Achtergrond Bericht uit Londen

De Britse agent hult zich in formulieren

Commissaris Cressida Dick van het politiestation Lewisham. Op straat surveilleren weinig agenten, laat staan wijkagenten, waardoor ze amper weten wat er speelt. Beeld AFP

Het is zondagochtend rond een uur of half tien en ik sta voor een blok lage galerijflats in Deptford, niet ver van de kroeg waar toneelschrijver Christopher Marlowe ruim vier eeuwen geleden stierf bij een vechtpartij. Mijn missie naar dit stadsdeel in Zuidoost-Londen betreft een minder ernstig vergrijp. Hier bevindt zich ergens de mobiele telefoon van mijn vrouw. Het ‘vind me’-signaal van Samsung laat daarover geen twijfel bestaan.

Het toestel verdween een dag eerder op mysterieuze wijze bij een voetbalwedstrijd van Charlton Athletic. We hadden pogingen gedaan de politie erbij te betrekken. Een kennis uit een Nederlandse stad had in een soortgelijke situatie een wijkagent zover gekregen mee te gaan naar het getraceerde adres, waar de mobiele telefoon inderdaad bleek te zijn.

Maar naar een wijkagent kun je lang zoeken in Londen. Wegbezuinigd. Er is in Deptford dan ook geen buurtbureau, een plek waar agenten werken die redelijk bekend zijn met het stadsdeel en haar bewoners.

Na lang en tevergeefs te hebben gewacht op een levensteken bij het algemene politienummer besloten we met de auto naar het dichtstbijzijnde politiebureau te gaan. Dit is het hoofdbureau in Lewisham, waar zes jaar geleden de oud-hoofdredacteur van News of the World, Andy Coulson, heen werd gebracht tijdens het afluisterschandaal. Het was opmerkelijk rustig – de zaterdagavond was nog vroeg – en aan de receptie zaten een man en een vrouw in uniform. Ze hadden net koffie gezet.

Met een combinatie van verveling en vriendelijkheid hoorden ze het relaas aan. Elke hoop op concrete actie verdampte toen de mannelijke helft een formulier overhandigde. ‘Voor het geval we uw telefoon vinden. Maar die kans is klein.  Bent u verzekerd?’ Het tonen van de locatie hielp niet. ‘Deze signalen kloppen meestal niet. Het heeft geen zin om een kijkje te nemen.’ De ervaring kwam overeen met Google-beoordelingen, die varieerden van ‘ze willen alleen maar betaald krijgen’, en ‘ze toonden weinig zorg of begrip’ tot ‘ze hebben wel veel paarden, waarop ze vaak rondrijden’.

Dat laatste is waar. De gendarme van Lewisham neemt de paarden regelmatig uit voor een wandeling, voor de afwisseling naast het met loeiende sirenes rondscheuren of het op kantoor zitten. Dat laatste wordt door het satirische blad Private Eye soms fraai omschreven in het fictieve logboek van het Neasden Police Station, waar de bobby’s te druk zijn met het invullen van formulieren – ‘the Lunch Evaluation Assessment Form’, ‘the Daily Form-Filling Attainment Form’ – dan met het pakken van boeven.

Op straat surveilleren weinig agenten, laat staan wijkagenten, waardoor ze amper weten wat er speelt. Deze kennisachterstand is een nadeel bij de vele steekpartijen die Londen teisteren.

Mijn eigen Sherlock-avontuur blijkt heilloos te zijn. De intercom naar de hoger gelegen flats werkt niet. Op de begane grond wordt bij de ene woning ondanks bewegende gordijnen niet opengedaan, en verschijnt bij de ander een keurige dame die op het punt staat naar de kerk te gaan. Ze toont medeleven en komt met advies. ‘Als ik u was zou ik naar de politie stappen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.