De Brexit is langzamerhand verworden tot een politieke soap die de economie naar de filistijnen helpt

De Kwestie

Peter de Waard.

Van alle tegenstellingen die er in Groot-Brittannië zijn, is die tussen Londen en het platteland misschien wel de grootste. Voor de stedelingen is de countryside een groot museum waar Catweazle verwonderd kijkt naar elektriciteit en vrouwen in bloemtjesjurken hanging baskets bewateren. Plattelanders zien Londen op hun beurt als een allesvernietigende reuzenparasiet.

Van de 8,6 miljoen Londenaren stemde vorig jaar 60 procent tegen de Brexit. Maar ze werden overstemd door de miljoenen op het Britse platteland, die op vossen willen blijven jagen en bananen in pounds willen blijven afwegen.

Dat zit de Londenaren niet lekker. Er is nu zelfs een onafhankelijkheidsbeweging ontstaan die de oprichting van een stadsstaat à la Singapore bepleit. Er zijn juristen die menen dat Londen in zijn recht staat, gezien het disfunctioneren van de huidige regering.

De Londense burgervader Sadiq Kahn ontkende zondag op de BBC dat hij 'unilateraal de onafhankelijkheid zou willen uitroepen of te willen klinken als El Presidente. 'Ik wil geen muren bouwen langs de M25', zei hij, verwijzend naar de ringweg om de hoofdstad. Maar hij waarschuwde voor de economische rampspoed waartoe een Brexit zonder akkoord met Brussel zou leiden. En dat, zo maakte hij duidelijk, kan hij ook niet lijdzaam accepteren.

De Brexit is langzamerhand verworden tot een politieke soap die de economie naar de filistijnen helpt. De buitenlandse investeringen zijn gekelderd. En hoewel het Britse pond veel minder waard is geworden, is het handelstekort eerder opgelopen dan afgenomen. De Britse economie blijkt zo verweven te zijn met de rest van Europa - elke Britse auto wordt uit een meccanodoos van Duitse onderdelen gemaakt - dat het land helemaal niet kan functioneren als een geïsoleerde natie.

Economisch en demografisch is een onafhankelijk Londen te verdedigen. Londen heeft een veel jongere en kosmopolitischer bevolking dan de rest van het land. Londen is met 12,5 procent van de bevolking goed voor 22 procent van het bbp van het Verenigd Koninkrijk. Ter vergelijking: de economie van Catalonië is 19 procent van die van Spanje en die Schotland 8 procent van de Britse economie.

Het plan is zogezegd niet minder bizar dan het onafhankelijkheidsstreven van de Catalanen en Schotten. Alleen zijn de Londen niet zo gek om er ook echt werk van te maken. Slechts 11 procent (was vorig jaar 8 procent) is voor.

In Londen beseft de grote meerderheid dat niemand is gediend bij verdere fragmentatie. De Paradise Papers maken nog eens duidelijk dat juist harmonisatie van regels en onderlinge samenwerking nodig is nu bedrijven en individuen via internet in tienden van seconden ongrijpbaar voor de fiscus kapitaal kunnen verplaatsen.

Wie teruggrijpt op soevereiniteit begrijpt net zo veel van de moderne wereld als de Catweazles die over het Britse platteland regeren.

Reageren? p.dewaard@volkskrant.nl