Column

De bucketlist van Thomas van Luyn

null Beeld Robin de Puy
Beeld Robin de Puy

Mijn bucketlist bevat geen bergbeklimmerij, dolfijnen-gezwem of parachute-gespring. Bij dat soort wensen denk ik: wat hebben volwassenen toch weinig fantasie. Kinderen daarentegen zijn knettergek. Ik zag op tv een jochie in een koffer rondjes rijden op de bagageband van Heathrow, in het geweldige kinder-dromen-laten-uitkomenprogramma Jim'll Fix It van Jimmy Savile (die later een ongelofelijke kinderverkrachter bleek te zijn, ja het zal eens niet, maar dat terzijde want zijn programma was top - Michael Jackson heeft tenslotte ook geweldige platen gemaakt, het een sluit het ander niet uit). Alleen zijn hoofd stak eruit, de rest was koffer. Hij had de tijd van zijn leven, terwijl hij eindeloos rondjes draaide langs stomverbaasde mensen die om zich heen keken of dit mocht en waarom niemand ingreep.

In hetzelfde programma: een meisje dat bij de Antiques Roadshow met een zogenaamd peperdure, antieke vaas aankwam. De deskundoloog had net een lang verhaal gehouden over hoe bijzonder oud, zeldzaam en peperduur hij was, zodat er een aardige menigte verzameld was. Waarop zij 'm in scherven liet vallen. Iedereen in shock, en het meisje ontplofte haast van stoutheid.

Kijk, dat zijn nog eens dromen.

De mijne is bescheiden. Ik wil ooit, voor ik sterf, eens een jaar lang regelmatig leven. Op tijd naar bed, vaste eettijden, elke dag twintig minuten mediteren, elke dag vier werkblokjes van twee uur, behalve vrijdag, dan neem ik vrij voor klussen in huis of museum- en bioscoopbezoekjes (mag ook maandag zijn). Elke ochtend een rondje hardlopen, twee keer per week koken voor het gezin, elke avond boekje lezen tot half elf en dan het licht uit. Half zeven op, rondje hollen of stukje tikken, douchen en ontbijt maken voor iedereen. Dagboek bijhouden, dromen opschrijven. Weekend vechtsportklasje en familiebezoek.

Dat zou, in tegenstelling tot de Mont Ventoux opfietsen, mijn leven wél veranderen en verrijken. Het is natuurlijk een droom die nooit kan uitkomen, want als ik al die uren bij elkaar optel... hm, ik wou zeggen dat mijn leven te vol is, maar als ik even reken, kom ik tot de schrikbarende conclusie dat het volkomen haalbaar is. Nee echt, geen centje pijn, ik zou nog zat tijd overhouden.

Oeps.

Klein beginnen: Ik heb een mailaccount bij de Volkskrant die als een soort handtekening onder deze column staat. Nooit om gevraagd, de baas heeft het zo bepaald. Prima. Alleen lees ik het nooit, want ik ben bang voor bedelaars, complotgekkies, trendwatchers en projectontwikkelaars. Terwijl: wie weet wat voor levensveranderende parels aan wijsheid u mij inmiddels gestuurd heeft? Ik zou kunnen oefenen in bedanken voor complimentjes en schijt hebben aan kritiek - in beide ben ik abominabel, dus dit zou een veilige manier zijn om in de veilige omgeving van mijn eigen keukentafel mijn leven te beteren. Een stukje intramenselijke innovatie, inderdaad.

Oké, dit is wat ik ga doen: ik ga mijn mail checken en u volgende week verslag doen van mijn bevindingen. Hier, daar, nou hebben we een afspraak, u en ik, en kan ik niet meer terug. Niet allemaal gelijk in de laptop klimmen om mij eens de waarheid te vertellen, daar is het te laat voor want ik heb mijn betreffende stukje al ingeleverd als u dit leest, ook dat moet van de baas. Dat is namelijk de stille kracht in mijn leven: deadlines.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden