De buurt was het beu

Bij ons in het dorp zie je zelden een agent. Als er 's nachts een overval, verkrachting of inbraak gebeurt en het politiebureau wordt gebeld, is de kans niet gering dat de telefoon wordt aangenomen door een dronken diender die meldt dat er geen auto beschikbaar is om langs te...

De politie heeft buiten kantoor;uren drie voertuigen, waarmee een gebied zo groot als de Veluwe moet worden gedekt. Een van de wagens kan eigenlijk nooit worden ingezet: die heeft de commissaris zichzelf toebedeeld, om mee naar huis te gaan. Aan de andere twee is opvallend vaak iets kapot. Voor criminelen is Elandsdoorn, zoals veel plaatsen in Zuid-Afrika, daarom een prettige omgeving. Daarbij speelt ook een rol dat agenten regelmatig samen met het gajes achter een ferme fles bier worden gesignaleerd.

We hebben in de kliniek al mogen meemaken hoe gewetenloos de misdadigers in de streek zijn, en hoe ongestraft ze kunnen opereren. Je zou misschien denken dat een ziekenhuisje als het onze niet gauw een doelwit is. Vergeet het maar.

Op een kwade dag kwamen een paar mannen binnen. Het was aan het einde van de dag, vlak voordat de deur dicht zou gaan. Opeens stonden we oog in oog met een paar pistolen. Plat op de grond, dreigementen, ze wilden de dagopbrengst. De meeste patiënten in de kliniek betalen cash, ze wisten dat er geld in huis was. Even later stonden we trillend in de gang.

Gelukkig waren er geen doden of gewonden gevallen. Dat wil ook nog weleens gebeuren hier, dat je het leven verliest om een paar honderd gulden of een mobieltje. Hoewel er in het dorp duidelijke verdenkingen waren wie de daders waren, slaagde de politie er niet in iemand te arresteren. Het verbaasde me niet, gelet op de slechte naam die het gros van het politiekorps heeft.

Soms gebeurt er toch iets waardoor Elandsdoorn een beetje veiliger wordt. Op twee minuten lopen van de kliniek woonden tot voor kort twee jonge mannen, Amos en Abraham. Ze vielen op in deze arme omgeving. Altijd geld, een snelle auto, mooie meiden over de vloer. In het dorp was men bang voor ze, want het waren tsotsi's: autokapers. Toch was het in hun huis 's avonds vaak druk: muziek, drank, jongeren die kwamen meedansen op de welvaart van het tweetal.

Maar bij de doorsnee Elandsdorenaar borrelt al langer onvrede over de onveiligheid. Het komt geregeld voor dat mensen, uit totaal gebrek aan vertrouwen in de politie, het recht in eigen handen nemen. We zien de gevolgen in onze kliniek, als lieden die onder handen zijn genomen voor medische hulp aankloppen.

Voor de oplossing van de kwestie van de autokrakers is 'een plan gemaakt', zoals ze dat in Zuid-Afrika noemen. Onder aanvoering van het nieuwe gemeenteraadslid Sailor Mtsweni werd, conform het advies van de minister van Veiligheid om beter samen te werken met de politie, een keurig inspraakorgaan opgericht voor de veiligheid in de wijk. Dit Community Policing Forum besloot het niet bij vergaderen te laten, maar lokaal geboefte ook middels op maat gesneden huisbezoek duidelijk te maken dat de buurt het beu is.

Amos en Abraham kregen een tijdje geleden het comité aan de deur, geruggesteund door een menigte stampende en yellende wijkbewoners. Twee weken later stond het huis opeens leeg. De BMW-cabrio is ook al een tijdje niet meer in de omgeving gesignaleerd. Niet slecht, in een dorp zonder politie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden