Opinie

'De burger laat zich niet eindeloos hoeden als een kudde makke schapen'

De meeste mensen waren tot voor kort mak omdat het economisch allemaal voor de wind ging. 'Met een economische crisis die tot nog toe alleen maar een voorproefje is van wat er komen gaat, zal de gemakzucht van het volk plaats maken voor actie', betoogt Alexander Sassen van Elsloo.

Bondskanselier Merkel met Mario Monti. Beeld AFP

Met de markante ontwikkelingen aangaande de eurocrisis krijgen steeds meer mensen het idee dat het gehele project een doorgestoken kaart is. Het gevoel bij velen is dat de politieke leiders die het europroject steunen wisten dat het mis zou gaan. Uit recent vrijgegeven stukken blijkt bijvoorbeeld dat Helmut Kohl wel degelijk is gewaarschuwd voor veel van de problemen die zich nu voordoen. In de Volkskrant is het Thierry Baudet die in zijn column stelt dat het allemaal een vooropgezet spel is.

Ingebakken
De architecten van de EU (Monnet, Spaak en Spinelli) hadden de mening dat nationalisme de oorzaak van alle grote Europese oorlogen is geweest (Thierry stelt trouwens correct dat imperialisme en niet zo zeer nationalisme de oorzaak van deze oorlogen waren) en, om langdurige vrede te bewerkstelligen, de natiestaat de nek moest worden omgedraaid. Hiervoor was, zelfs na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, te weinig steun voor in Europa. Om hun plan toch door te zetten werd besloten om expres halfslachtig te werk te gaan. Hierdoor ontstaat er vanzelf een behoefte tot meer Europa en minder natiestaat. Dit is wat ik de reverse order tactiek noem. Door een huis te bouwen zonder fundering ontstaat er automatisch een behoefte om, als het huis er eenmaal staat, een fundering aan te leggen.

Euro als hoogtepunt
Het grootste voorbeeld hiervan is wel de euro. Er zijn talloze experts geweest die gewaarschuwd hebben dat een muntunie niet kan functioneren zonder een politieke & fiscale unie (iets wat trouwens ook nooit zal noch kan plaatsvinden). Wat we nu dan ook zien is dat de eurozone aan alle kanten aan het kraken is. De euro gaf de PIIGS (Portugal, Italië, Ierland, Griekenland en Spanje) impliciet de dekking van sterke eurolanden zoals Nederland en Duitsland. Door deze dekking konden de PIIGS ineens heel goedkoop lenen. De bonanza die dat heeft veroorzaakt, of het nu bij de staat, bij het bankwezen, of bij de burger was, heeft nu voor een berg problemen gezorgd. Het geleende geld is namelijk opgegaan aan allerlei projecten en frivole consumptie (onze export naar de PIIGS!) die nu niet genoeg renderen om de rente en aflossing te betalen. Aangezien onze banken aan de PIIGS hebben geleend is het onze financiële sector die hulp nodig heeft. Met deze stok proberen de europolitici de eurolanden te dwingen tot verdere integratie. Dit is nou de reverse order tactiek aan het werk.

Het resultaat is een 'unie' waarin er landen zijn die nu negatieve rentes betalen waar andere leden juist 7 procent of meer kwijt zijn; een unie waar het ene land een werkeloosheidspercentage heeft van 5 procent en een ander van 25 procent; een unie waar een land minder dan 10 procent staatsschuld heeft en een ander meer dan 160 procent; een unie waar de ene groep landen economisch 30 procent competitiever is dan de andere; en zo verder. Kortom, de reverse order tactiek heeft de verschillen alleen maar verder vergroot en het wrange is dat dit juist door de eurocraten gebruikt wordt als excuus voor meer centralisatie van macht in Brussel. Creëer je eigen problemen en draag zelf de oplossing aan; een mooie mix van Machiavelli, von Clausewitz en Sun Tzu.

Dichtgelaste nooduitgang
De oplossing die dus nodig is kan alleen bereikt worden, aldus de gangbare mening, met meer Europa en minder natiestaat; alleen de sterke landen kunnen de zwakkere helpen in de eurozone. Probleem is alleen dat de parlementen (en in het bijzonder de kiezers) in zowel de hulpgevende landen als de hulpontvangende landen steeds meer dwars gaan liggen. Monti bijvoorbeeld zegt nu glashard dat premiers vaker het parlement buiten spel moeten kunnen zetten (zo is de heer Monti trouwens ook aan de macht gekomen; ongekozen). Het spreekwoord du jour is wel dat we allemaal in één boot zitten (de euro) en er geen weg meer terug is (en als er al een weg terug zou zijn dan zou die tot chaos en oorlog leiden). Met de invoering van de euro hebben de architecten er dus in voorzien om de nooduitgang dicht te lassen. Het enige wat rest is de befaamde vlucht voorwaarts: meer Europa.

De arrogantie & gebrek aan realiteitszin van architecten
Maar waar de architecten zich in vergissen is dat de burger zich niet eindeloos laat hoeden als een kudde makke schapen. Ook al zou deze vlucht voorwaarts het beste voor de burger zijn (wat absoluut niet het geval is trouwens), dan nog ontbeert het reverse order plan van de euroarchitecten elke realiteitszin. De meeste mensen waren tot voor kort mak omdat het economisch allemaal voor de wind ging. Met een economische crisis die tot nog toe alleen maar een voorproefje is van wat er komen gaat (en waaraan de euro medeschuldig is), zal de gemakzucht van het volk plaats maken voor actie (reactie).

Het is ook iets wat al te zien is (straatprotesten, bomaanslagen, politieke polarisering en zo verder). De oplossingen waar de EU mee aan komt zetten, zoals het uitschakelen van nationale parlementen, zal de boel alleen maar verder op scherp zetten. Dit zal uiteindelijk tot een electorale eruptie leiden die europolitici duidelijk zal maken dat de kiezer helemaal geen schaap is maar een wolf in schaapkleren.

Alexander Sassen van Elsloo is columnist voor DFT.nl en IEX.nl


 
Creëer je eigen problemen en draag zelf de oplossing aan
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.