De branie knalt van Oasis af

Nederlandse fans van Oasis moeten al jaren de grens over om de band uit Manchester live te zien spelen. Zaterdag waren ze in de Ancienne Belgique (AB) in Brussel, waar je bijna evenveel Nederlanders en Engelsen als Belgen tegenkwam....

Ditmaal was de officiële reden dat men alleen in zalen met een capaciteit van ongeveer tweeduizend wil spelen. In Amsterdam is Paradiso te klein, de Music Hall te groot en de Pepsi Stage ongeschikt (stoeltjes!). Een andere stad was Oasis te min.

Maar er is meer aan de hand. Het botert namelijk niet zo tussen Oasis en Nederland. In 1996 mopperde het publiek in Vredenburg hardop toen Liam met keelpijn van het podium stapte en zijn broer Noel verder zong. In 2000, op Pinkpop, liet Noel verstek gaan, maakte de rest er een potje van en werd een klierige Liam bekogeld en uitgejouwd.

Het zegt allemaal minstens evenveel over de heren Gallagher als over Nederland, maar in Brussel werd maar weer eens duidelijk wat we moeten missen. Echt goede platen maken ze al jaren niet meer (het nieuwe Don't Believe The Truth is hooguit wat beter dan de twee daarvoor), maar als ze er zin in hebben staat Oasis live nog altijd garant voor een avond overdonderend goede rock ' n' roll (type 'fuck alles en iedereen'), vaak verpakt in sublieme popliedjes.

Noel en Liam lieten in Brussel natuurlijk geen moment merken dat ze er schik in hadden, maar dat hoort zo. Van elk album speelden ze wel iets. De 'oudjes' werden het hardst bejubeld: Cigarettes & Alcohol (1994), Morning Glory en Wonderwall (1995). Later werk was minder goed, althans: dat vinden wij, ten oosten van de Noordzee. In Engeland bestaat over de grootheid van Oasis geen discussie , alsof allang van staatswege besloten is dat ze tot de grote Britse 'rock anthems' horen. En inderdaad: live knalde ook van de latere songs de branie af die Oasis soms onweerstaanbaar maakt.

Dat brutale straatvechtersgevoel is volledig toe te schrijven aan de twee Gallaghers, inmiddels de enige overgebleven bandleden van het eerste uur. Gem Archer (gitaar) en Andy Bell (bas) doen alweer een tijdje mee. Nu is ook drummer Alan White vervangen door Zak Starkey, zoon van Ringo Starr. Oasis is er muzikaal gezien alleen maar beter van geworden.

Ach ja, de Gallaghers. Het ene moment hou je van ze, het andere moment zou je vooral Liam wel op zijn bek willen slaan. Zo valt ook hun onderlinge relatie samen te vatten. In de AB keurden ze elkaar geen blik waardig: Noel speelde onbewogen zijn partijen, terwijl Liam – recalcitrant, hooghartig en onaantastbaar als altijd – beter zong dan ooit. Ze lijken nu te begrijpen dat ze elkaar nodig hebben: als Liam liedjes gaat schrijven of als Noel gaat zingen is Oasis een heel middelmatig groepje. Als ze allebei doen waar ze goed in zijn, staat er nog altijd een rockband die in al zijn stuurse eenvoud zijn weerga nauwelijks kent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden