'De boosheid is weg, de liefde is gebleven'

Antonella (63) werd op haar 60ste voor het eerst écht verliefd. Maar haar grote liefde had twee gezichten.

null Beeld .
Beeld .

'Het was december en koud in Rome waar ik verbleef voor familiebezoek. Voor de Borsalinowinkel op de Via del Babuino zou ik een man ontmoeten: een vriend van een vriendin die een paar weken in Rome was om wetenschappelijk onderzoek te doen, een Nederlander.

Wil jij even een kop koffie met hem gaan drinken, had de vriendin gevraagd, en ik had toegestemd. Tuurlijk, waarom niet. Ik was in die aangename neutrale stemming die je kunt hebben als je niets verwacht noch ergens tegenop ziet. Ik keek om me heen, het begon al donker te worden, maar ik zag niemand. Tot ik me omdraaide en op de trappen van de Santa Maria del Popolo een man zag zitten. Grijs haar en een regenjas. Hij stond onmiddellijk op en liep verend op me af. Plotseling voelde ik me licht worden, alsof een gewicht waarvan ik niet wist dat ik het meetorste van me afviel. Ik ken jou, dacht ik. Ik heb je eerder gezien. Samen liepen we die avond door Rome, we dronken koffie, ik hielp hem met het uitzoeken van cadeaus voor zijn dochters. Ik wees het voormalige woonhuis aan van Federico Fellini en toonde hem de pleinen achter Piazza di Spagna waar de toeristen niet komen. Ik woon al jaren in Nederland, maar voor mij, Italiaanse, is Rome nog steeds mijn stad. We lachten, praatten, en toen hij mij later afzette bij de bushalte van Piazza Argentina, vroeg hij: 'Wanneer kan ik je weer zien?' We spraken af in januari, hij zou mij opzoeken in Rotterdam. En dat weekend, begin 2014, werd ik voor het eerst in mijn 60-jarige leven echt verliefd. Ineens begreep ik beter waarom ik geen kinderen heb, ik was gewoon nooit de juiste man tegen gekomen. Het was te laat voor kinderen, maar niet te laat voor de grote liefde. Mijn hart juichte, een man met wie ik kon vrijen en praten en van wie het was of ik hem al heel lang kende.

We begonnen plannen te maken. Eens per twee weken konden we elkaar zien, de andere weekenden was hij met zijn dochters van 14 en 17 jaar. Hij vertelde dat hij acht jaar eerder in de steek was gelaten door zijn vrouw en voor hun aller gemak had zij haar intrek genomen op de benedenverdieping en woonde hij met de kinderen erboven. Dat verbaasde me. Als je gescheiden bent, kun je beter niet te veel op elkaars lip leven, maar hij zei: 'Ze is de moeder van mijn kinderen en eerlijk gezegd zijn we nog niet officieel gescheiden.' Niet gescheiden? Ook dat vond ik raar, maar de liefde maakte mijn hart groot. Twee weekenden later zocht ik hem op. In de deuropening trof ik een totaal andere man. Hij leek nerveus en zei te hopen dat ik het kon vinden met zijn dochters, en hoewel al snel bleek dat zijn kinderen geen enkel obstakel vormden, bleef hij gespannen, elke keer als we bij hem waren. Bij mij thuis in Rotterdam was er niks aan de hand. Maar in die grote etagewoning daar leek het alsof zijn ex dwars door het plafond kon kijken. Erger, het was alsof hij zich daarin had geschikt en ik de indringer was, niet zij. Een jaar lang duurde dit zo. We gingen met zijn kinderen op vakantie naar Italië en hadden het geweldig, ik zag eigenschappen van hem die ik nooit eerder had gezien. Niet dat hij zei dat hij mij mooi vond of van me hield, dat zei hij nooit, maar hij was teder. Ver weg van de ex begon ik te fantaseren over een leven samen in Italië, als zijn kinderen de deur uit waren bijvoorbeeld.

Maar eenmaal thuis veranderde hij weer in de ongemakkelijke man die nog altijd alle verjaardagen en feestdagen met die vrouw erbij vierde. Hij leek zich te verschansen in zijn zelfgebouwde burcht. Alsof hij vanaf de hoogste uitkijktoren in de gaten hield of ik zijn vervallen koninkrijk niet zou komen innemen. Op een zaterdagochtend, ik was net een avond eerder bij hem aangekomen, zei hij ineens dat hij die dag met zijn kinderen naar de begrafenis van de moeder van een zwager zou gaan. Hij liet mij achter in zijn huis. Ik werd boos. En ja, ik snap dat we allebei 60 zijn en een leven meezeulen, maar als je me wilt hebben, doe dan je best en zoek een manier. Ik zag aan alles dat hij me wilde, maar die scheiding leek zo'n trauma dat hij zich bleef vastklauwen aan de brokstukken van zijn huwelijk. Ik heb die zaterdag niet op hem gewacht. Zodra ze wegreden, ging ik terug naar Rotterdam. Als een jaloerse Italiaanse met een woest temperament. Hij schrok en stuurde me een brief. Weer toonde hij zijn affectie, maar er zat ook een gelatenheid bij, alsof hij al afscheid had genomen. Het kwam goed, natuurlijk, en opnieuw gingen we met vakantie, nu precies een jaar geleden. We hadden de mooiste tijd van ons leven. Zolang we samen waren, was het goed, maar telkens bij thuiskomst draaide hij om. Na een tijdje kon ik niet meer. Het ene moment schreef hij in mails zinnen als: wat doe je toch met me, dit heb ik nog nooit meegemaakt. Het volgende moment wees hij bijna ontroerd op een illustratie van zijn ex in een tijdschrift. Mij appte hij summier, hun berichten schoten dagelijks meermaals heen en weer. 'Een goede buurvrouw,' noemde hij haar. Een die zijn proefschrift redigeerde en, gaf hij toe, knusse appjes stuurde als: 'zin in koffie?'

Misschien had ik erboven moeten staan, maar draait het in een verhouding niet juist om de details? En toch: het is nu bijna een jaar uit, de boosheid is weg, maar de liefde is gebleven. Hij zit in mijn hart en dat is bij al zijn voorgangers niet gebeurd. Vaak, tegen acht uur 's avonds, sta ik in gedachten voor de Borsalinowinkel, draai me om naar de kerktrappen en zie hem lachend opstaan en naar me toelopen.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Antonella gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden