De broosheid van de liefde

Juist als je er halsstarrig níet aan doet, word je er met je neus vol ingedrukt, als een hond in zijn drol....

Aleid Truijens

Maandag begon het al, dat was de deadline voor wie er nog ietsaan wilde doen. Bloemen in andere kleuren dan rood en kaartenzonder voorbedrukte spontane liefdesuitingen waren niet meer tekrijgen. Dinsdag was het uur U. Gespannen fietsten ze naarschool, op weg naar het schavot. De rozen werden uitgereikt inde klas; ieder kind met zijn diepste hunkering ten prooi aan dehoon des volks. Opgelucht kwamen ze 's middags thuis met hunverlepte trofeeën. Oké, die-en-die hadden er zes, maar hetbrandmerk van de hilarisch onbeminde was ze bespaard.

Anderen hadden minder geluk. De dure kaart was ruim op tijdverstuurd, maar intussen maakte hij het uit. Het liefste meisjevan de klas stuurde er twaalf, maar kreeg er één, thuis vanhaar moeder. Het lelijkste meisje kreeg er toch eentje, met alsafzender de grootste puistenkop - geintje van andere,veelbejubelde valentijntjes. Ook de puistenkop vond tot zijnverrukking een roos. 'Je stinkt!', stond op het briefje, in rondemeisjesletters.

Bleef het maar bij die ene dag. De valentijn-ellende strektezich over de hele week uit. Bloednerveus kleedt mijn zoon zichvoor het valentijnsfeest vanavond, in een wolk van ouwelijkegeurtjes. Hem wacht ontluisterende ongein: geblinddoekt zoenen,verplicht je valentijntje ten dans vragen. Haar verbaasde,teleurgestelde blik. Ontdekken wier droomprins je wél bent - jehad het niet willen weten. Ga niet!, wil ik nog roepen, maar hijgaat, het wrede demasqué tegemoet.

Dagen van geïnstitutionaliseerde liefde zijn de ergste vanhet jaar. Ooit trof ik de anders zo goedgemutste secretaresse vanhet bedrijf waar ik werkte, pruilend, op het punt van huilen,achter haar bureau aan. Het moest dus wel Secretaressedag zijn.Haar onburgerlijke, vrijdenkende baas deed natuurlijk niet aandie onzin.

Ook ik negeer ferm alle Dagen, bedacht door de smakelozekongsi van bloemisten, Blokkers en Kruidvatten. Kom zeg. Iederedag van het jaar houd ik veel van mijn moedertje, maar opMoederdag duik ik onder. Om me vervolgens schuldig te voelen alsze blij de cadeautjes toont van mijn attente broers. Elk jaarbesluit ik op 11 november het slinks geïmporteerde SintMaartenfeest te vergeten. Maar als de ijle stemmetjes klinkenachter de lampions, en ik de sneue gezichtjes zie als ik ze eengerimpelde mandarijn in handen druk, ren ik toch weer naar deavondwinkel.

Misschien komt het door dat ene vriendje dat mij, dertig jaargeleden, glunderend een prematuur cadeau gaf, voor Moederdag.Getver! Of ik al zijn toekomstige excuusbossen bloemen vermoedde,de aandoenlijke kindertekeningen, één keer per jaar door hemgeïnstigeerd, de laffe geur van de afhaalchinees, de toespraakdie hij op de koperen bruiloft zou houden, in het met valeslingers versierde zaaltje - ik denk het niet. Maar de liefde wasop slag over.

Er is al een onderzoeksbureau op afgestuurd. Wat blijkt: dehelft van de mannen vergeet de Dag! En de andere helft maakt zichervan eraf met 'een kaartje, een geurtje, een dineetje'. Schandelijk onorigineel, klagen de onderzoekers, de liefdeonwaardig.

Waarover men niet kan spreken, moet men zwijgen. De broosheidvan de liefde is niet bestand tegen verplicht vertoon. Je zalmaar niemands uitverkorene zijn. Van wie is de ijzeren Verdonk,met haar streepmond, het eigenste valentijntje? Boze Saddam enzijn schreeuwende broer, in hun gezellige pyjama's bijnasympathiek, wat vonden die in hun cel?

Golven van vernedering, verloren illusies, misplaatsteeigendunk, de hele wereld een zompig emotioneel moeras. Verbiedze toch, die Dagen.

Maar daar zat ik, Principienreiter, onbemind te zijn.Muurbloem. Altijd al als laatste gekozen bij gymnastiek. Allemensenkinderen uitgenodigd op het leukste feest, alleen ik niet.Niemand om mee naar het bal te gaan. Nul kaarten, nul rozen. Niksdineetje. Zelfs geen boek van Heleen van Royen. Daar kan geenpsychiater tegenop. Ik heb om niet geleefd.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden