Jean-Marc Huët weigerden begin dit jaar al een forse loonsverhoging, ondanks heftige druk van hun RvC om die wél te accepteren.

Je kunt zeggen: kunst, als ze mij morgen acht miljoen per jaar gaan betalen zie ik de rest van mijn leven ook af van verdere salarisverhogingen en wil ik voor de bühne ook best toegeven dat sprake is van behoorlijk stevige salariëring.

Maar daarmee zou je het signaal van Polman te kort doen. Paul Polman uit Enschede is geen doorsnee-ceo. Althans, niet in alle opzichten. Toen hij in 2009 aantrad, ging hij met een hakbijl door de bestuurslagen van de firma en ontsloeg hij zestig procent van de managers - in lijn met het beeld van de genadeloze alfaman die eindelijk de top van de apenrots heeft bereikt en even een paar piketpaaltjes slaat.

Maar in 2010 kwam hij met zijn Sustainable Living Plan, kortweg SLP. Daarin stond dat Unilever voor 2020 zijn ecologische footprint met de helft wil verminderen en dat alle landbouwgrondstoffen die het bedrijf gebruikt honderd procent duurzaam moeten worden verbouwd. In de tien jaar tussen 2010 en 2020 moet ook de omzet van Unilever zijn verdubbeld van veertig naar tachtig miljard - volgens Polman is dat niet strijdig met het duurzaamheidsstreven, maar zal die de groei juist bevorderen.

Met het SLP gaat het lekker. Unilever stond dit jaar voor het eerst bovenaan in de Rank the Brands-duurzaamheidsranglijst van de Britse organisatie Oxfam van de tien grootste voedingsmiddelengiganten ter wereld. De groei blijft nog achter bij de planning, maar de omzetconcurrentie is vermoedelijk ook groter dan die in het duurzaamheidsklassement. Mogelijk liggen de twee miljard Unileverconsumenten in hun duurzaamheidsdenken nog een beetje achter op de grote baas - maar dat kan veranderen.

Polman zei tegen de krant dat hij zich zorgen maakt over het imago van het bedrijfsleven, dat lonen en wisselkoersen manipuleert, paardenvlees voor rundvlees slijt en het normaal vindt T-shirts te produceren in instortende gebouwen. En over bazen die acht miljoen per jaar pakken, dus - vergeleken met veel van zijn Amerikaanse collega's overigens een schijntje. 'Mensen willen niet meer voor zulke bedrijven werken en consumenten willen niet meer van ze kopen.'

In de schaamte over zijn salaris staat Polman te midden der ceo's vermoedelijk nog behoorlijk alleen, maar met de formulering van het welbegrepen eigenbelang is hij geen roepende in de woestijn meer. Dat is vooruitgang.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden